ตอน 39

“ท่านลอร์ด...เมล็ดพันธุ์แห่งเปลวเพลิง...”

ทันทีที่ลู่เสวียนเหอ (陆悬河) โพสต์ข้อความนี้ลงในช่องแชทต่างๆ ความเงียบงันที่เคยปกคลุมอยู่ก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อเขานำเนื้อหาเดียวกันไปตั้งกระทู้ในเวทีสนทนาด้วย

ในชั่วขณะนั้น ผู้รอดชีวิตทุกคนในโลก 'โค้ดซีโร่' (代號零) ต่างพากันฉงนสงสัยว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่

“อะไรนะ? เราหาเมล็ดพันธุ์แห่งเปลวเพลิงได้งั้นเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้อะไรเลยล่ะ?”

“ท่านลอร์ดบอกว่าหาได้? ข่าวนี้มาจากไหนกัน? ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย... อ้อ เดี๋ยวนะ นี่มันข้อความจากหนึ่งในร้อยอันดับแรกของตารางจัดอันดับนี่นา! ตกลงว่ามันหายังไง? หาได้จริงๆ งั้นเหรอ?”

“ไอ้ข้างบนนั่น เป็นบอทหรือไงฟะ! จะเอาชีวิตรอดจนสติหลุดไปแล้วหรือไง”

“เรื่องนี้... ฉันเปิดดูโฉนดที่ดินดูเป็นรอบที่ร้อยแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีวิธีบอกไว้เลยว่าต้องหาเมล็ดพันธุ์ยังไง”

“...ต้องรอให้คนอื่นบอกหรือไง ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้น ท่านลอร์ดระดับเทพคนนั้นจะยอมเปิดเผยข้อมูลออกมาทำไม? แต่ก็นั่นแหละ ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ถ้ามีคนหาเจอได้ก็คงดี เมล็ดพันธุ์ในมือฉันเริ่มจะประคองไว้ไม่ไหวแล้ว ช่วงนี้กลางคืนน่ากลัวขึ้นทุกที”

“ลองผิดลองถูกไปเถอะ พวกเรามีตั้งกี่คน ต้องมีสักวิธีที่ใช้ได้จริงสิ”

และแล้ว ผู้คนจำนวนมหาศาลก็เริ่มระดมพลทดลองหาวิธีกันจ้าละหวั่น

ในขณะเดียวกัน ลู่เสวียนเหอกำลังมุ่งหน้าไปยังเขตน้ำลึกเพื่อตามหาออคตาปุส (Octopus) ที่นั่นเป็นรอยแยกใต้ดินที่มืดมิดและลึกสุดหยั่ง สายตาไม่อาจมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดำมืดนั้นได้

เขารออยู่ครู่หนึ่ง เจ้าอสูรหมึกสีน้ำเงินครามก็โผล่พ้นรอยแยกขึ้นมา

“ท่านลอร์ด มีสิ่งใดจะให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ?”

เมื่อเทียบกับมนุษย์คนอื่นๆ แล้ว เจ้าหมึกยักษ์ตัวนี้กลับมีกิริยาวาจาที่สง่างามและเปี่ยมด้วยไหวพริบอย่างน่าประหลาด ซึ่งถือเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์เฉพาะตัวของโลกใบนี้

“ข้าอยากถามเจ้าว่า เจ้าพอจะมีวิธีให้ 'ท่านลอร์ด' ตามหาเมล็ดพันธุ์แห่งเปลวเพลิงบ้างหรือไม่? ในความทรงจำจากการสืบทอดหรือจากแหล่งข้อมูลอื่น เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้บ้างไหม?” เขาเอ่ยถามรายละเอียดทั้งหมดออกไป

หนวดทั้งแปดของออคตาปุสหยุดนิ่งในน้ำ หัวกลมโตของมันขยับไปมาคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหัวในที่สุด

“ข้าน้อยไม่เคยได้ยินมาก่อนขอรับ ความรู้ของเหล่าท่านลอร์ดอาจจะมีชั้นข้อมูลที่ถูกจำกัดไว้เฉพาะ ข้อมูลจากการสืบทอดของเผ่าพันธุ์ข้าน้อยอาจจะไม่ได้บันทึกเรื่องนี้ไว้ ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านลอร์ดผิดหวังด้วยขอรับ”

ท่าทางของมันดูหงอยเหงา ราวกับเสียใจที่ไม่อาจช่วยเหลือลู่เสวียนเหอได้

“อย่างนั้นหรอกรึ... งั้นข้าคงต้องไปถามคนอื่นดู”

เขาไม่ได้สงสัยในคำตอบของมัน เพราะเขาก็เตรียมใจไว้แต่แรกแล้วว่าเจ้าหมึกตัวนี้อาจไม่ทราบข้อมูลของท่านลอร์ด

“เห็นทีคงต้องฝากความหวังไว้ที่ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ บนโลกแล้ว แต่ในเมื่อข้าเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว ด้วยจำนวนคนหลายพันล้านคน ก็น่าจะช่วยกันคิดวิธีออกมาได้หรอกมั้ง”

ถึงจะไม่ได้คำตอบจากออคตาปุส แต่เขาก็ไม่ได้ร้อนใจ ด้วยจำนวนผู้รอดชีวิตที่มากมายมหาศาล เขาเชื่อว่าอย่างไรเสียก็ต้องมีคนพบคำตอบเข้าสักวัน

เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วเริ่มทำสมาธิในเขตน้ำลึกเพื่อกอบโกยพลังให้ได้มากที่สุดในทุกวินาที

เมื่อดวงตะวันเคลื่อนคล้อยสู่กึ่งกลางท้องฟ้า เขาก็ทะยานตัวขึ้นจากน้ำ พลังเวทสีฟ้าอ่อนห่อหุ้มร่างเอาไว้ ทำให้เขาสามารถก้าวเดินไปบนผิวน้ำได้โดยไม่จมลงไป

เงาร่างสีเงินสายหนึ่งพุ่งเข้ามาดุจสายลม ลู่เสวียนเหอลูบหัวเจ้าม้าเกราะเงิน (銀鎧馬) ที่เติบโตจนสูงกว่าตัวเขาแล้ว ก่อนจะก้าวขึ้นหลังมันไป

เจ้าม้าเกราะเงินไม่จำเป็นต้องมีบังเหียน เพราะมันมีเกราะสีเงินตามธรรมชาติที่กำลังเติบโตไปพร้อมกับตัวมันเอง

เจ้าม้าสัมผัสได้ว่าการเดินบนผิวน้ำนั้นไร้ซึ่งอันตราย มันจึงย่ำเท้าลงบนผิวน้ำอย่างผ่อนคลาย เกิดเป็นคลื่นน้ำจางๆ กระจายตัวออกไปแต่ไม่มีทีท่าว่าจะจม

เจ้าหมึกสีน้ำเงินมองดูภาพนั้นพลางหาวหวอด แววตาคู่โตฉายความอิจฉาออกมาเล็กน้อย

มันเองก็อยากจะออกไปท่องโลกเช่นกัน แต่ลำน้ำสายนี้เปรียบเสมือนกรงขังสำหรับสิ่งมีชีวิตจากทะเลลึกอย่างมัน หากไม่ได้รับคำอวยพรจากท่านลอร์ด ผิวหนังของมันคงไม่สามารถทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่นี่ได้เลย

'หวังว่าข้าจะได้กลับคืนสู่ห้วงสมุทรในเร็ววันนะ'

ด้วยความคิดนั้น เจ้าหมึกจึงค่อยๆ ถอยกลับเข้าไปในรอยแยกใต้รอยน้ำ แม้จะสังเกตเห็นว่าท่านลอร์ดยังคงเฝ้ามองอยู่ที่นั่นก็ตาม

แม่น้ำหลานชาง (嵐滄河) แห่งนี้มิใช่สถานที่ที่ปลอดภัย แต่ที่มันดูปลอดภัยสำหรับลู่เสวียนเหอก็เพราะ 'บอส' ของที่นี่เชื่องกับเขาอย่างกับสัตว์เลี้ยง

...

ลู่เสวียนเหอควบม้าเกราะเงินไปพลางเปิดสมุดคู่มือการเอาชีวิตรอดขึ้นมาดู เขาเพียงแค่หวังจะเช็กข่าวสารใหม่ๆ เท่านั้น แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่า ในเวลาเพียงชั่วครู่ที่เขาฝึกตนอยู่นั้น บรรดาผู้รอดชีวิตจากโลกจะระดมสมองจนได้คำตอบออกมาจริงๆ!

[ช่องแชทส่วนตัว]

จางจิ้งจิ้ง (張靜靜): @ลู่เสวียนเหอ พี่ลู่ ดูโพสต์นี้สิคะ! (คลิกลิงก์ฟอรัม)

ชุนมู่ (春穆): สมกับเป็นผู้เล่นระดับท็อปจริงๆ ครับ เวลาสั้นแค่นี้ก็หาทางเจอแล้ว @ลู่เสวียนเหอ พี่ลู่สุดยอดมากครับ ขนาดเพื่อนผมไปสืบจากพวกชนเผ่าพื้นเมือง พวกเขายังงงเลยว่าข่าวนี้มาจากไหน

เริ่นซิงสิง (任星行): เชี่ย... เชี่ยยยย ผมนึกไม่ถึงเลยว่าที่พี่ลู่บอกว่า 'ท่านลอร์ดตามหาเมล็ดพันธุ์' มันหมายถึงแบบนี้ วิธีนี้มัน... มันเป็นนามธรรมเกินไปแล้ว!

จางเมี่ยว (張廟): @ลู่เสวียนเหอ ขอบคุณมากครับ (สติกเกอร์คารวะ)

เขากดเข้าไปในกระทู้ ต้นเรื่องมาจากยูสเซอร์ที่ชื่อ 'เถาเยี่ย' (陶燁) เขาบอกว่าวิธีหาเมล็ดพันธุ์ของท่านลอร์ด ก็คือ 'ท่านลอร์ดต้องตามหาเมล็ดพันธุ์' นั่นแหละ

ในเวลาเพียงสิบกว่าวินาที เจ้าของโพสต์โดนรุมด่าจนเละเทะไปหลายหมื่นคอมเมนต์ จนเจ้าตัวแทบจะสติแตก แต่แล้วข้อมูลที่แท้จริงก็ตามมา

[โพสต์ #38179 เถาเยี่ย]: ผมพูดจริงๆ นะโว้ย! ก็แค่... คุณต้องเชื่อว่าคุณหาเจอน่ะ! แค่เห็นประโยคนี้ผมก็สัมผัสได้ถึงเมล็ดพันธุ์แล้ว! พวกคุณจะด่าผมทำไมเนี่ย?

[เถาเยี่ย]: พี่ลู่เค้าเอาวิธีมาวางไว้ตรงหน้าแล้วแท้ๆ พวกคุณยังจะหาอะไรกันอีก?

หลังจากโดนรุมด่าไปอีกหลายหมื่นคอมเมนต์ สุดท้ายทุกคนก็พบว่ามันคือเรื่องจริง

วิธีหาเมล็ดพันธุ์แห่งเปลวเพลิงของท่านลอร์ดคืออะไร?

เพียงแค่ท่านลอร์ดต้อง 'รับรู้' ว่าตนเองสามารถหาเมล็ดพันธุ์เจอได้... ก็เท่านั้น

ลู่เสวียนเหออ่านคำตอบนั้นด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าคำตอบจะพิลึกพิลั่นได้ถึงเพียงนี้

แต่ดูเหมือนว่า...

"มันจะเป็นเรื่องจริงสินะ"

ขณะนี้เขาควบม้าเกราะเงินกลับถึงเขตแดน領地แล้ว โดยไม่ต้องหลับตาเลยด้วยซ้ำ เขากลับสัมผัสได้ถึงร่องรอยของเมล็ดพันธุ์แห่งเปลวเพลิงเหล่านั้น

มันมีอยู่ทุกที่... ทั้งในป่าทึบ ในหุบเขา บนท้องฟ้า และในสายน้ำ

เมล็ดพันธุ์บนท้องฟ้าโดดเด่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย ทั้งยังดูไกลเกินเอื้อมเสียเหลือเกิน ทันทีที่สัมผัสได้ มันก็หายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา

ถัดจากนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงเมล็ดพันธุ์ที่อยู่ไกลออกไปในหุบเขา แต่มันไกลเกินไปจนตัดทิ้งได้

ในป่าดิบชื้นก็เช่นกัน

สุดท้าย เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเมล็ดพันธุ์แห่งเปลวเพลิงที่อยู่ใต้สายน้ำ เขาก็เหลือเพียงตัวเลือกเดียวเท่านั้น

นั่นคือการลงไปนำมันขึ้นมา

ในช่องแชทและเวทีสนทนายังคงเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ

“มิน่าล่ะ ทำไมฉันถึงเป็นท่านลอร์ดที่ห่วยแตกนัก ที่แท้ก็เพราะเราไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องพื้นฐานที่สุดนี่เอง... น้ำตาจะไหล”

“บอกตามตรงนะ ในสมุดคู่มือมันมีคำใบ้บอกไว้รึเปล่านะ? แต่พวกเราดันนึกว่ามันเป็นแค่ข้อความประกอบไปเสียได้...”

“นี่พวกเราหลายพันล้านคนโง่กันขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ถึงได้บอกไงว่าพี่ลู่เสวียนเหอเป็นคนดีจริงๆ คนอื่นอาจจะรู้แต่นิ่งไว้ แต่เขากลับเอามาบอกพวกเรา แถมยังใช้วิธีปริศนาให้พวกเราได้เรียนรู้เองอีกต่างหาก”

“จริงด้วย! ข้าจดจำความหวังดีครั้งนี้ไว้แล้ว ต่อไปถ้าพี่ชายคนนี้จะมาซื้อของกับข้า ข้าจะลดราคาให้ 20%... ไม่สิ 30% ไปเลย!”

ลู่เสวียนเหอพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะพยักหน้า

ใช่แล้ว เขาก็คิดเช่นนั้นแหละ

เอาล่ะ ทีนี้ก็ถึงเวลาลงไปควานหาเมล็ดพันธุ์ในแม่น้ำหลานชางแล้ว

แต่ทว่า... เปลวเพลิงจะไปอยู่ในสายน้ำได้อย่างไรกัน?