ตอน 35

แสงตะวันสาดเฉียงลงสู่ผืนน้ำ เกิดเป็นเงาสีขาวจางๆ ปรากฏขึ้นมาให้เห็น ยิ่งดำดิ่งลึกลงไปเท่าใด อิทธิพลจากไออุ่นของแสงอาทิตย์ก็ยิ่งลดน้อยถอยลงเท่านั้น

อุณหภูมิน้ำในเขตน้ำลึกแปรเปลี่ยนจากความอุ่นกลายเป็นความเย็นยะเยือก และยิ่งลึกลงไปก็ยิ่งหนาวเหน็บเกินกว่าที่มนุษย์จะทนทานไหว

ลู่เสวียนเหอสัมผัสได้ถึงฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่ข้างกาย พวกมันแนบชิดไปกับผิวหนังของเขา สายน้ำไหลผ่านร่างกายนุ่มนวลราวกำลังโอบกอด ทำให้เขารู้สึกราวกับตนเองได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผืนน้ำผืนนี้

ทว่าแค่นั้นยังไม่พอ...

เขายังคงทำสมาธิต่อไป ปล่อยจิตใจให้ดำดิ่งลึกราวกับว่าตัวเขาได้กลายเป็นน้ำไปโดยสมบูรณ์

ทว่าในวินาทีต่อมา โลกแห่งความจริงก็ฉุดให้เขาตื่นจากภวังค์

"แค่กๆ"

เขารีบใช้ 'ไข่มุกวารี' (源水珠 - Yuánshuǐzhū) กางม่านพลังกั้นน้ำเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องจมน้ำตายในโลกนี้เข้าจริงๆ แน่

นี่ถ้าพลาดขึ้นมา คงได้กลายเป็นตำนานผู้กล้าที่ดับสูญก่อนจะได้สร้างตัวเสียกระมัง

หลังจากตั้งสติได้ ลู่เสวียนเหอก็สังเกตเห็นความผิดปกติผ่านผืนน้ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเขาก็ต้องตกใจ เพราะไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงยามเย็นแล้ว

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ แสงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า

โชคดีที่เขาตื่นขึ้นมาก่อน ลู่เสวียนเหอจึงรีบลุกขึ้นและมุ่งหน้ากลับไปยังเขตปกครองของตน

ระหว่างทาง เขาสัมผัสได้ว่าในร่างกายของเขามีพลังเวทมนตร์ไหลเวียนอยู่เต็มเปี่ยม โดยเฉพาะเมื่อเขากำหมัดขึ้นมา ก็มีแสงสีฟ้าจางๆ เปล่งประกายออกมา นี่คือสัญญาณของพลังเวทที่ล้นทะลักออกมาภายนอก

แม้จะเป็นเพียงการทำสมาธิขั้นพื้นฐาน แต่ผลลัพธ์ที่ได้รับนั้นมหาศาลนัก โดยเฉพาะการฝึกฝนในเขตน้ำลึกที่ช่วยเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะได้หลายสิบเท่า เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหากไปฝึกในเขตทะเลลึก ผลลัพธ์จะรุนแรงถึงเพียงไหน

เมื่อเห็นลอร์ดของตนเดินทางมาถึง ทุกคนก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก โดยเฉพาะชาวบ้านที่ดูจะคลายความกังวลลงได้ ส่วนพวกมนุษย์งูนั้นสติปัญญาค่อนข้างต่ำ จึงไม่ได้คิดวิเคราะห์อะไรมากนัก

เอมิล่ารีบก้าวเข้ามาหาลู่เสวียนเหอด้วยท่าทางร้อนรน

"ท่านลอร์ด ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที"

ลู่เสวียนเหอพยักหน้าตอบ พลางมองลงไปยังฐานปฏิบัติการใต้น้ำพร้อมกับฟังรายงานเรื่องงานของวันนี้จากเอมิล่า

เป็นไปตามคาด พวกมนุษย์งูที่ทำงานหนักดั่งวัวควายได้นำ 'อิฐเกล็ดเงินแห่งธารา' (汐銀磚 - Xī yín zhuān) ที่เขาผลิตไว้ไปปูพื้นใต้น้ำจนเสร็จสิ้น และเริ่มลงมือก่อสร้างที่พักอาศัยใต้น้ำแล้ว

ทว่าเนื่องจากเขามีธุระจึงไม่ได้ผลิตอิฐเพิ่ม เอมิล่าจึงสั่งให้พวกมนุษย์งูขึ้นฝั่งไปขุดถ้ำใกล้ๆ แทน ซึ่งตอนนี้ทางเข้าถ้ำที่ขุดลงไปตามแนวลาดชันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

"ประสิทธิภาพงานใช้ได้เลย"

มนุษย์งูพวกนี้กำลังกินอาหารมื้อพิเศษที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ ลู่เสวียนเหอเดิมทีตั้งใจจะลงไปฝึกสมาธิต่อที่ชั้นหนึ่งของอาคารหลักใต้น้ำ แต่เมื่อมองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด ประกอบกับเงาของ 'ต้นไม้ปีศาจชิง' (青樹精 - Qīng shù jīng) ที่อยู่ไกลออกไป รวมถึงเหล่าอสูรกายที่เริ่มคลืบคลานออกมาจากความมืด และเงาสีขาวปริศนาที่อาจปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ เขาจึงตัดสินใจบางอย่างในใจ

"เอมิล่า หลังมื้อค่ำนี้ บอกทุกคนว่าอย่าเพิ่งรีบนอน ข้ามีเรื่องจะประกาศให้ทราบ"

หญิงวัยกลางคนอย่างเอมิล่าชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบตอบรับคำสั่งอย่างว่าง่าย

ส่วนเขาก็แยกตัวไปจัดการมื้อค่ำเพียงลำพัง ในระหว่างนั้นเขาได้เช็กช่องแชทและฟอรัมดูสักพัก แต่ไม่เห็นข่าวสารอะไรใหม่จึงปิดไป

ยามโพล้เพล้ผ่านพ้นไปโดยสมบูรณ์ ดวงจันทร์เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

แสงจันทร์ตกกระทบลงบนผืนน้ำ เผยให้เห็นเงาสีขาวที่โฉบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฟืนที่ใช้เป็นเชื้อเพลิง 'เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์' (火種 - Huǒzhǒng) ส่งเสียงปะทุ 'ซู่ซู่' เป็นระยะ เพียงแค่ชั่วครู่เดียวฟืนท่อนหนึ่งก็ถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น โชคดีที่ลู่เสวียนเหอใส่ใจกับเปลวไฟนี้เสมอ หากเขาไม่อยู่ก็จะให้ 'ม้าเกราะเงินน้อย' (小銀鎧馬 - Xiǎo yín kǎi mǎ) หรือ 'เจ้าดาวดึงส์' (小昴星 - Xiǎo mǎoxīng) คอยผลัดเปลี่ยนกันมาดู หากเห็นว่าฟืนมอดก็จะรีบเติมเชื้อเพลิงทันที

ครั้งนี้เป็นม้าเกราะเงินน้อยที่ลงมายังชั้นใต้ดินของอาคารหลัก เมื่อมันเห็นฟืนกำลังไหม้อย่างรวดเร็ว แววตาของมันก็ฉายแววหวาดกลัวอย่างน่าประหลาด ก่อนจะใช้ปากคาบไม้ฟืนใส่เตาผิงทีละท่อนๆ

ด้วยการป้องกันสองชั้นเช่นนี้ วันนี้จึงไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น

เขตปกครองของเขายังคงปลอดภัย

ณ ตอนนี้ ลู่เสวียนเหอยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนในดินแดนของตนแล้วประกาศว่า

"ข้ามีเคล็ดวิชาทำสมาธิอยู่ฉบับหนึ่ง ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเป็นใครในดินแดนนี้ รวมถึงพวกเจ้าที่เป็นมนุษย์งู ทุกคนจะต้องฝึกฝนวิชานี้"

น้ำเสียงของเขานั้นเด็ดขาดและตรงไปตรงมา ซึ่งมันควรจะเป็นเช่นนั้น

เขาต่างจากผู้อื่นที่มักจะเก็บงำวิชาทำสมาธิไว้เป็นความลับ เพราะเขาตระหนักดีว่าความปลอดภัยที่เห็นอยู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเจ้าหมึกยักษ์นั่นคอยปกป้องไว้ ไม่ใช่เพราะพลังของเขาเพียงอย่างเดียว

ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องแข็งแกร่งขึ้น แต่ทุกคนในเขตปกครองก็ต้องทำเช่นกัน อีกอย่างคนเหล่านี้เป็นชาวบ้านที่ทำ 'สัญญาชาวบ้าน' กับเขาไว้ จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดคดทรยศ

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ เมื่อประกาศออกไป ทุกคนกลับเงียบสนิท สีหน้าดูงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อ 'วิชาทำสมาธิ' มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

สุดท้าย ซีเทรลล่า (絲特拉 - Sī tèlā) ก็อุทานออกมาเบาๆ นางทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที

"ท่านลอร์ด... ท่านยอมที่จะสอนวิชาทำสมาธิให้พวกเราหรือเจ้าคะ? นี่มันเป็นความรู้อันล้ำค่าเกินกว่าจะประเมินได้เลยนะเจ้าคะ"

"แต่ว่า... ท่านลอร์ด ชาวบ้านเหล่านี้ก่อนหน้านี้เป็นเพียงทาสติดที่ดิน บางคนยิ่งกว่าทาสเสียอีก เป็นเพียงคนป่าและกึ่งมนุษย์ที่ไร้การศึกษา พวกเขาอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น..."

เอมิล่าเองหลังจากนึกอยู่นานก็นึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับวิชาทำสมาธิจากความทรงจำส่วนลึกได้ นางอ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป

ลู่เสวียนเหอไม่ได้แปลกใจกับสิ่งที่ซีเทรลล่ากล่าว

"ใช่แล้ว ดังนั้นข้าถึงต้องการให้เจ้ากับเอมิล่าเรียนรู้ก่อน แล้วค่อยไปถ่ายทอดให้ทุกคน เพื่อให้ทุกคนฝึกฝนเป็น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอมิล่าก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา

"ท่านเจ้าคะ... ในเมื่อท่านครอบครองวิชาทำสมาธิอยู่แล้ว..."

นางหยุดเว้นระยะเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด "ตอนที่ข้ากำลังหนีตาย ข้าเคยได้ยินมาว่านอกเขตป่าแห่งนี้มีสถานที่พิเศษอยู่แห่งหนึ่ง แต่มีเพียงผู้ที่รู้วิชาทำสมาธิเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้..."

นางเล่าเรื่องราวที่เคยได้ยินมาให้ฟังทั้งหมด

ลู่เสวียนเหอได้แต่รู้สึกประหลาดใจ เขาเริ่มพบว่าแม้ผู้คนในโลกนี้จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งและพลังพิเศษมากมาย แต่คนระดับล่างกลับแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เลย

มันดูขัดกับสามัญสำนึกเกินไปหน่อย

เขาเก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจ ก่อนจะจดบันทึกวิชาทำสมาธิลงบนกระดาษแล้วยื่นให้ชาวบ้าน พร้อมสั่งกำชับว่าต้องฝึกฝนอย่างน้อยคืนละสองชั่วโมง

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็แยกตัวออกมา เพราะในคืนนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำ

แสงจันทร์ทอประกายบางเบาแฝงไปด้วยพลังงานแปลกประหลาด เมื่อสาดส่องลงบนฝั่งแม่น้ำ ก็เห็นสัตว์ประหลาดที่กำลังกำเนิดขึ้นในสายน้ำ พร้อมกับสายหมอกที่เริ่มก่อตัวหนาขึ้นเรื่อยๆ