ตอน 37

อุณหภูมิในวันนี้ต่ำกว่าเมื่อวานเล็กน้อย ทว่าอากาศกลับยิ่งทวีความร้อนระอุ กระทั่งเสียงแมลงในผืนป่ายังดังระงมจนน่าหงุดหงิด หากต้องทนอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้เป็นเวลานาน ผู้คนย่อมรู้สึกกระวนกระวายและจิตใจไม่สงบเป็นธรรมดา

ทว่าหากอยู่ในเขตแดนทะเลลึก (深海领地 - Shēnhǎi lǐngdì) หรือบริเวณที่มี "เถ้าฟืน" โปรยปรายอยู่ ความรู้สึกร้อนรุ่มเหล่านั้นก็จะมลายหายไปจนเกือบหมดสิ้น

ลู่เสวียนเหอ (陸懸河 - Lù xuán hé) สัมผัสถึงความแตกต่างนี้ได้อย่างชัดเจนในยามที่เขาเดินออกจากอาณาเขตของตนในช่วงเช้าตรู่ เขาไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่ในโลกใบนี้ก็มีเรื่องราวประหลาดเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน

เขาเหลือบมอง "ม้าเกราะเงินน้อย" (小银铠马 - Xiǎo yín kǎi mǎ) ที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วข้างกาย คาดว่าอีกไม่นานเขาก็คงสามารถขึ้นขี่ม้าสีเงินตัวนี้ควบทะยานไปได้ทุกที่ แม้ที่นี่จะไม่มีทุ่งหญ้ากว้างขวาง แต่ม้าเกราะเงินน้อยไม่ใช่พาหนะธรรมดา มันสามารถย่ำน้ำข้ามเขาสูงชันได้ การปรับตัวเข้ากับภูมิประเทศป่าเขาเช่นนี้จึงไม่ใช่ปัญหา

การออกมาในครั้งนี้เพื่อตามหาพืชเรืองแสงตามคำบอกเล่าของชาวนา มันเป็นของแปลกประหลาดที่ชาวนาเห็นว่าควรแจ้งรายงาน เพราะตามนิสัยของทาสติดที่ดินแล้ว การพบเห็นสิ่งที่เรืองแสงได้ถือเป็นความรู้พื้นฐานที่ต้องรายงานให้ลอร์ดผู้ปกครองทราบ ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนลู่เสวียนเหอจะให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้เป็นพิเศษ

เขารู้สึกอยากรู้ว่าพืชชนิดนี้จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร และเป็นสิ่งที่เคยให้ความสำคัญในอาณาเขตเดิมของชาวนาด้วยหรือไม่

ผู้ร่วมทางในครั้งนี้ นอกจากตัวเขาแล้ว ยังมีชาวนาสองคน มนุษย์งูอีกสองตน และเอมิล่า (艾米拉 - Ài mǐ lā) ชาวนาเหล่านั้นมาเพื่อเก็บมูลของฝูงวัวป่า ส่วนเอมิล่าแน่นอนว่าต้องมาด้วยในฐานะนักพฤกษศาสตร์ประจำตัว

พืชเรืองแสงนั้นไม่ได้อยู่ไกลจากเขตแดนนัก แต่ทิศทางกลับเบี่ยงออกไป ในป่าทึบเสียงของป่าดังก้องจนน่ารำคาญ ทั้งเสียงขู่ฟ่อของงู เสียงเถาวัลย์ที่คืบคลานบนพื้น หรือเสียงแมลงที่ชุกชุมไปทั่วล้วนเป็นสิ่งที่น่ารำคาญใจ

พลังวิญญาณภายในร่างกายของลู่เสวียนเหอไม่เพียงพอที่จะครอบคลุมทั่วร่างขณะเดินทางในป่าเขา ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง ทว่าเงาสีเงินข้างกายเขากลับคอยพุ่งออกไปจัดการกับสิ่งกีดขวางรอบตัวเป็นระยะ ม้าเกราะเงินน้อยตัวนี้เป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษอย่างแท้จริง แม้จะยังไม่โตเต็มวัยแต่ก็มีพลังมากกว่าสิ่งมีชีวิตระดับเก้า และเป็นพลังที่มาจากสรีระของมันโดยตรง

เมื่อถึงจุดหมาย กลุ่มของพวกเขาก็แยกย้ายกันไป เนื่องจากร่องรอยบนพื้นนั้นเด่นชัดและมีการทำสัญลักษณ์ไว้ จึงไม่จำเป็นต้องมีคนนำทาง ข้างกายของลู่เสวียนเหอจึงเหลือเพียงเขากับนักพฤกษศาสตร์สาวเอมิล่าเท่านั้น

พวกเขามาถึงจุดที่พืชเรืองแสงเติบโตอยู่ สิ่งที่ชาวนาพูดมาไม่ผิดเพี้ยน มันเป็นพืชที่เรืองแสงได้จริง โดยดอกของมันส่องสว่างดุจโคมไฟสีฟ้าอ่อน แม้จะเป็นเวลากลางวันก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

มันสวยงามมาก แต่ลู่เสวียนเหอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมคนใน "โลกหมายเลขศูนย์" ถึงให้ความสำคัญกับมันนัก ทว่าทันทีที่เอมิล่าเห็นพืชชนิดนี้ เธอก็เบิกตากว้างด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะรีบก้าวมาขวางหน้าลู่เสวียนเหอไว้

"ท่านลอร์ด... นี่มันผิดปกติค่ะ"

"พืชต้นนี้ดิฉันรู้จัก มันคือดอกทรายเวลา (时砂花 - Shí shā huā) ปกติจะมีสีฟ้าอ่อนเพื่อดึงดูดผึ้งและผีเสื้อ หรือบางครั้งก็เป็นสีชมพู แต่มันเป็นเพียงพืชประดับธรรมดา ไม่มีสรรพคุณอื่นใด และไม่มีทางที่จะเรืองแสงได้แบบนี้เด็ดขาด"

"ดอกทรายเวลาที่จู่ๆ ก็เรืองแสงขึ้นมาแบบนี้ ต้องมีปัญหาใหญ่แน่นอน!"

ลู่เสวียนเหอมองไปยังดอกทรายเวลาที่กำลังเริ่มบิดตัวอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าภายในกลีบดอกนั้นมีชีวิตอีกชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ เขานิ่วหน้าและถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมพร้อมรับมือเต็มที่ เขาเกรงว่าจะไปกระตุ้นอสูรประหลาดบางอย่างเข้า

*จี๊ด... จี๊ดจ๊าด...*

เสียงที่คล้ายนกดังขึ้นอย่างแหลมคม พร้อมกับสายลมที่พัดกรรโชก

"ข้างขวา!"

เงาสีเงินพุ่งตัวออกไปรวดเร็วไม่แพ้ความเร็วที่เขารับมือกับศัตรู จากพุ่มไม้หนาทึบ สัตว์ประหลาดสีดำที่มีลวดลายเต็มตัวคล้ายเสือดาวพุ่งออกมา มันจ้องมองทั้งสองคนและม้าหนึ่งตัวด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะอาศัยแรงลมพุ่งเข้าใส่ลู่เสวียนเหอทันที

ในมือของลู่เสวียนเหอปรากฏ "หอกจิงซู่" (劲夙枪 - Jìnsùqiāng) สีแดงขึ้นมาในพริบตา พลังวิญญาณไหลเวียนไปทั่วหอก เขากระโดดขึ้นบนหลังม้าเกราะเงินน้อย ท่ามกลางป่าทึบ เขาราวกับอัศวินม้าศึกที่กำลังบุกตะลุย กลิ่นอายที่แข็งแกร่งบีบให้สัตว์อสูรลายดอกต้องหยุดชะงัก ทว่ามันอยากจะหยุด แต่ศัตรูของมันไม่ยอมหยุด

หอกจิงซู่เป็นอาวุธระดับแปดที่มีพลังเจาะทะลวงมหาศาล ประกอบกับการที่ลู่เสวียนเหอฝึกฝนสมาธิวิญญาณจนก้าวหน้าไปอีกขั้น การแทงในครั้งนี้จึงทำให้เท้าหน้าของอสูรกายทะลุเป็นรูใหญ่ และนั่นทำให้สัญชาตญาณดิบของมันพลุ่งพล่าน

ทว่าภายใต้การประสานงานระหว่างลู่เสวียนเหอกับม้าเกราะเงินน้อย อสูรกายที่ไม่ทราบชื่อก็ไม่อาจต่อต้านได้อีก หลังจากการต่อสู้เพียงครู่เดียว ร่างไร้วิญญาณของมันก็นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

ลู่เสวียนเหอหอบหายใจหนักๆ เขารีบหยิบน้ำจาก "บ่อน้ำจันทร์" (月亮井 - Yuèliàng jǐng) ในเป้ออกมาดื่มรวดเดียว เมื่อพลังวิญญาณฟื้นคืน สภาพของเขาก็ดีขึ้นมาก ส่วนเอมิล่านั้นใบหน้าซีดเผือด เธอรู้สึกละอายที่ตัวเองกลายเป็นตัวถ่วง เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจากนี้ต้องหมั่นฝึกสมาธิวิญญาณให้มากกว่าวันละสองชั่วโมงตามคำสั่ง และต้องกระตุ้นให้คนอื่นๆ ในอาณาเขต โดยเฉพาะพวกมนุษย์ครึ่งสัตว์ ให้หมั่นฝึกฝนด้วยเช่นกัน!

"อ๊ะ! มนุษย์เป็นลอร์ดจริงๆ ด้วย"

"มนุษย์ที่เป็นลอร์ดเอาชนะอสูรวายุตัวนั้นได้!"

เสียงแปลกประหลาดนั้นเบามาก แต่ในฐานะสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดา ลู่เสวียนเหอย่อมได้ยิน ทว่าในตอนต่อสู้เขาไม่มีสมาธิไปสนใจมัน แต่ตอนนี้เมื่อเขากวาดสายตาไปรอบๆ ก็พบที่มาของเสียงนั้นทันที

เสียงแหลมเล็กนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

"เหลือเชื่อ... ท่านมีน้ำจากบ่อน้ำจันทร์ได้อย่างไร?"

ลู่เสวียนเหอตกใจเล็กน้อย เสียงนี้รู้จักบ่อน้ำจันทร์งั้นหรือ? ทันใดนั้น กลีบดอกทรายเวลาก็ผลิบานออกจนสุด พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้ความรู้สึกร้อนรุ่มในใจของพวกเขาลดลงอย่างน่าอัศจรรย์

สิ่งที่ปรากฏออกมาจากดอกไม้ คือสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือที่มีปีกบินได้

"น้ำจากบ่อน้ำจันทร์จริงๆ ด้วย ไม่น่าเชื่อเลย ท่านลอร์ดมนุษย์ ท่านพอจะมีเอลฟ์อยู่ที่นี่บ้างไหม?"

ลู่เสวียนเหอจ้องมองสิ่งตรงหน้าแล้วส่ายหัว เจ้าตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือเห็นดังนั้นก็ทำหน้าเสียดาย

"น่าเสียดายจัง ขอแนะนำตัวนะ ฉันคือภูตดอกไม้ (花精靈 - Huā jīnglíng) ภูตแห่งดอกทรายเวลา ฉันหลงกับพวกพ้องแล้วไม่รู้จะมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง"

"ที่นี่อันตรายเกินไป โดยเฉพาะยามค่ำคืน มันน่ากลัวมาก ฉันเลยต้องซ่อนตัวอยู่ในดอกทรายเวลา ตอนแรกก็นึกว่าจะหาเอลฟ์มาช่วยพากลับไปได้ แต่ไม่นึกเลยว่า..."

ภูตดอกไม้? อีกหนึ่งเผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ในโลกเดิมของเขาก็เคยมีเรื่องเล่าทำนองนี้อยู่บ้าง โลกหมายเลขศูนย์นี่ช่างเต็มไปด้วยเรื่องราวหลากหลายจริงๆ แต่ดูจากบทสนทนาแล้ว น่าจะเป็นภูตดอกไม้ปกติใช่ไหม?

ตั้งแต่บ่อน้ำจันทร์สร้างเสร็จ เขาก็แทบไม่ได้ทำอะไรกับมันมากนักเพราะยุ่งอยู่กับภารกิจอื่น ทว่าการที่บ่อน้ำจันทร์จะดึงดูดเอลฟ์มาได้นั้นเป็นสิ่งที่เขาคาดหวังอยู่ลึกๆ แม้ว่าจะไม่มีเอลฟ์... แต่ถ้าเป็นภูตดอกไม้ก็น่าจะไม่เลว? ยิ่งช่วงนี้อาณาเขตของเขากำลังขาดแคลนชาวเมืองอยู่พอดี

ลู่เสวียนเหอเก็บร่างอสูรกายไว้ในเป้า ก่อนจะหันไปเอ่ยชวนภูตดอกไม้

"ถึงจะไม่มีเอลฟ์ แต่นี่คือบ่อน้ำจันทร์ เจ้าสามารถรอการมาถึงของพวกพ้องได้ที่อาณาเขตของข้า"

นึกว่าต้องหว่านล้อมเสียอีก แต่ใครจะไปคิดว่าภูตดอกไม้ตัวน้อยจะบินมาเกาะบนไหล่เขาอย่างง่ายดาย

"ดีเลย ท่านลอร์ดมนุษย์! ฉันรู้จักพวกท่านนะ อาณาเขตของพวกท่านมักจะมี 'เชื้อเพลิงวิญญาณ' (火种 - Huǒzhǒng) ลุกโชนอยู่เสมอ พลังแห่งไฟนั้นคุ้มครองทั้งอาณาเขต ต่อไปนี้ฉันก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกสัตว์ประหลาดในยามค่ำคืนจับกินแล้ว!"

ลู่เสวียนเหอฟังเสียงเจื้อยแจ้วของภูตดอกไม้พลางยิ้มออกมาโดยไม่กล่าวอะไร ก่อนจะพาทุกคนมุ่งหน้ากลับไปยังอาณาเขต ป่าดิบชื้นแห่งนี้อันตรายเกินไป การออกมาแต่ละครั้งมักจะมีเรื่องเสมอ ขืนอยู่นานไปคงไม่ดีแน่

เอมิล่ายังคงเงียบขรึมและเดินตามหลังมาอย่างสงบ ระหว่างทางกลับใช้เวลาไม่นานนักเพราะเริ่มคุ้นเคยเส้นทางแล้ว ไม่นานนักพวกเขาก็เห็นสัญลักษณ์ของเขตแดนทะเลลึก

นั่นคือกลิ่นอายของเชื้อเพลิงวิญญาณ