ตอน 30

แสงอาทิตย์บนฟ้าหม่นแสงลงกว่าเดิมมาก แต่ก็ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงยามโพล้เพล้

เมื่อเหล่ามนุษย์งู (蛇人) ปรากฏตัวขึ้น ชาวบ้านที่แม้จะทำใจไว้ล่วงหน้าแล้วก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก เพราะรูปลักษณ์ของพวกมันนั้นแปลกประหลาดเหลือเกิน ช่วงล่างเป็นหางงู ช่วงบนเป็นมนุษย์ ทว่าตามร่างกายและใบหน้ากลับมีเกล็ดขึ้นปกคลุม ดวงตาและลิ้นก็ยังดูเป็นงูไม่ผิดเพี้ยน เรียกได้ว่าเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์อย่างสมบูรณ์แบบ

ทว่ามนุษย์งูส่วนใหญ่กลับตัวเล็กกว่าชาวบ้านเสียอีก บางตัวผอมแห้งจนหางแทบพยุงร่างไม่ไหว บางตัวก็นอนขดตัวดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

กลุ่มมนุษย์ป่าหกคนและมนุษย์งูอีกหกตนวางกล่องเพาะปลูกลง ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มมนุษย์งูจะนำเหล่าครึ่งคนครึ่งสัตว์ทยอยกระโดดลงไปในแม่น้ำหลานชาง (嵐滄河 - Lán cāng hé) โชคยังดีที่พื้นที่ใกล้กับอาณาเขตของเขานั้นถูกออคทาปุสจัดการเคลียร์เส้นทางไว้หมดแล้ว จึงนับว่าปลอดภัยไร้กังวล

เมื่อมนุษย์งูลงไปในน้ำ ในตอนแรกพวกมันมีอาการหดตัวด้วยความประหม่า แต่ไม่นานก็เริ่มยืดเหยียดร่างกายดูเหมือนจะปรับตัวได้เร็วอย่างน่าประหลาด

เถาวัลย์งู (蛇藤 - Shé téng) เติบโตขึ้นสูงพอๆ กับต้นไม้แล้ว แต่ลู่เสวียนเหอ (陸懸河 - Lù xuán hé) กลับเลือกปลูกมันไว้ที่ขอบนอกสุด ตอนนี้คุณภาพชีวิตของเขากำลังดีขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงไม่อยากเปิดบ้านออกมาแล้วเห็นพืชกระถางในสวนเป็นเถาวัลย์งูน่ากลัวเช่นนี้ ในอนาคตเขาตั้งใจจะหาพืชที่ดูเป็นปกติ สวยงาม แถมยังช่วยเฝ้าบ้านได้มาปลูกแทน

ลู่เสวียนเหอมองดูภาพตรงหน้าแล้วพยักหน้า ก่อนจะหันไปพูดกับสื่อเทลล่า (丝特拉 - Sī tè lā) ที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า

“กลางคืนกำลังจะมาถึงแล้ว มนุษย์งูพวกนี้จะแช่น้ำตลอดเวลาไม่ได้ ให้คนไปสร้างที่นอนรวมไว้บนฝั่งเถอะ”

เอมิล่า (艾米拉 - Ài mǐ lā) ที่รีบเดินเข้ามาได้ยินเช่นนั้นก็ดูร้อนรน เธอเร่งฝีเท้าจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เสวียนเหอ ทำความเคารพหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยปาก

“ท่านลอร์ดเจ้าคะ ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“พวกครึ่งคนครึ่งสัตว์พวกนี้มีสัญชาตญาณเอาตัวรอดในความมืดได้ดีกว่าเรามาก อีกทั้งการสร้างบ้านบนบกให้พวกมันก็นับเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร...”

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ต้องชะงักไปเมื่อสบเข้ากับแววตาของท่านลอร์ด

เอมิล่าถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที “รับทราบค่ะ ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านลอร์ดโดยเคร่งครัด”

จากนั้นเธอก็รีบไปเร่งให้กลุ่มมนุษย์ป่าเริ่มงาน โดยมีชาวบ้านคอยช่วยเหลือด้วยอีกแรง เนื่องจากทุกคนที่นี่ล้วนเป็นมนุษย์ที่มีพละกำลังมหาศาล บวกกับที่พักสำหรับมนุษย์งูไม่ได้ต้องการความหรูหราอะไรมากมาย บ้านไม้ง่ายๆ จึงถูกสร้างขึ้นเสร็จในเวลาไม่นาน

เมื่อสร้างเสร็จ พวกเขาก็โรยเถ้าฟืน (薪灰 - Xīnhuī) ล้อมรอบบ้านไม้หลังนั้นไว้ ส่วนมนุษย์งูใต้น้ำก็ได้เริ่มขุดแร่กันอย่างขะมักเขม้นแล้ว แม้พวกมันยังจำเป็นต้องหายใจ แต่เมื่ออยู่ในน้ำกลับคล่องแคล่วว่องไวกว่าปกติมาก ทั้งยังเปลี่ยนอากาศได้น้อยลง ส่งผลให้ประสิทธิภาพการขุดแร่ในครั้งนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ลู่เสวียนเหอเห็นดังนั้นก็ถึงกับอึ้ง อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในใจว่า “เพิ่งมาถึงก็เริ่มทำงานทันที นี่ข้ากลายเป็นนายทุนเลือดเย็นไปเสียแล้วหรือนี่”

เขานึกถึงเรื่องอาหารการกินของพวกมัน จึงสั่งทำกระทะเหล็กใบใหญ่ในตลาดแลกเปลี่ยนเพิ่ม ซึ่งราคาก็ไม่ได้แพงจนเกินไปนัก

มื้อเย็นเริ่มต้นขึ้นในช่วงตะวันตกดิน เอมิล่ามองภาพบรรยากาศอันแสนอบอุ่นนี้ โดยเฉพาะแม่ลูกที่กำลังถักทอเสื้อผ้าไปพร้อมกับไกวเปลเด็กข้างๆ แววตาของเธอทอประกายอ่อนโยนออกมา

นานเหลือเกิน... นานมากแล้วที่เธอไม่ได้เห็นภาพเช่นนี้ ครั้งล่าสุดที่เห็นก็ตอนที่เธอยังเป็นเด็กสาววัยสิบกว่าปีเท่านั้น

อาณาเขตแห่งนี้ช่างดีเหลือเกิน ท่านลอร์ดก็ดี ทุกอย่างล้วนดีไปหมด ดังนั้นเธอจะต้องปกป้องสถานที่แห่งนี้ให้สงบสุขตลอดไปให้ได้ เอมิล่ากินอาหารด้วยความรู้สึกเช่นนี้ เธอไม่ได้มีความต้องการเรื่องอาหารอะไรมากมายนัก

ส่วนลู่เสวียนเหอนั้นนั่งกินแยกออกมาในสวนเล็กๆ ของเขา เขานั่งบนตอไม้ บนโต๊ะหินตรงหน้ามีถาดไม้ใส่ไก่ย่างและกระต่ายย่างวางอยู่ ส่วนในแก้วไม้ข้างๆ เป็นน้ำจากบ่อน้ำหมิงหยวน (溟淵 - Míng yuān) เจ้าลูกม้าตัวน้อยนอนหมอบอยู่แทบเท้าด้วยท่าทางขี้เกียจ ส่วนไก่ดาวน้อย (小昴星雞) ก็กำลังเนียนไปรวมกลุ่มกับชาวบ้าน คอยจิกกินของในชามของพวกคนอื่นบ้าง หรือรับผักป่าที่มีคนแบ่งให้บ้าง

“ในที่สุด... ก็เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นลอร์ดกับเขาเสียที”

*แชะ*

เขาถ่ายภาพบรรยากาศตรงหน้าเก็บไว้ ก่อนจะเรียบเรียงโพสต์ลงในฟอรั่ม และส่งเข้ากลุ่มสนทนาส่วนตัว การอวด ‘อาหารชั้นเลิศ’ ของตนลงในฟอรั่มกลายเป็นธรรมเนียมของชาวโลกไปเสียแล้ว ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสได้อวดบ้าง เขาก็ย่อมไม่พลาดที่จะร่วมวงด้วย

**เริ่นซิงสิง:** ...เจ้าทำให้คนที่กำลังแทะหญ้าอยู่ตอนนี้รู้สึกแย่มากนะ อือๆๆ ขอส่วนแบ่งหน่อย! **จางจิ้งจิ้ง:** ข้างนอกนั่นอันตรายจะตาย @ลู่เสวียนเหอ เจ้ายังออกไปล่าสัตว์อีกเหรอ? ที่ที่ข้าอยู่มีแต่พวกสัตว์ประหลาดเต็มไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเราไม่ได้อยู่โลกเดียวกันเลย ทำไมที่ของเจ้าดูร่มรื่นจัง แถมยังมีไก่ย่างอีก ข้าจะร้องไห้แล้ว (ร้องไห้โฮ) **จางเมี่ยว:** ตอนแรกข้าก็นึกว่าสภาพตัวเองตอนนี้ดูดีมากแล้ว (แนบรูป) แต่ก็แค่ย่างหนอนกินไปวันๆ ไม่คิดเลยว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า **จางจิ้งจิ้ง:** @จางเมี่ยว เลิกพูดเถอะ ข้ากดเข้าฟอรั่มทีไรเจอแต่คนอวดวิธีกินหนอน จนข้าจะอาเจียนอยู่แล้ว ทั้งหมดนั่นก็เพราะเจ้าเป็นคนเริ่มแท้ๆ **จางเมี่ยว:** ไม่ใช่ข้าสักหน่อย คนที่บอกว่าหนอนกินได้คือไอ้พวกเสรีชนที่มาขายตัวต่างหาก ทุกคนถึงได้รอดชีวิตมาได้ เจ้าก็อย่าเลือกกินเลย ไม่ได้เป็นเจ้าลู่สักหน่อย มาร่วมกินหนอนทอดกับพวกข้าเถอะ **จางจิ้งจิ้ง:** เจ้าคิดว่าข้าไม่ได้กินเหรอ (แนบรูป) ข้ากินมากกว่าพวกเจ้าทุกคนเสียอีก แค่กินไปนานๆ แล้วมันสะอิดสะเอียนน่ะ (ร้องไห้) **เริ่นซิงสิง:** พี่ซ่งสื่ออวี้หายไปไหนนานจัง เขาไม่ได้เซ็นสัญญากับเผ่าพื้นเมืองที่ทรงพลังหรอกเหรอ น่าจะไม่เป็นอะไรนะ **จางเมี่ยว:** เรื่องอันตรายคงไม่มีหรอก สงสัยคงแค่ย้ายไปทำงานรับจ้างในโลกอื่น ที่ที่แย่กว่าเดิมน่ะ **ซ่งสื่ออวี้:** ข้ามาแล้ว (แนบรูป) ให้พวกเจ้าดูสภาพข้าตอนนี้ ข้าจะเหนื่อยตายอยู่แล้ว ทุกวันต้องผลิตยาต่างๆ แทบไม่มีเวลาพัก แม้แต่ตอนกลางคืนก็ต้องทำ ข้าจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ใครก็ได้ช่วยข้าที ข้ายอมเป็นลูกจ้างให้ฟรีๆ ไปตลอดชีวิตเลย **จางจิ้งจิ้ง:** นั่นน่ะ... ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ก็เจ้าทำงานให้เขาฟรีๆ อยู่แล้วนี่ อดทนหน่อยเถอะ อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่าพวกเราที่อดมื้อกินมื้อ ข้าเองก็อยากหาที่พึ่งเหมือนกัน **ลู่เสวียนเหอ:** ช่วงนี้ในอาณาเขตของพวกเจ้ามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นบ้างไหม? **เริ่นซิงสิง:** ไม่มีนะพี่ลู่ ก็เหมือนเดิม ข้ารู้สึกว่าใบครอบครองที่ดินของข้าคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว แถวนี้ไม่มีที่ไหนให้ข้าไปพึ่งพิงบ้างเลยหรือไง **ซ่งสื่ออวี้:** พวกไร้อุดมการณ์ โลกนี้มันอันตรายขนาดไหน เราอุตส่าห์มีสิ่งที่คอยค้ำจุนชีวิตได้แล้ว พวกเจ้ายังอยากจะยกให้คนอื่นอยู่ได้ ชีวิตคงเบื่อตายแล้วจริงๆ **จางเมี่ยว:** อดทนกันต่อไปเถอะ ข้าแอบคุยส่วนตัวกับคนที่เข้าร่วมเมืองของชาวพื้นเมืองมา สภาพพวกเขาไม่ดีเลย พวกเขาแค่เห็นเราเป็นเครื่องมือใช้แล้วทิ้ง พอได้ใบครอบครองที่ดินไปก็ถีบหัวส่ง เพื่อนข้าคนหนึ่งตอนนี้แม้แต่ข้าวยังไม่มีกิน แถมยังต้องไปแบกกระสอบทรายอีก แย่กว่าตอนมีใบครอบครองที่ดินเสียอีก **เริ่นซิงสิง:** ยังไงนะ? **จางเมี่ยว:** ไม่ว่าจะยังไงคนก็ต้องกินข้าวใช่ไหมล่ะ เราไม่มีเงินตราของโลกนี้ แถมยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ อีกทั้งไม่มีทักษะเฉพาะทางอะไรเลย ต่อให้ขายใบครอบครองที่ดินเพื่อแลกสถานะเสรีชนไปแล้วจะเป็นยังไง ขอแค่ไม่ให้ตายข้างถนนก็บุญแล้ว **จางเมี่ยว:** แถมการเอาใบครอบครองที่ดินไปแลกสถานะเสรีชนเนี่ย เป็นการตัดสินใจที่แย่มาก ข้าได้ยินว่าใบครอบครองที่ดินของพวกเราใบหนึ่งเนี่ยซื้อเมืองเล็กๆ ได้ทั้งเมืองเลย สุดท้ายแลกมาแค่สถานะกระจอกๆ นั่นก็คือการรังแกเราที่อ่อนแอชัดๆ ให้ตายเถอะ เพราะงั้นพวกเจ้าห้ามคิดจะพึ่งพาคนอื่นเด็ดขาด ไม่งั้นได้ตายสมใจแน่ **จางจิ้งจิ้ง:** @จางเมี่ยว ข้าอยากพึ่งพี่เจ้า @ลู่เสวียนเหอ พี่ลู่โดยเฉพาะเจ้าเลยนะพี่ลู่ เจ้าอยู่ไหน ข้าอยากไปพึ่งเจ้าจัง **ลู่เสวียนเหอ:** เรื่องนี้ไม่ต้องคิดเลย พวกเรายังไม่รู้เลยว่าอยู่ห่างกันแค่ไหน สู้ตั้งใจเก็บข้อมูลเกี่ยวกับพวกเหนือมนุษย์ให้มากๆ แล้วพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งดีกว่า พอแกร่งแล้ว ต่อให้ต้องขายใบครอบครองที่ดินจริงๆ ก็ยังเรียกราคาได้สูง

เขาส่งข้อความตอบกลับไปแล้วเลื่อนดูฟอรั่ม ก็เป็นไปตามคาด มีแต่คนคอมเมนต์อิจฉาตาร้อน บางคนก็คอมเมนต์ไม่เป็นมิตรแต่เขาเลือกที่จะมองข้ามไป

ตอนนี้เป็นเวลามื้อเย็นพอดี ในฟอรั่มส่วนใหญ่ต่างพากันอวดหนอนหรือน้ำซุปผักป่า ส่วนที่ดูดีหน่อยก็ไม่มีใครอลังการเท่าเขา ภาพของเขาจึงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

เขาใช้มีดหั่นเนื้อตรงหน้าเป็นชิ้นๆ แล้วส่งเข้าปาก ถึงรสชาติจะไม่ได้เลิศเลออะไร แต่มันก็ดีกว่าปลาย่างเป็นไหนๆ นี่นับว่าเป็นมื้อเย็นที่ดีที่สุดตั้งแต่เขามาถึงโลกใบนี้เลยก็ว่าได้

หวังว่าคุณภาพชีวิตหลังจากนี้จะค่อยๆ ดีขึ้นไปเรื่อยๆ เขาตั้งความหวังไว้ว่าอยากจะค้นพบเมล็ดข้าวสาลีหรือข้าวเจ้า ต่อให้ไม่ใช่พันธุ์เดียวกันเป๊ะๆ ขอแค่ที่คล้ายกันก็ยังดี!

แสงสนธยาค่อยๆ เลือนหายไป มนุษย์งูทยอยคลานจากใต้น้ำขึ้นไปในบ้านไม้แล้ว แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้มีสติปัญญาที่สูงส่งนัก แต่สภาพโดยรวมกลับดูดีกว่าก่อนหน้านี้มากนัก

ราตรีมาเยือน...

ลู่เสวียนเหอเดินเข้าไปในคลังสินค้าของเขา ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยวัสดุต่างๆ ที่สะดุดตาที่สุดก็คือแร่สีเงินแวววาว คืนนี้เขาตั้งใจว่าจะลองสร้างชิ้นส่วนพื้นฐานสำหรับฐานทัพใต้น้ำดูสักหน่อย