ตอน 36

ลู่เสวียนเหอไม่ได้คิดจะลดความเร็วในการก่อสร้างฐานที่มั่นใต้น้ำลงเลย ตรงกันข้าม เขากลับเตรียมจะสร้างบ่อน้ำและโรงโม่แป้งบนฝั่ง รวมถึงขุดถ้ำสำหรับปลูกพืชไร้แสง เพื่อสร้างวงจรการผลิตและบริโภคด้วยตนเองให้สมบูรณ์ภายในอาณาเขต

นอกจากการยกระดับพลังฝีมือแล้ว การพัฒนาอาณาเขตก็เป็นสิ่งที่ต้องดำเนินไปควบคู่กัน

ด้วยความที่มัวแต่จดจ่ออยู่กับแผนการเหล่านี้ ทำให้เขาไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติภายนอก ตลอดช่วงครึ่งแรกของคืนเขาขลุกอยู่แต่ในห้องทำงาน จนกระทั่งเขารู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทนและนำแร่ทั้งหมดไปแปรรูปเป็นอิฐเกล็ดเงินวารี (汐銀鱗磚 - Xī yín lín zhuān) จนเสร็จสิ้น เมื่อกลับมาถึงตัวอาคารหลัก เขาก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

“เชื้อเพลิงวิญญาณของข้า...”

เถ้าฟืนในเตาผิงกองสุมกันสูงกว่าปกติถึงสามเท่า

เขารู้ดีว่าเถ้าฟืนในเตาผิงไม่ควรจะมีมากขนาดนี้ เพราะทุกๆ วันเขาจะให้ชาวบ้านนำเถ้าฟืนออกไปโปรยไว้รอบๆ อาณาเขตเพื่อป้องกันอันตรายยามค่ำคืนอยู่เป็นประจำ

เมื่อลองนับกองฟืนที่เก็บไว้ในห้อง ก็พบว่าเป็นไปตามที่คาดไว้ มันถูกใช้ไปมากกว่าช่วงเวลาปกติอย่างเห็นได้ชัด

ในโลกแห่งนี้ ‘เชื้อเพลิงวิญญาณ’ (火種 - Huǒzhǒng) คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ซึ่งทุกคนและทุกแห่งต่างย้ำเตือนเรื่องนี้เสมอ ลู่เสวียนเหอจึงไม่มีทางละเลยมันไปเพียงเพราะติดภารกิจอื่นแน่นอน

ตรงกันข้าม เขาพยายามสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเชื้อเพลิงวิญญาณมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวสารที่เป็นประโยชน์นัก

สำหรับอาณาเขตแห่งนี้ เขากลับเป็นคนที่รู้เรื่องเกี่ยวกับเชื้อเพลิงวิญญาณน้อยที่สุดเสียด้วยซ้ำ ด้วยเหตุนี้ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาจึงทำได้เพียงแค่สะสมฟืนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนตอนนี้ทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองของอาคารหลักเต็มไปด้วยฟืนไม้กองพะเนิน

ทุกวันนี้ชาวบ้านทุกคนได้รับมอบหมายภารกิจให้ไปรวบรวมฟืนให้ครบตามจำนวนที่กำหนด

การเตรียมพร้อมไว้ก่อนคือหลักการดำเนินชีวิตของเขา

ทว่าในเวลานี้ ลางสังหรณ์ที่เขาเคยกังวลได้กลายเป็นความจริงขึ้นมาแล้ว นั่นคือเชื้อเพลิงวิญญาณที่เขามีอยู่อาจจะไม่สามารถปกป้องอาณาเขตได้อีกต่อไปในอนาคต เขาจำเป็นต้องเร่งมือหาทางค้นหาหรือสร้างเชื้อเพลิงวิญญาณชนิดพิเศษขึ้นมาให้ได้

นี่ไม่ใช่ความกังวลที่เกินเหตุ ตอนที่สัญญาที่ดินเลื่อนระดับขึ้น ข้อมูลได้ระบุชัดเจนว่าเชื้อเพลิงวิญญาณนี้เป็นเพียงของระดับพื้นฐาน และข้อมูลอื่นๆ ก็ยืนยันว่ามันเป็นเพียง 'ของขวัญเริ่มต้น' สำหรับผู้เล่นในโลกหมอกหนานี้เท่านั้น

ด้วยพื้นฐานที่เป็นเพียงไอเทมสำหรับมือใหม่ ต่อให้จะวิวัฒนาการหรืออัปเกรดไปอย่างไร มันก็ยังคงเป็นเพียงของธรรมดาอยู่ดี

ทว่าค่ำคืนใน ‘โลกโค้ดศูนย์’ (代號零 - Dàihào líng) นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ยังมีลมหายใจต่างดึงดูดเหล่าสัตว์ประหลาดและสิ่งลี้ลับเข้ามา และเพราะสัญญาที่ดินทำให้อาณาเขตถูกตรึงไว้กับที่แห่งใดแห่งหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า สถานที่แห่งนี้ก็จะกลายเป็นเป้าหมายที่ดึงดูดพวกสัตว์ประหลาดเข้ามาไม่ขาดสาย

นี่ไม่ใช่คำกล่าวเกินจริง อาณาเขตของผู้รอดชีวิตคนอื่นต่างก็ประสบชะตากรรมเช่นเดียวกัน จึงไม่แปลกที่หลายคนเลือกจะทิ้งการสร้างอาณาเขตของตนเองแล้วไปพึ่งพาอาศัยผู้คนในโลกนี้แทน

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าคราวนี้เป็นสัตว์ประหลาดตัวไหนกันแน่ที่กล้าข้ามผ่านแรงกดดันของออคทาปุสเข้ามาใกล้ถึงเขตอาณาเขต จนทำให้เชื้อเพลิงวิญญาณต้องสิ้นเปลืองพลังงานไปมหาศาลขนาดนี้

มันจะต้องเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอย่างแน่นอน

ในจังหวะนั้นเอง เขาก็นึกไปถึง 'เงาสีขาว'

หากจะกล่าวว่าสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ ในโลกนี้ค่อยๆ ปรากฏตัวต่อหน้าเขา หรืออย่างน้อยก็ปรากฏให้เห็นในเว็บบอร์ดของผู้รอดชีวิต เพราะด้วยประชากรหลายพันล้านคน อะไรก็ย่อมเกิดขึ้นได้ แต่ทว่า... เงาสีขาวประหลาดนั่นกลับเหมือนจางหายไปจากเว็บบอร์ดราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

สาเหตุเดียวที่อธิบายสถานการณ์นี้ได้ก็คือ... ผู้รอดชีวิตทุกคนที่เคยเห็นเงาสีขาวนั้นต่างตายกันหมดแล้ว

เขากลายเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว ก็เพราะมี 'พรสวรรค์แห่งทะเลลึก' และทำพันธสัญญากับออคทาปุสระดับ 38 ได้สำเร็จ

ในเว็บบอร์ด กระทู้ที่เกี่ยวข้องกับเงาสีขาวนั้นมักจะลอยขึ้นมาอยู่บนสุดเสมอ ทุกคนต่างคาดเดากันว่ามันคือตัวอะไรกันแน่

สำหรับความผิดปกติของเชื้อเพลิงวิญญาณนั้น แม้จะเป็นเพียงข้อสันนิษฐานที่ยังไม่แน่ชัด แต่หัวใจของลู่เสวียนเหอกลับรู้สึกหวั่นวิตกมากขึ้นทุกขณะ

“หากมีทาสหรือมนุษย์งูที่หลบหนีออกมาได้อีกสักหน่อย ก็คงช่วยผลักดันการก่อสร้างอาณาเขตให้รวดเร็วขึ้น ตอนนี้เราขาดแคลนแรงงานเหลือเกิน”

อาหารนั้นยังไม่มีปัญหา เพราะด้วยพรสวรรค์และชัยภูมิที่ติดแหล่งน้ำ ต่อให้ไม่มีอะไรกิน อย่างน้อยก็ยังมีปลาอยู่เสมอ

เนื่องจากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับเชื้อเพลิงวิญญาณ ลู่เสวียนเหอจึงเปิดคู่มือเพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเชื้อเพลิงวิญญาณและเงาสีขาวกับผู้คนบางกลุ่ม และโพสต์กระทู้ลงในเว็บบอร์ดเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รับข้อมูลที่มีประสิทธิภาพมากนัก ทุกคนต่างกำลังคลำทางไปทีละก้าว และคนที่พบเบาะแสบางอย่างก็อาจไม่เต็มใจจะเปิดเผย

เขาก็ไม่ได้ท้อแท้ไปเสียทีเดียว เพียงแต่ตัดสินใจที่จะลดเวลาพักผ่อนของตัวเองลงอีก เพื่อทุ่มเทให้กับการฝึกฝนและเร่งงานก่อสร้างให้หนักขึ้น

เพราะหากตอนนี้เขาพักผ่อนมากเกินไป ในอนาคตเขาอาจไม่มีแม้แต่แรงจะต่อสู้และถูกพวกสิ่งลี้ลับหรือสัตว์ประหลาดกลืนกินไปโดยง่าย

สภาพการตายของผู้คนจากโลกที่แสนน่าอนาถนั้นมีมากมายหลายรูปแบบ แต่จุดร่วมเดียวที่เหมือนกันคือความทรมานอย่างแสนสาหัส ในนั้นยังมีคนหนึ่งที่เผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับพิเศษในความมืดจนกำลังทนทุกข์ทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็น และด้วยความพิเศษของคู่มือ เขายังสามารถโพสต์กระทู้ได้ ทุกครั้งที่เห็นภาพถ่ายสภาพอันน่าสังเวชของเจ้าของกระทู้นั้น ต่อให้เป็นคนที่อยากจะล้มตัวนอนเฉยๆ มากแค่ไหน ก็ต้องฮึดกลับมาพยายามอีกสักครั้ง

ในโลกโค้ดศูนย์นี้ มีสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายอยู่มากมายนัก

เมื่อคิดได้ดังนั้น จากที่ตั้งใจจะเอนตัวลงนอน เขาก็ลุกขึ้นนั่งสมาธิฝึกฝนในทันที

คืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากการทำสมาธิอย่างยาวนาน เมื่อเขาหลุดออกจากภวังค์ยามเช้า ก็รู้สึกปวดแปลบในสมอง พลังจิตถูกใช้ไปมากจนรู้ว่าไม่สามารถฝืนต่อไปได้อีก จึงหลับตาลงงีบไปเพียงชั่วโมงเดียว ก่อนจะรีบลุกขึ้นมาทันทีที่ครบกำหนด

ต้องทุ่มสุดตัว! ต้องขยันให้หนัก!

เมื่อคืนนี้ไม่ใช่แค่เขาที่ทรมาน ชาวบ้านเหล่านั้นเองก็รู้สึกทรมานไม่ต่างกัน เพราะต้องเรียนรู้สิ่งที่ตนเองไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับกำลังอ่านคัมภีร์สวรรค์ที่ยากเกินเข้าใจ

โชคดีที่ความจงรักภักดีอย่างสูงสุดที่มีต่อลอร์ด ทำให้ชาวบ้านและแม้แต่พวกมนุษย์งูต่างบีบบังคับตัวเองให้ฝึกฝนวิชาทำสมาธินี้ แม้กระทั่งเอมิล่าและสื่อเทลล่าก็ไม่เว้น เพราะทั้งสองต่างรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถฝึกวิชานี้ได้สำเร็จเช่นกัน

ทันทีที่ก้าวออกมา ลู่เสวียนเหอก็เห็นมนุษย์งู (蛇人 - Shérén) กำลังทำงานใต้น้ำอย่างขยันขันแข็ง ซึ่งทำให้เขารู้สึกพอใจมาก จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปยังถ้ำที่อยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว

มันไม่จำเป็นต้องประณีตหรือเป็นระเบียบเรียบร้อยมากนัก ไม่จำเป็นต้องปูอิฐ แค่ขุดถ้ำออกมาแล้วนำกล่องเพาะปลูกไปวางข้างในก็พอ ด้วยเหตุนี้งานจึงดำเนินไปได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้กล่องเพาะปลูกทั้งหมดถูกนำเข้าไปไว้ข้างในเรียบร้อยแล้ว โดยมีเอมิล่ากำลังดูแลพืชไร้แสงเหล่านั้นอยู่ พืชที่เคยเหี่ยวเฉาใกล้ตายภายใต้แสงแดด พอถูกย้ายกลับมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดภายในถ้ำ พวกมันก็กลับมาดูสดใสอีกครั้ง

เห็ดเป็นพืชที่ขยายพันธุ์ด้วยสปอร์ และผ่านการปรับปรุงสายพันธุ์โดยเอมิล่าที่เป็นนักพฤกษศาสตร์ จึงทำให้พวกมันโตเร็วมาก ต่อไปคงสามารถกลายเป็นวัตถุดิบหลักประจำอาณาเขตได้ ก่อนหน้านี้พวกมนุษย์งูก็อาศัยพืชชนิดนี้ในการประทังชีวิตเช่นกัน

ลู่เสวียนเหอมองไปยังข้าวโพดและมะเขือเทศที่ปลูกอยู่ในพื้นที่เพาะปลูกอย่างง่ายระดับ 1 ของตน ดูแล้วอีกเพียงสองสามวันก็น่าจะสุกงอมเต็มที่ ในที่สุด เขาก็จะได้กินผักจริงๆ เสียที ไม่ใช่แค่ผักป่า! แถมยังเป็นผักคุณภาพเยี่ยมจากโลกเดิมอีกด้วย!

ส่วนพื้นที่เพาะปลูกอื่นๆ ที่ได้ปุ๋ยจากมูลของฝูงวัวป่า ก็เติบโตได้รวดเร็วเช่นกัน โดยพืชที่โตเร็วที่สุดคือพืชชนิดหนึ่งที่ใช้ในการทอผ้าและทำตะกร้าได้ หญิงสาวที่เป็นแม่คนนั้นมีทักษะงานฝีมือที่ยอดเยี่ยมมาก เธอสามารถถักทอข้าวของเครื่องใช้ดีๆ ออกมาได้มากมาย ทำให้บรรยากาศความเป็นอยู่ภายในอาณาเขตดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

อย่างไรก็ตาม วันนี้ยังมีอีกหนึ่งภารกิจสำคัญ นั่นคือการไปดูพืชเรืองแสงที่ชาวบ้านพูดถึงเมื่อวานนี้

ลู่เสวียนเหอพาลูกม้าเกราะเงินน้อยที่ตอนนี้โตจนสูงถึงหัวไหล่ของเขาแล้ว พร้อมด้วยเอมิล่า มุ่งหน้าไปยังสถานที่นั้น เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพืชเรืองแสงที่ชาวบ้านว่ามา จะนำความประหลาดใจหรือความตื่นตะลึงมาให้เขา