ตอน 41

ยามนี้อารมณ์ของลู่เสวียนเหอ (陆悬河 - Lù xuánhé) ไม่สู้ดีนัก เพราะตำแหน่งที่ตั้งของ 'เชื้อเพลิงชีวิต' (火种 - Huǒzhǒng) นั้นเหนือความคาดหมายของเขาไปไกล

เดิมทีแค่ป่าเห็ดประหลาดใต้บาดาลแห่งนี้ก็อันตรายเกินพอแล้ว ใครจะไปคิดว่ามันยังมีเส้นทางลึกลงไปได้อีก

หลังจากที่ออคตาปุส (Octopus - 蓝章鱼) ได้ยินคำสั่งของท่านลอร์ด มันก็แสดงท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมพาเขามายังตำแหน่งซ้ายมือตรงกลางป่าเห็ดประหลาด จากจุดนี้ทำให้มองเห็นรอยแยกสีดำสนิทอยู่เบื้องหน้า

ป่าเห็ดที่นี่ไม่เหมือนกับที่เขาจินตนาการไว้ มันไม่ใช่เห็ดใต้สมุทรทั่วไป แต่เป็นสิ่งก่อสร้างที่บิดเบี้ยวคล้ายทำจากเหล็กกล้า แผ่กลิ่นอายความวิปริตที่ชวนขนลุกเพียงแค่กวาดสายตามองก็รู้สึกเจ็บปวดนัยน์ตาอย่างรุนแรง หรือร้ายแรงกว่านั้นคืออาจถูก 'การปนเปื้อน' จนกลายพันธุ์ไปในทันที

แถมยังมีฝูงปลาอัปลักษณ์ที่มีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ตามร่างว่ายวนไปมา

ลู่เสวียนเหอรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องลองเสี่ยงว่า หากเขาหลุดออกจากการคุ้มครองของเจ้าปลาหมึกยักษ์สีน้ำเงิน ไม่ต้องพูดถึงสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ตัวก่อนหน้านี้หรอก แค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็สามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขาในตอนนี้จะมาถึงได้เลย

หากเปรียบเป็นเกม นี่ก็เหมือนกับการที่ผู้เล่นหน้าใหม่ถูกวาร์ปไปโผล่หน้าบอสโดยตรง เรียกได้ว่ามีสิทธิ์ตายสถานเดียว

“ท่านลอร์ด ท่าน... ต้องการจะลงไปข้างล่างจริงๆ หรือขอรับ?”

เจ้าปลาหมึกสีน้ำเงินมองรอยแยกนั้นสลับกับมองผู้เป็นนาย คล้ายกับมองเด็กดื้อที่ไม่ฟังคำเตือนแต่ก็จนปัญญา มันพ่นลมหายใจออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะกล่าวต่อ

“ท่านลอร์ด หากเป็นด้านล่างนั่น ข้าไม่สามารถติดตามท่านลงไปได้ ที่นั่นมีไข่และตัวอ่อนของสรรพสิ่งอาศัยอยู่ หากข้าลงไปจะเป็นการตื่นบรรดาสิ่งที่ถูกบิดเบือนและปนเปื้อนในป่าเห็ดพวกนี้เข้า”

หนวดของมันขยับไปมาคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนจะพูดเสริม “แต่หากเป็นท่านลอร์ด ท่านลงไปเพียงลำพังจะไม่ทำให้พวกมันตื่นขึ้น และท่านก็ไม่สามารถทำอันตรายพวกไข่และตัวอ่อนได้ ดังนั้น... ท่านอาจจะลงไปได้ขอรับ”

ลู่เสวียนเหอชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่คิดว่าเส้นทางช่วงสุดท้ายเขาจะต้องเดินด้วยตัวเอง

จะถอยกลับตอนนี้เลยดีไหม?

ท้ายที่สุดแล้วการกลับไปตอนนี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไร

ทว่าเขากลับถ่ายพลังวิญญาณเข้าไปใน 'ลูกแก้ววารีต้นกำเนิด' (源水珠 - Yuán shuǐ zhū) จนเกิดเป็นม่านพลังจางๆ ที่มองไม่เห็นห่อหุ้มร่างเอาไว้ ช่วยกันแรงดันมหาศาลใต้บาดาลและสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยชั่วคราวให้แก่เขา

หากไม่มีอันตรายอื่นแทรกซ้อน สภาพเช่นนี้จะคงอยู่ได้นานราวครึ่งชั่วโมง

"ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ข้าจะหยุดตอนนี้ไม่ได้" เขาพึมพำกับตัวเองในใจ

ในโลกใบนี้ การหยุดนิ่งเท่ากับความตาย

เมื่อเห็นท่านลอร์ดละทิ้งเขตคุ้มครอง เจ้าปลาหมึกสีน้ำเงินก็พยักหน้ารับแล้วเฝ้ารออยู่ที่จุดที่เขาล่วงลงไป จากนั้นจึงกล่าวทิ้งท้าย

“ท่านลอร์ด แม้ตัวตนของท่านจะถูกกำหนดมาให้ไม่ถูกผลกระทบจากสิ่งเล็กน้อย ทว่าด้วยสภาวะอันอ่อนแอของท่านในตอนนี้ โปรดระวัง... การปนเปื้อนด้วยขอรับ”

*ระวังการปนเปื้อน...*

คำพูดทิ้งท้ายของเจ้าปลาหมึกดังก้องอยู่ในโสตประสาท สีหน้าของเขาที่เคร่งขรึมอยู่แล้วยิ่งทวีความจริงจัง มือขวาเตรียมพร้อมที่จะหยิบฉวยบางอย่างออกมาเสมอ

นาทีนี้ แม้จะเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความกังวล แต่สิ่งที่เหนือกว่านั้นคือความโหยหาที่จะครอบครองเชื้อเพลิงชีวิต

เมื่อรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ปลอดภัย เขาจึงวางแผนที่จะรีบไปรีบกลับ

เขาดิ่งลึกลงไปโดยตรง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเชื้อเพลิงชีวิต

รอยแยกแคบๆ เริ่มกว้างและสว่างขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีม่านพลังจากลูกแก้ววารีคุ้มกันอยู่ แต่เขากลับรู้สึกว่ากระแสน้ำภายนอกเริ่มอุ่นขึ้น ราวกับกำลังแช่อยู่ในน้ำพุร้อน

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่ต้องเป็นพลังของเชื้อเพลิงชีวิตอย่างแน่นอน!

เขาเร่งความเร็วขึ้นอีก จนกระทั่งผ่านไปสามถึงสี่นาที เขาก็พบกับแสงสว่างจุดนั้น

เชื้อเพลิงชีวิตกำลังเผาไหม้อยู่ใต้แม่น้ำหลานชาง (岚沧河 - Lán cāng hé) มันเปล่งประกายสีฟ้าจางๆ สั่นไหวคล้ายกับกลีบดอกไม้ งดงามอย่างประหลาดตา

เพียงแค่แรกเห็น เขาก็รู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างท่วมท้นจากก้นบึ้งของหัวใจ ราวกับกำลังจะลืมเลือนไปว่าที่นี่คือที่ไหน

ทว่าในวินาทีที่จิตใจกำลังเลื่อนลอยจนลืมส่งพลังวิญญาณเข้าไป ทำให้พลังของลูกแก้ววารีอ่อนกำลังลง เขาก็ได้สติกลับมาในทันที

"ไม่ใช่แล้ว..."

หนังศีรษะของลู่เสวียนเหอชาวาบ ความเย็นเยือกพุ่งพล่านไปทั่วร่าง

"นั่นไม่ใช่พลังของเชื้อเพลิงชีวิต!"

แม้ร่างจะถูกห่อหุ้มด้วยม่านพลัง แต่เขากลับไม่รู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย ร่างกายกลับแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้

นี่ไม่ใช่ความแข็งทื่อที่เขาต้องการ แต่มันเกิดจากสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมายังเขา ตรึงให้เขาไม่อาจขยับได้แม้แต่ก้าวเดียว

สิ่งที่เขาเตรียมไว้ในมือขวาและเกือบจะดึงออกมาในที่สุดก็ถูกนำออกมาจนได้ มันคือน้ำจาก 'สระเหมันต์มรณะ' (溟渊池 - Míng yuān chí)

น้ำชนิดนี้ไม่สามารถนำออกมาได้นานนัก โดยทั่วไปเกินสามชั่วโมงก็จะสูญเสียสรรพคุณไป

ทว่าลู่เสวียนเหอเพราะความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น เขาจึงผสมดื่มน้ำจากสระเหมันต์มรณะและ 'น้ำลึก' (渊水 - Yuān shuǐ) ทุกวัน แม้แต่น้ำจาก 'บ่อน้ำจันทร์' (月亮井 - Yuèliàng jǐng) เขาก็พกติดตัวไว้ดื่มกินเสมอ กระทั่งหยดน้ำพิเศษที่กลั่นตัวออกมาจาก 'น้ำพุเหมันต์' (渊泉 - Yuān quán) ทุกเจ็ดวัน เขาก็ไม่เคยเก็บออมไว้

ของดีมีไว้เพื่อใช้งาน ไม่ใช่เก็บไว้ 'ใช้ทีหลัง'

เพราะหากยังมีชีวิตอยู่ ต่อไปย่อมมีของที่ดีกว่า แต่หากไม่ใช้ตอนนี้ ก็อาจจะไม่มีคำว่า 'ต่อไป' อีกแล้ว

นี่คือหลักการดำเนินชีวิตของลู่เสวียนเหอ

และไม่มีครั้งไหนที่เขาจะเข้าใจชัดเจนเท่าครั้งนี้ว่า การตัดสินใจของเขานั้นถูกต้องเพียงใด สิ่งที่เขาเตรียมมาทั้งหมดกำลังเป็นประโยชน์มหาศาลในยามคับขันนี้

นาทีนี้ เขาราวกับหวนคืนสู่เช้าวันนั้น เช้าที่ความรู้สึกเกือบพังทลายเมื่อเห็นเงาสีขาวไร้หน้าที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงบนผิวน้ำ... ไม่สิ ครั้งนี้มันน่ากลัวกว่าครั้งนั้นหลายเท่านัก

แม้จะอยู่ในสภาวะเช่นนี้ เขายังกัดฟันนำน้ำจากสระเหมันต์มรณะออกมาจากคลังชั่วคราว ค่อยๆ ขยับมือของตนเองอย่างเชื่องช้า

ความรู้สึกนี้ทรมานอย่างถึงที่สุด แรงเค้นมหาศาลทำให้บริเวณง่ามนิ้วและใบหน้าของเขาถึงกับปริแตกจนมีเลือดซึมออกมา

หยด...

ซ่า!

เมื่อหยดเลือดร่วงหล่นลงมา เสียงนับไม่ถ้วนก็แว่วเข้ามาในหู โชคดีที่พลังจากลูกแก้ววารีช่วยป้องกันไว้ ทำให้เลือดหยดนั้นไม่ไหลปนลงไปในน้ำรอบนอก แต่ตกลงมาภายในม่านพลังแทน

และด้วยการขยับไหวอย่างกะทันหันนี้เอง พันธนาการที่ตรึงร่างกายของเขาก็คลายออกไปเกินครึ่ง

น้ำจากสระเหมันต์มรณะในกระบอกไม้ถูกเทราดลงมา มีเพียงไม่กี่หยดที่ไหลเข้าปากเขา แต่นั่นก็เพียงพอที่จะชำระล้างจิตวิญญาณที่ถูกปนเปื้อนให้กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง แม้แต่ดวงตาที่แดงก่ำก็กลับมาเป็นปกติ

เขาไม่รอช้า ไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมอง คว้าเชื้อเพลิงชีวิตเบื้องหน้าแล้วตั้งใจจะว่ายขึ้นไปด้านบน

ทว่าเขากลับพบว่า... มันหยิบไม่ขึ้น!

"บัดซบ!"

วินาทีนี้ แม้จะพยายามรักษาสติไว้เพียงใด เขาก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ตนเองได้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโพล่งอารมณ์ ในหัวเขาแล่นผ่านความคิดนับไม่ถ้วน สุดท้ายจึงตัดสินใจลองเสี่ยงดวงแบบ 'ม้าตายเป็นม้าเป็น' ด้วยการใช้ 'โฉนดที่ดิน' (地契 - Dìqì) ทุบลงไปบนเชื้อเพลิงชีวิตที่อยู่ตรงหน้า

ทันใดนั้น เชื้อเพลิงชีวิตก็หายวับไป

"เฮ้อ..."

เขาระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เก็บโฉนดที่ดินแล้วรีบว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำทันที

ทว่าแรงฉุดรั้งจากพลังที่ทับซ้อนกันทั้งสองฝั่งกลับพุ่งเข้าใส่เขา ราวกับเงาสีขาวที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนกำลังรุมทึ้ง

เขาสาดน้ำจากสระเหมันต์มรณะลงไปตามทางราวกับมันไม่มีค่าอะไร และมันก็ได้ผล มันช่วยลดความกดดันจากการปนเปื้อนอันหนักอึ้งลงได้จริงๆ

เมื่อเห็นเจ้าปลาหมึกสีน้ำเงินในที่สุด เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับไปมอง

เขาพบว่าบนผนังหินทั้งสองฝั่งนั้นมี 'รก' (胎盘 - Tāipán) เกาะกลุ่มกันอยู่อย่างหนาแน่น และบนรกเหล่านั้นมีดวงตานับไม่ถ้วนงอกออกมา ดวงตาเหล่านั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยความอาฆาต ส่งเสียงพึมพำอันวิปริต พลังอันชั่วร้ายพุ่งออกจากดวงตาเหล่านั้นหมายจะฉุดรั้งให้เขาร่วงหล่นลงไป

เขากำลังจะจมลงไปอีกครั้งหากคุมสติไม่อยู่

โชคดีที่หนวดปลาหมึกสองเส้นคว้าตัวเขาไว้ได้ทันเวลา ก่อนจะพาเขาพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงสุด

ลู่เสวียนเหอเทน้ำจากสระเหมันต์มรณะที่เหลือราดลงบนหัวจนหมดสิ้น แล้วหลับตาหยิบกระบอกน้ำอีกอันจากคลังชั่วคราวออกมาเทราดซ้ำ ต่อด้วยน้ำลึก และน้ำจากบ่อน้ำจันทร์ ทุกอย่างถูกเทราดลงบนตัวเขาจนหมดสิ้น

เขาสลึมสลือจนไม่รู้ตัวว่าขึ้นมาถึงผิวน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้กระทั่งว่าแสงอาทิตย์กำลังส่องกระทบตัวเขาอยู่

เงาสีเงินร่างหนึ่งพุ่งตรงมาจากเขตแดน มันก้มตัวลงให้ลู่เสวียนเหอขึ้นขี่ก่อนจะทะยานราวกับพายุหมุนตรงเข้าสู่ตัวอาคารหลัก

ไม่มีใครในเขตแดนทันได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าในเขตน้ำลึกของแม่น้ำหลานชางกลับเกิดความโกลาหลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

คลื่นยักษ์ซัดสาด! ทุกอย่างปั่นป่วนไปหมด!

ในขณะนี้ ม้าเกราะเงินตัวน้อย (小银铠马 - Xiǎo yín kǎi mǎ) ได้แบกลู่เสวียนเหอวิ่งเข้ามาถึงชั้นหนึ่ง บริเวณที่ตั้งของเตาผิงเชื้อเพลิงชีวิตและสระเหมันต์มรณะ

ลู่เสวียนเหอยังคงราดน้ำใส่ตัวไม่หยุด จนกระทั่งเข้ามาถึงใกล้ๆ กับเชื้อเพลิงชีวิต สติของเขาจึงได้แจ่มใสขึ้นอีกครั้ง

เมื่อม้าเกราะเงินวางเขาลงในสระเหมันต์มรณะ ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้น

ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่น่าสะพรึงกลัว ผิวหนังเริ่มมีคราบสีดำผุดออกมา แต่ทุกอย่างก็ถูกชำระล้างจนหมดสิ้นภายในสระเหมันต์มรณะ ร่างของเขาจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของสายน้ำอย่างสมบูรณ์

"เฮ้อ..."