ตอน 40

“เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ (火種) ไปอยู่ในน้ำได้อย่างไรกัน?”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ทว่าเมื่อทราบเบาะแสของมัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น หลังจากจัดการธุระในอาณาเขตจนเรียบร้อย เขาก็ไม่รอช้า รีบมุ่งหน้ากลับไปยังเขตน้ำลึกในทันที

ออคตาปัส (奧克塔普斯) ที่กำลังดำดิ่งลงไปได้ครึ่งทางถึงกับชะงัก มันลอยตัวขึ้นมาอย่างงุนงงเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... นั่นคือท่านลอร์ดของมัน!

ทำไมท่านลอร์ดถึงกลับมาอีกล่ะ?

แม้จะสงสัย แต่เจ้าหมึกยักษ์ก็ไม่ได้มีความรู้สึกขัดเคืองแต่อย่างใด เพราะการต้องเฝ้าเขตน้ำลึกอยู่เพียงลำพังมานานมันน่าเบื่อเหลือเกิน หากไม่ใช่เพราะการออกห่างจากเขตน้ำลึกจะทำให้มันรู้สึกทรมาน มันก็อยากจะอยู่เล่นกับท่านลอร์ดตลอดเวลา

“ออคตาปัส”

ลู่เสวียนเหอเรียกชื่อที่ฟังดูเรียกยากนั้น ก่อนจะค่อยๆ ร่อนตัวลงไปยืนอยู่ริมรอยแยกของเขตน้ำลึก

“เจ้าพอจะรู้ไหมว่าข้างล่างนี้มันเชื่อมต่อไปที่ไหน?”

เจ้าหมึกส่ายหัวไปมาแล้วก็พยักหน้า ดวงตาดูเลื่อนลอยก่อนจะขยับหนวดไปมา

ทันใดนั้น ลู่เสวียนเหอก็คว้าหมวดของมันไว้ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ดูสดใสและน้ำเสียงที่ดูร่าเริงกว่าปกติ

“งั้นพาข้าลงไปดูหน่อยเถอะ”

ลู่เสวียนเหอกำไข่มุกวารี (源水珠) ไว้ในมือ พร้อมกับสำรวจพลังเวทในกายเพื่อคำนวณระยะเวลาที่เขาสามารถทนอยู่ใต้น้ำได้ ก่อนจะเก็บมันเข้าที่ เขาตั้งใจจะพึ่งพาความสามารถของตนเองไปก่อน และจะใช้ไข่มุกวารีก็ต่อเมื่อถึงคราวจำเป็นต้องหายใจเท่านั้น

“รับทราบครับ ท่านลอร์ด”

“แต่ว่าท่านเพิ่งอยู่ในช่วงวัยเยาว์ ร่างกายของท่านยังเล็กนัก ข้างล่างนั่นอาจจะมีตัวตนที่ประสงค์ร้ายต่อท่านอยู่”

ออคตาปัสไม่ได้ถามเหตุผล มันเพียงว่ายมาข้างกายลู่เสวียนเหอ แล้วอาศัยความเร็วของมันพาชายหนุ่มค่อยๆ ดำดิ่งลงไปผ่านรอยแยกนั้น

เขตน้ำลึกนั้นมืดมิดอยู่แล้ว แต่ลึกลงไปภายใต้รอยแยกกลับยิ่งมืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า หากไม่มีออคตาปัสนำทาง ต่อให้เป็นคนธรรมดา... ไม่สิ แค่จะรอดชีวิตลงมาถึงเขตน้ำลึกได้ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

ใต้เขตน้ำลึกนั้นมีเพียงความมืดมิด แต่หลังจากว่ายไปได้ไม่กี่นาที เบื้องหน้าก็พลันปรากฏแสงระยิบระยับขึ้น มันคือพืชน้ำเรืองแสง!

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง กลับเห็นเพียงผนังหินหนาเตอะ นี่คือชั้นที่ลึกลงไปกว่าเขตน้ำลึกธรรมดา หากเรียกเขตน้ำตื้นว่าชั้นแรก และเขตน้ำลึกว่าชั้นที่สอง สถานที่ที่ลู่เสวียนเหอมาถึงในตอนนี้ก็นับเป็นชั้นที่สาม

ทัศนียภาพของชั้นที่สามไม่ได้แคบอย่างที่เขาคิดไว้ ตรงกันข้ามมันกลับกว้างขวางขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเขากลับไม่มีความรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ขนทั่วร่างต่างพากันลุกชัน

เมื่อยืนอยู่ที่นี่ ไม่จำเป็นต้องมีใครมาเตือน เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่แฝงอยู่ทุกหนแห่ง ผิวหนังรู้สึกราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

วินาทีนั้น ความรู้สึกไม่ต่างจากมนุษย์ในยุคโบราณที่เพิ่งเริ่มวิวัฒนาการและต้องเผชิญกับความหวาดกลัวตามธรรมชาติเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าพลังแห่งโลกกว้าง

พืชและสัตว์ในชั้นที่สามมีมากกว่าชั้นที่สองและมีขนาดมหึมาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อจ้องมองไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มพบสิ่งที่ผิดปกติ

“ทำไมถึงมีแมงกะพรุนนอกเหนือไปจากหมึก... แม้จะเป็นโลก ‘รหัสศูนย์ (代號零)’ แต่สิ่งมีชีวิตสองชนิดนี้ควรจะมาอยู่ในแม่น้ำจริงหรือ?”

เขารู้สึกฉงนแต่ก็ไม่มีคำอธิบายใดที่ดีกว่านี้ บางทีโลกรหัสศูนย์ก็เป็นเช่นนี้เอง ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถดำรงอยู่ได้เสมอ

“ท่านลอร์ด ท่านลงมาที่นี่เพื่อจะไปที่ไหนหรือครับ?”

เสียงของหมึกยักษ์สีน้ำเงินในน้ำฟังดูเยาว์วัยราวกับเด็กน้อย

ลู่เสวียนเหอชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง เมื่อออคตาปัสสอบถามระยะทางอย่างละเอียด มันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ยิ่งลึกลงไปเท่าใด ก็ยิ่งมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเกินหยั่งถึงอาศัยอยู่ บางตัวแม้แต่ตัวมันเองก็ไม่อาจต่อกรได้ โชคดีที่ทิศทางที่ท่านลอร์ดชี้ไม่ใช่จุดที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอาศัยอยู่

“ท่านครับ สถานที่ที่ท่านต้องการจะไป อาจจะเป็นป่าเห็ดที่ถูกทิ้งร้างแห่งนั้น แต่มันค่อนข้างพิเศษ เพราะมีสิ่งมีชีวิตที่ถูกมลพิษจนกลายพันธุ์อาศัยอยู่ ร่างกายของมันแผ่กระแสไฟฟ้าออกมาตลอดเวลา สำหรับท่านในตอนนี้... มันอาจเป็นอันตรายมากครับ”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้า ก่อนจะถามต่อหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง

“แล้วสำหรับเจ้าล่ะ? เจ้าคิดว่ามันอันตรายไหม?”

หมึกสีน้ำเงินใช้หนวดเกาหัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ผมไปล่าสัตว์ในป่าเห็ดนั่นบ่อยๆ ที่นั่นมีหอยเปลือกแข็งขนาดใหญ่ ถ้ามีผมอยู่ข้างๆ ท่าน สิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายพวกนั้นจะไม่กล้าเข้าใกล้ท่านแน่นอนครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่อย่างนั้น เขาคงต้องออกไปตามหาเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ในป่าดงดิบแทน แม้จะไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ที่นี่ดูทรงพลังกว่ามาก

เพราะแม้จะเป็นพรสวรรค์แบบ ‘แค่ท่านลอร์ดต้องการก็ย่อมหาเจอ’ แต่กลิ่นอายของเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ใต้น้ำแห่งนี้กลับขาดๆ หายๆ ดูเหมือนตัวเขาในตอนนี้จะยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะไขว่คว้ามันมาได้

หากเป็นเช่นนั้น ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเขามาถูกทางแล้ว ทะเลลึกคอยอวยพรเขาเสมอ

ในตอนนี้เขาไม่อาจทราบได้แล้วว่าตนดำดิ่งลงมาลึกกี่เมตร แต่คาดคะเนคร่าวๆ คงราวสองถึงสามร้อยเมตร หากเป็นบนโลก ความกดอากาศมหาศาลขนาดนี้คงฆ่าเขาให้ตายไปนานแล้ว

ทว่าในเวลานี้ แม้จะยังไม่ได้ใช้ไข่มุกวารี แต่เขากลับรู้สึกว่าร่างกายยังคงทนไหว พลังเวทในกายหมุนเวียนกลายเป็นพลังสนับสนุนและปกป้องร่างกาย ทำให้เขาสามารถกลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำได้นานขนาดนี้

นี่คือมนต์เสน่ห์ของ ‘ผู้ฝึกตนเหนือมนุษย์’

ป่าเห็ดดูเหมือนจะอยู่ลึกลงไปอีก เมื่อถึงจุดนี้เขาก็เริ่มทนไม่ไหว เดิมทีเขาคิดจะใช้ไข่มุกวารี แต่เมื่อหมึกสีน้ำเงินยื่นหนวดสองเส้นมาแตะที่ตัวเขา แรงกดมหาศาลก็จางหายไปในทันที

ขณะเดียวกัน เสียงก้องกังวานดุจภูตพรายก็ดังขึ้นในหัวของเขา

“ท่านลอร์ด ร่างกายมนุษย์ของท่านอ่อนแอเกินไป ข้าทำได้เพียงปกป้องร่างของท่านด้วยวิธีนี้เท่านั้น”

เขาพยักหน้ารับ

เวลาผ่านไปอีกสิบกว่านาที รวมแล้วเขาดำน้ำมาเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงจุดที่เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์สถิตอยู่ เมื่อระยะทางใกล้เข้ามา กลิ่นอายของมันก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เปลวไฟที่เคย ‘หายไป’ เป็นระยะกลับปรากฏชัดเจนอยู่ในมโนสำนึกของเขาอย่างมั่นคง

เพราะทุกอย่างราบรื่นเกินไป เขาจึงเผลอลืมสังเกตสถานการณ์รอบข้าง จนกระทั่งงูไหลยาวกว่าสามเมตรตัวหนึ่งว่ายมาตรงหน้า และจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ประกายด้วยกระแสไฟฟ้า เขาก็หลุดออกจากภวังค์แห่งความดีใจ ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการถูกนักล่าจับจ้อง

เจ้าสิ่งนี้... มันอยากกินเขา!

แม้จะมีออคตาปัสอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่อสูรกลายพันธุ์ใต้น้ำตัวนี้ก็ยังคงคิดจะเล่นงานเขา

“ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่...”

ออคตาปัสจ้องมองงูไหลที่ว่ายวนอยู่อย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันมาพูดกับลู่เสวียนเหอ

“ท่านลอร์ด สถานที่ที่ท่านต้องการมาถึงแล้วครับ”

เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ที่เขาตามหามาตลอดทาง อยู่ตรงนี้แล้ว

ทว่าลู่เสวียนเหอกลับไม่รู้สึกวางใจ ตรงกันข้ามเขากลับขมวดคิ้วแน่น

เพราะเขาพบว่า เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ดวงนี้... มันยังอยู่ลึกลงไปอีก!

มันไม่ได้อยู่ในป่าเห็ด แต่เป็นจุดที่ต้องเดินทางผ่านป่าเห็ดแล้วดำดิ่งลึกลงไปกว่านั้นอีก

ข่าวนี้ทำเอาแผนการเดิมของเขาปั่นป่วนไปหมด