ตอน 38

อาณาเขตทะเลลึกอยู่เบื้องหน้าเพียงเอื้อม แม้คนธรรมดาอาจยากจะสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างภายในและภายนอกอาณาเขตด้วยตาเปล่า แต่ร่างกายของพวกเขามักจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเสมอ ทว่าสำหรับผู้ฝึกตนระดับเหนือธรรมชาติแล้ว พวกเขาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ยกตัวอย่างเช่น ในตอนนี้ ลู่เสวียนเหอ (陸懸河 - Lù xuánhé) สามารถมองเห็นทิศทางที่ "เมล็ดพันธุ์แห่งไฟ" (火種 - Huǒzhǒng) แผ่ขยายออกมาจากใจกลางอาณาเขต ก่อตัวเป็นม่านพลังที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าปกคลุมพื้นที่เอาไว้ เมล็ดพันธุ์แห่งไฟทำหน้าที่คุ้มครองทุกสิ่งภายในอาณาเขต ส่วนเถ้าถ่านฟืนอันเบาบางนั้นก็คอยวาดล้อมไอพลังของเมล็ดพันธุ์แห่งไฟเอาไว้จางๆ

ก่อนที่ภูตบุปผา (花精靈 - Huā jīnglíng) จะมาถึงอาณาเขต เขาได้ทำพันธสัญญาไว้กับมันก่อนแล้วเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ผู้คนภายในอาณาเขตยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็งเช่นเคย ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับงานจนไม่มีใครมีเวลาว่างเลยแม้แต่น้อย

“ท่านเปิดหน้าดินทำเกษตรด้วยหรือเนี่ย!” “ว้าว แปลงเกษตรสองแปลงนี้พิเศษมากเลย ภายในนั้นปลูกพืชที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนด้วย” “ให้ข้าช่วยพวกมันสักหน่อยเถอะ”

หลังจากภูตบุปผามาถึงอาณาเขต มันก็เริ่มแสดงท่าทีตื่นเต้นเกินเหตุ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่แปลงเกษตรระดับ 1 ในสวนเล็กๆ ก่อนจะบินโฉบผ่านอย่างรวดเร็วพร้อมโปรยละอองที่ดูคล้ายประกายดาวลงไป

ทันใดนั้น ลู่เสวียนเหอก็ได้เห็นกับตาตัวเองว่า ข้าวโพดและมะเขือเทศในแปลงเกษตรสุกงอมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผลผลิตแต่ละลูกอวบอิ่มจนแทบจะปริออก ห้อยระย้าอยู่บนกิ่งก้าน ดูแล้วเจริญหูเจริญตาเป็นที่สุด เดิมทีเขาแค่เห็นว่ามันน่าสนใจเลยพามาที่นี่ แต่ไม่นึกเลยว่าภูตบุปผาจะมีพลังเร่งการเจริญเติบโตของพืชได้ด้วย... แต่นี่ก็น่าเสียดายอยู่เล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรมะเขือเทศกับข้าวโพดพวกนี้อีกไม่กี่วันก็น่าจะสุกอยู่แล้ว

ทว่าคนพื้นเมืองในโลก "รหัสศูนย์" (代號零 - Dàihào líng) นี่ไม่มีใครธรรมดาเลยจริงๆ คุณภาพของทาสเกษตรกรรมนั้นสูงลิ่ว แถมจับภูตบุปผามาได้ตัวหนึ่งยังช่วยเร่งการเติบโตได้อีก นี่มันคนเก่งแผ่นดินดีชัดๆ นี่เขายังไม่ได้เห็นอารยธรรมที่แท้จริงของโลกใบนี้เลยนะเนี่ย!

“เจ้าเร่งการเจริญเติบโตของพืชได้งั้นรึ?” “ข้าเป็นภูตบุปผานะ แน่นอนว่าต้องทำได้อยู่แล้ว 'บุปผาทรายกาล' (時砂花 - Shí shā huā) ที่พวกท่านเห็นนั่นก็เป็นเพราะข้าช่วยเร่งให้มันโต ไม่อย่างนั้นดอกไม้พวกนี้จะเติบโตได้ดีขนาดนั้นในป่าดิบชื้นได้อย่างไรกัน”

พอมันพูดจบ ก็บินไปมาระหว่างแปลงเกษตรทั้งสอง ก่อนจะตัดสินใจเด็ดมะเขือเทศสีแดงสดลูกหนึ่งออกมาแล้วเริ่มกัดกิน ภาพที่ภูตบุปผาค่อยๆ กัดมะเขือเทศทีละคำนั้นดูน่ารักไม่เบา แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เดิมทีเขากำลังจะถามอะไรบางอย่างกับมัน แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ข้าวโพดและมะเขือเทศจนไม่อาจละไปไหนได้

ลู่เสวียนเหอจึงเด็ดข้าวโพดออกมาฝักหนึ่งโดยไม่ได้ล้างแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง วินาทีนั้นน้ำตาของเขาก็คลอเบ้า นี่มันรสชาติของพืชผลจากโลกเดิมชัดๆ! อร่อยเหลือเกิน! นี่มันอาหารระดับเทพเจ้า!

“ในที่สุดก็ได้กินข้าวโพดของข้าแล้ว... ผักป่าในโลกรหัสศูนย์แต่ละอย่างรสชาติแย่ยิ่งกว่าแย่ ตอนแรกนึกว่าตัวเองชินกับสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบากแบบนี้แล้วเสียอีก แต่ดูเหมือนว่าข้าจะลืมรสชาติของพืชพันธุ์ที่ปลูกบนโลกไปเสียสนิทเลย” เขารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ถึงอย่างไรเมล็ดพันธุ์จากโลกก็ผ่านการคัดสรรมาหลายสิบหลายร้อยปี เป็นสายพันธุ์ชั้นยอดที่เหนือกว่าผักป่าข้างทางเหล่านั้นอยู่หลายเท่า ต่อให้โลกนี้จะมีพืชชนิดเดียวกัน แต่มันก็ไม่อาจอร่อยเท่าพืชที่คัดสายพันธุ์โดยฝีมือมนุษย์ได้ หลังจากกินข้าวโพดหมดฝัก เขาก็นั่งนึกถึงโลกเดิม เพื่อนฝูง และครอบครัวอยู่นาน แม้เขาจะมีชื่อเสียงในหมู่ผู้รอดชีวิตแล้ว แต่กลับไม่มีข่าวคราวของคนใกล้ชิดเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าทุกคนจะเป็นอย่างไรกันบ้าง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาจึงถามภูตบุปผาถึงเงื่อนไขการเร่งการเติบโต คำตอบที่ได้คือขอแค่ใจมันเบิกบานและมีพลังเวทก็พอ พอถามเซ้าซี้ต่อไป ภูตบุปผาก็เริ่มรำคาญ มันคว้ามะเขือเทศแล้วบินไปเกาะอยู่ข้าง "บ่อน้ำจันทร์" (月亮井 - Yuèliàng jǐng) ด้วยท่าทางพึงพอใจ เงื่อนไขการเร่งเติบโตแบบนี้มันดูเป็นเรื่องของความรู้สึกเกินไปหน่อย แต่ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ทำได้ และตอนนี้มันก็อยู่ในอาณาเขตของเขาแล้ว เอาไว้ค่อยลองใหม่บ่อยๆ ก็แล้วกัน ส่วนเหล่าเกษตรกรและมนุษย์งู (半蛇人 - Bàn shé rén) ที่นี่ไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลย โดยเฉพาะพวกมนุษย์งูที่ไม่กล้าแม้แต่จะมองไปทางสวนเล็กๆ นั่น พวกมันไม่รู้อะไรหรอก แต่ความหวาดกลัวต่อเจ้าอาณาเขตที่ฝังอยู่ในสายเลือดนั้นไม่อาจลบเลือน

“แต่นี่ เจ้ามนุษย์เจ้าอาณาเขต ถึงที่นี่จะมีสิ่งก่อสร้างแปลกๆ มากมาย แต่สภาพอาณาเขตโดยรวมนี่มันเรียบง่ายเกินไปแล้วนะ” ภูตบุปผาที่ยืนอยู่บนบ่อน้ำจันทร์เอียงคอถามลู่เสวียนเหอท่าทางเหมือนจะตกน้ำได้ทุกเมื่อโดยไม่สนใจเลยสักนิด

“มันเรียบง่ายเกินไปจริงๆ นั่นแหละ ช่วงนี้ข้าก็กำลังพยายามพัฒนาอยู่”

“ความพยายามน่ะไม่มีประโยชน์หรอกนะ ข้าได้กลิ่นอันตรายที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ในตัวเจ้ากลับไม่ได้กลิ่นแห่งความตายเลยสักนิด... ช่างเถอะๆ รอให้เอลฟ์ (精靈 - Jīnglíng) มาก็แล้วกัน มีบ่อน้ำจันทร์อยู่ตรงนี้ เอลฟ์จะต้องมาแน่ๆ”

ลู่เสวียนเหอที่กำลังอารมณ์ดีเพราะข้าวโพดและมะเขือเทศเติบโตงอกงามถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงล้างข้าวโพดกับมะเขือเทศแล้วใส่ถาดไม้ นั่งลงบนตอไม้พลางกัดข้าวโพดแล้วถามภูตบุปผาบนบ่อน้ำจันทร์ไปพลาง

“อันตรายที่ว่าน่ะคืออะไร? อันตรายในยามค่ำคืนงั้นรึ?” “ใช่แล้วๆ แม้เมล็ดพันธุ์แห่งไฟของเจ้าจะมีวัตถุดิบพิเศษอยู่บ้าง... แต่มันยังไม่เพียงพอที่จะคุ้มครองที่นี่ได้หรอก...” มันวางมะเขือเทศที่เพิ่งกัดไปสองคำลง แล้วใช้มือเล็กๆ วาดวงกลมกว้าง “อาณาเขตพวกนี้ไม่เคยใช้เมล็ดพันธุ์แห่งไฟแบบนี้หรอกนะ เมล็ดพันธุ์ที่ควรถูกกำจัดทิ้งไปตั้งนานแล้วต่างหาก”

จากนั้นมันก็มองลู่เสวียนเหอด้วยสายตาจริงจัง “มนุษย์เจ้าอาณาเขต เจ้าควรเตรียมเมล็ดพันธุ์แห่งไฟดวงใหม่ได้แล้ว หากไม่มีเมล็ดพันธุ์แห่งไฟ ก็ไม่มีชีวิตใดรอดพ้นความมืดมิดไปได้หรอก”

คำพูดนี้ฟังดูสมเหตุสมผลดี จะติดก็ตรงที่คราบน้ำมะเขือเทศที่เลอะมุมปากของภูตบุปผามันดูตลกไปนิด แต่ลู่เสวียนเหอไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านั้น เขาถามต่อว่า: “แต่เจ้า รวมถึงชาวบ้านของข้า หรือแม้แต่พวกมนุษย์งู ก็ยังเอาชีวิตรอดในความมืดได้ไม่ใช่หรือ?”

“ในตัวข้ามีพลังแห่งแสงสว่าง ซึ่งเป็นพรจากเอลฟ์ผู้ยิ่งใหญ่ ส่วนพวกที่เจ้าพูดถึงน่ะ แน่นอนว่าเจ้าคงพาพวกเขากลับมาอาณาเขตก่อนที่พวกเขาจะตายสินะ ไม่อย่างนั้นต้องตายกันหมดแน่ๆ พวกครึ่งอสูรอาจจะพอรอดมาได้บ้าง แบบว่า... รอดมาได้หนึ่ง ตายไปยี่สิบสามสิบคนล่ะมั้ง? ข้าก็ไม่รู้หรอก ข้าเป็นแค่ภูตบุปผาตัวน้อยๆ แต่ยังไงก็ต้องตาย และตายเร็วมากๆ ด้วย!”

“งั้นเจ้ารู้ไหมว่าเมล็ดพันธุ์แห่งไฟหาได้จากที่ไหน?” ภูตบุปผาดูตกใจมากเมื่อได้ยินคำถาม มันรีบคว้ามะเขือเทศบินตรงมาจ้องหน้าลู่เสวียนเหออยู่หลายรอบราวกับเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด

“แต่... เจ้าไม่ใช่เจ้าอาณาเขตผู้ถือครองโฉนดหรอกรึ? มีแค่เจ้าเท่านั้นที่หาเมล็ดพันธุ์แห่งไฟได้ นอกเหนือจากเจ้าอาณาเขตแล้ว ดูเหมือนว่า... ดูเหมือนว่า...” มันอึกอักจนพูดต่อไม่ออก

ลู่เสวียนเหอถึงกับเบิกตากว้าง “เจ้าจะบอกว่า เจ้าอาณาเขตสามารถออกตามหาเมล็ดพันธุ์แห่งไฟได้งั้นรึ?” ภูตบุปผาพยักหน้าแรงๆ ชั่วขณะหนึ่ง ในแววตาของลู่เสวียนเหอเต็มไปด้วยความสับสน แต่ไม่นานเขาก็เรียบเรียงสิ่งที่ภูตบุปผาพูดได้จนหมดสิ้น และนั่นยิ่งทำให้เขาประหลาดใจ เขาจะไปหาเมล็ดพันธุ์แห่งไฟมาจากไหนกัน? เรื่องนี้เขาไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ!

เขารีบกลับเข้าไปในอาคารหลักแล้วหยิบโฉนดที่ดินออกมา โฉนดแผ่นนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปตามการเติบโตของอาณาเขตอยู่ตลอดเวลา

[ผู้ถือครองโฉนดระดับ 1: ลู่เสวียนเหอ] [ชื่อโฉนด: ทะเลลึก] [เมล็ดพันธุ์แห่งไฟ: เมล็ดพันธุ์แห่งไฟทั่วไป ระดับ 8 (ขยาย)] [สิ่งก่อสร้างในโฉนด: บ้านหลัก, สวนเล็ก, โกดัง, บ่อเหมันต์, แปลงเกษตรระดับ 1 ×2, บ่อน้ำจันทร์, บ้านพักคนงาน ×10 (รวมครึ่งหนึ่ง), ถ้ำเพาะปลูก (รวมครึ่งหนึ่ง), แปลงเพาะปลูก ×12 (รวมครึ่งหนึ่ง), โกดังใต้น้ำ (ยังไม่รวม), ฐานใต้น้ำ (ยังไม่รวม)] [สมาชิกในโฉนด: ออกโทปัส (ขยาย), ภูตบุปผา (ขยาย)] [ชาวบ้าน: มนุษย์ ×26, ครึ่งอสูร ×96] [ผลของโฉนด: คุ้มครอง, พันธสัญญา]

เขาคลิกไปที่หัวข้อเมล็ดพันธุ์แห่งไฟเพื่อขยายดู และพบรายละเอียดที่แตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง [เมล็ดพันธุ์แห่งไฟระดับ 8: สายพันธุ์กลายพันธุ์ของเมล็ดพันธุ์ทั่วไป ไม่มีพลังฟื้นฟูตนเอง ถูกสิ่งลี้ลับหรืออสูรกายที่แข็งแกร่งทำร้ายได้ ปัจจุบันเมล็ดพันธุ์แห่งไฟลุกโชนอยู่ที่ 76% ค่าวิกฤตอยู่ที่ 50%]

“รายละเอียดไม่เหมือนกับเมื่อวานเลย ดูเหมือนเมื่อคืนจะมีสิ่งลี้ลับหรืออสูรกายที่แข็งแกร่งปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆ อาณาเขตของข้าจริงๆ” เขานิ่วหน้า พยายามกดความไม่สงบในใจลงแล้วเริ่มคิด “ทว่า... เจ้าอาณาเขตจะหาเมล็ดพันธุ์แห่งไฟได้อย่างไรกัน? ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกถึงอะไรเลย?”

เขานึกได้จึงตั้งใจจะไปถาม "ออกโทปัส" (奧克塔普斯 - Àokètǎpǔsī) ที่หลบอยู่ในเขตน้าลึก หวังว่ามันจะคลายความสงสัยนี้ได้ พร้อมกันนั้นเขาก็เปิดคู่มือเอาตัวรอดขึ้นมาถามคนรู้จักและตั้งกระทู้ในเวทีสนทนา เรื่องแบบนี้การระดมสมองเท่านั้นถึงจะมีประโยชน์ หากเอาแต่เก็บงำความลับไว้ ระวังจะพาตัวเองและอาณาเขตไปสู่จุดจบ!