ตอน 42

ร่างของลู่เสวียนเหอจมดิ่งลงสู่ก้นบ่อเมฆา (溟淵池 - Míng yuān chí) น้ำในบ่อเริ่มลดระดับลงอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ พร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดบิดเบี้ยวในร่างกายที่ค่อยๆ บรรเทาลง เมื่อเขาลืมตาขึ้น เส้นเลือดฝอยในดวงตาที่เคยแดงฉานก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

เหนือผิวน้ำปรากฏไอระเหยคล้ายหมอกควันก่อนจะสลายไป ทิ้งไว้เพียงเสียง ‘ซู่’ ของการเผาไหม้ที่ดังขึ้นจากใต้ระดับน้ำชั้นนี้ ทว่าเสียงนั้นกลับไม่ใช่เสียงของฟืนในเตาผิง หากแต่เป็นเสียงที่ดังมาจากเบื้องบนของบ่อเมฆา

“เฮ้อ...”

ลู่เสวียนเหอพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา ฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาช่วยชะล้าง 'มลทิน' สีดำที่มองไม่เห็นให้มอดไหม้ไปจนสิ้น สิ่งปนเปื้อนที่ได้รับมาจากดินแดนลี้ลับใต้บาดาลถูกชำระล้างจนหมดจดในที่สุด

เขารู้สึกโชคดี แต่ในขณะเดียวกันก็อดรู้สึกหวาดเสียวไม่ได้

“ข้าดูแคลนโลกใบนี้มากเกินไป... แค่เพียงหันกลับไปมองแวบเดียว กลับสร้างมลทินร้ายแรงได้ถึงเพียงนี้ หากวันนั้นตอนเช้าข้าไม่ได้เห็นเงาร่างสีขาวประหลาดนั่นในฐานที่มั่น ข้าจะยังมีชีวิตรอดอยู่หรือ?”

มันเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องหาคำตอบ เพราะผลลัพธ์ย่อมชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่มีทางรอด ต่อให้จะมีช่วงเวลาคุ้มครองสำหรับผู้มาใหม่ก็ตาม

เขาทอดถอนใจ แม้ร่างกายจะสะอาดหมดจดแล้ว แต่เขายังคงนอนแช่อยู่ในบ่อเมฆาครู่ใหญ่กว่าจะยอมลุกขึ้นมา

ตอนนี้เขาได้ 'เชื้อเพลิงวิญญาณ' (火种 - Huǒzhǒng) ชนิดพิเศษมาแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือ...

ยังไม่ทันได้คิดอะไร เสียงรบกวนที่ดังสะท้อนมาจากภายนอกก็ทำลายความเงียบของชั้นใต้ดินลง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่เกิดขึ้นทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในโซนน้ำลึกเมื่อครู่จนอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงรีบเร่งฝีเท้าออกไปดู

เมื่อออกไปถึง เขาก็พบว่ากลางแม่น้ำหลานชาง (嵐滄河 - Lán cāng hé) กำลังเกิดคลื่นยักษ์สูงสิบเมตร หมุนวนด้วยกระแสน้ำวนสีน้ำเงินเข้มจำนวนมหาศาลที่แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาอย่างถึงขีดสุด ชาวบ้านและเหล่ามนุษย์งูต่างตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทาอยู่บนฝั่ง และเมื่อพวกเขาเห็นลู่เสวียนเหอออกมา สีหน้าของทุกคนจึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง

ทว่าลู่เสวียนเหอไม่ได้สนใจพวกเขา เขากำลังเหม่อมองแม่น้ำหลานชางที่ดูเหมือนจะบ้าคลั่งด้วยความสงสัย

“เป็นเพราะข้าเอาเชื้อเพลิงวิญญาณมาหรือเปล่านะ? แล้วเจ้าออคทาปุส (奥克塔普斯 - Àokètǎpǔsī) ล่ะ...”

คิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบโฉนดที่ดินออกมาเพื่อตรวจสอบสถานะของออคทาปุส เมื่อสัมผัสได้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คลื่นยักษ์ในแม่น้ำหายไปเร็วพอๆ กับที่มันปรากฏขึ้น ประมาณสิบนาทีต่อมา พื้นที่ใกล้โซนน้ำลึกส่วนกลางก็กลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดรุนแรงลอยมาตามลม

ไม่นานนัก ปลาหมึกยักษ์สีฟ้าอ่อนก็ลอยตัวขึ้นมาจากใต้น้ำและมุ่งตรงมายังอาณาเขตทะเลลึกของเขา มันเคลื่อนที่เร็วมาก แม้ชาวบ้านและเหล่ามนุษย์งูจะรู้ว่ามันคือพวกเดียวกัน แต่ก็ยังคงหวาดกลัวอยู่ดี

ลู่เสวียนเหอเดินออกไปใกล้ขอบน้ำ ปลาหมึกยักษ์สีน้ำเงินว่ายมาหยุดตรงหน้า มันขยับหนวดไปมาสองสามครั้งก่อนจะโค้งตัวลงคล้ายการก้มคำนับ แล้วส่งเสียงก้องกังวานออกมาว่า

“ท่านลอร์ด โปรดวางใจเถอะ สิ่งที่พยายามจะตามท่านออกมา ข้าได้จัดการพวกมันจนสิ้นซากแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นและเห็นผิวหนังของปลาหมึกยักษ์ที่ดูเป็นประกายแวววาวและดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ลู่เสวียนเหอก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวชมจากใจจริง

“ออคทาปุส หากไม่ใช่เพราะเจ้าครั้งนี้ ข้าคงไม่รอดแน่”

ปลาหมึกยักษ์เบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและประหลาดใจ ราวกับได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิต มันชะงักหนวดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านลอร์ด... รสนิยมของท่านนี่ช่างล้ำลึกเหลือเกิน”

“แม้แต่อยู่ในทะเลลึก ก็มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่มีรสนิยมเช่นเดียวกับท่าน ไม่แปลกใจเลยที่ท่านชอบสร้างโฉนดที่ดินบนบก ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้เองสินะ”

เดี๋ยวนะ... นี่มันจินตนาการอะไรไปไกลขนาดนั้น? ลู่เสวียนเหอมองปลาหมึกยักษ์ตรงหน้าแล้วรู้สึกราวกับว่าคนกับปลาหมึกกำลังคุยกันคนละมิติ

“แต่อย่างไรก็ตาม ท่านลอร์ด แม้ข้าจะช่วยจัดการสิ่งที่ปรากฏในแม่น้ำหลานชางให้ท่านได้ แต่หากท่านยังต้องการรักษา 'รสนิยมอันแปลกประหลาด' นี้ไว้ ท่านควรจะเร่งมือให้เร็วขึ้นอีก ไม่อย่างนั้นดินแดนที่บอบบางเช่นนี้คงไม่อาจต้านทานสิ่งลี้ลับจากหมอกหนาได้หรอก”

ปลาหมึกยักษ์ก้มหัวให้อย่างสง่างามก่อนจะจากไป แต่มันยังไม่วายทิ้งท้ายไว้ว่า

“ท่านลอร์ด ดูเหมือนท่านจะมีความเข้าใจที่แปลกประหลาดเกี่ยวกับตัวตนของท่านเอง บางทีเมื่อท่านได้พบกับ ‘ทะเลลึก’ จริงๆ ท่านอาจจะเข้าใจมัน”

ว่าแล้วปลาหมึกยักษ์ก็หายลับไปในแม่น้ำหลานชางด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ

ขณะที่กลับลงไปใต้โซนน้ำลึก มันยังคงงุนงง ‘การแสดงบทบาทเป็นมนุษย์ธรรมดา’ นี่มันสนุกขนาดนั้นเลยหรือ?

ลู่เสวียนเหอมองตามเงาของออคทาปุสที่หายไป แล้วถอนหายใจอย่างแท้จริง

“ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวข้า ต่อให้ข้าจะมีพรจากทะเลลึกที่ช่วยเพิ่มโชคและเร่งความเร็วในการทำสมาธิ แต่ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้นเองนะ”

เจ้าปลาหมึกยักษ์ตัวนี้คงมองว่าเขาเป็นตัวตนอะไรบางอย่างที่เกินจะเข้าใจไปแล้วกระมัง

แต่เขาก็สลัดเรื่องนั้นทิ้งไป เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสำคัญกว่ามาก

“เชื้อเพลิงวิญญาณ... ของข้า”

เขาปลอบใจชาวบ้านและเหล่ามนุษย์งูให้ไปพักผ่อน แต่ใครจะคิดว่าหลังจากพักได้สิบกว่านาที พวกที่มีแรงงานเป็นชีวิตจิตใจเหล่านั้นก็เริ่มกลับมาทำงานต่ออีกครั้ง เพียงแต่ว่าวันนี้ไม่มีใครกล้าลงน้ำ ทุกคนจึงทำงานอยู่บนบกแทน

ลู่เสวียนเหอกลับเข้าไปในอาคารหลักแล้วเปิดโฉนดที่ดินออกมา เชื้อเพลิงวิญญาณสีฟ้าอ่อนลอยละล่องออกมาจากโฉนด แม้มันจะยังไม่รวมเข้ากับโฉนดอย่างสมบูรณ์ แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยอันเปี่ยมล้นที่แผ่ซ่านไปทั่วอาณาเขต

[แจ้งเตือนจากหมอกหนา: ท่านได้รับสิ่งที่ไม่มีทางได้รับในขั้นตอนที่เป็นไปไม่ได้ แม้แต่ในโลกโค้ดศูนย์ (代號零 - Dàihào líng) เรื่องแบบนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ท่านจึงได้รับเครื่องหมายความสำเร็จพิเศษ]

【ไฟบริสุทธิ์แห่งนภาสีคราม (青空凈火): เชื้อเพลิงวิญญาณชนิดพิเศษที่ไม่สามารถประเมินระดับได้ง่ายๆ ด้วยธรรมชาติที่พิเศษของมัน มักพบได้ในทะเลลึกโดยมีตัวอ่อนลี้ลับคอยปกป้องเพื่อต่อต้านการรุกรานของหมอกหนา จึงแทบไม่มีใครได้รับมันมาครอง;

1. มีความสามารถสูงส่งในการปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย คุ้มครอง ชำระล้าง และฟื้นฟู แม้หมอกหนาจะลงทัณฑ์ ก็เพียงพอที่จะปกป้องความปลอดภัยของอาณาเขตได้ 2. ไม่ต้องการฟืนเชื้อเพลิง สามารถสร้างเปลวไฟที่เกือบจะไม่มีวันหมดสิ้นได้ด้วยตนเอง 3. ต้องการไอเทมและเงื่อนไขพิเศษในการวิวัฒนาการสู่ร่างสมบูรณ์ 4. ในอาณาเขตที่มันปกป้อง จะไม่มีมลทินลี้ลับหรืออันตรายจากการรุกรานใดๆ เกิดขึ้น 5. ด้วยคุณสมบัติเฉพาะตัว ลอร์ดทั่วไปต่อให้ได้รับไปก็ไม่สามารถใช้งานได้

สถานะ: ร่างวัยเยาว์ (อ่อนแอที่สุด): ระดับประเมินปัจจุบันคือระดับ 50 (เปลวไฟระดับเจ็ด) สามารถปกป้องทุกอาณาเขต (ไม่จำกัดประเภท) ชำระล้างและฟื้นฟูทุกสิ่งที่มีระดับต่ำกว่า 50 (ไม่จำกัดประเภท) ป้องกันและชำระล้างสิ่งลี้ลับต่ำกว่าระดับ 50 ได้ทุกประเภท และป้องกันสิ่งลี้ลับบางประเภทได้ถึงระดับ 70 รวมถึงสัตว์ประหลาดแห่งราตรีที่ต่ำกว่าระดับ 60 ส่วนสิ่งลี้ลับระดับ 80 ขึ้นไป อาจส่งผลหรือไม่ได้ผล】