ตอน 31

คลังเก็บของส่วนตัวของลู่เสวียนเหอในตอนนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบจนแทบไม่มีที่ให้ยืน ไม่ว่าจะเป็นไม้หรือแร่ธาตุต่างถูกกองรวมกันเป็นภูเขา โดยเฉพาะแร่ธาตุนั้นมีจำนวนมากกว่าไม้หลายเท่าตัว

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขายังคงเปิดใช้งานห้องปฏิบัติการอยู่เป็นระยะ ทว่าส่วนใหญ่ทำได้เพียงผลิตสิ่งของที่ทำง่ายและรวดเร็วเท่านั้น หากจะให้ทำของชิ้นใหญ่ที่ต้องใช้ความประณีตละเอียดอ่อน เขาไม่มีเวลามากพอที่จะจมไปกับมันได้ จึงต้องพับโครงการเหล่านั้นไปก่อน และเขาก็ไม่สามารถส่งต่อให้คนอื่นใช้งานได้เพราะมันเป็นห้องปฏิบัติการเฉพาะตัว คงต้องรอให้ว่างเว้นจากภารกิจอื่นเสียก่อนค่อยว่ากันอีกที

วันนี้เขามาที่นี่เพื่อจัดการปัญหาเรื่องฐานปฏิบัติการใต้น้ำ ตัวฐานรากนั้นจำเป็นต้องใช้ "เกล็ดเงินแห่งธารา" มาหลอมขึ้นรูป แต่หน้าตาของมันจะเป็นอย่างไรนั้น คงต้องลองหลอมดูก่อนถึงจะรู้

ห้องปฏิบัติการแห่งนี้ให้ความรู้สึกคล้ายคลึงกับกระบวนการอุตสาหกรรมอันลื่นไหลบนโลก เขานำเกล็ดเงินแห่งธาราหลายชิ้นใส่เข้าไปในเครื่อง แล้วเริ่มดำเนินการ ไม่ว่าจะเป็นการตีเหล็กหรือการถลุง ทุกอย่างล้วนจบลงในที่เดียว สิ่งที่ออกมาในตอนสุดท้ายคือแผ่นอิฐทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส

“ผลลัพธ์พอใช้ได้”

[อิฐเกล็ดเงินแห่งธารา: วัสดุก่อสร้างที่มีความเสถียรสูงมากเมื่ออยู่ใต้น้ำ หากโดนแสงแดดจัดเป็นเวลานานจะแตกหักได้ มีพลังเวทมนตร์แฝงอยู่เล็กน้อย หากนำไปก่อรวมกันเป็นผนังจำนวนมาก พลังเวทจะไหลเวียนอยู่ภายในทำให้ชั้นผิวแข็งแกร่งและมั่นคงขึ้น สิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าระดับ 20 (ระดับเก้าทั่วไป) ไม่สามารถทำลายได้]

นี่ไม่ใช่การใช้เทคนิคพิเศษอะไร แค่หลอมตามขั้นตอนมาตรฐานของห้องปฏิบัติการ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็นับว่าไม่เลวเลย

เขาไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ จึงเปิดกระดานสนทนาแล้วค้นหา 'ปรมาจารย์ด้านสถาปัตยกรรม' คนนั้นก่อนจะส่งข้อความส่วนตัวไป

ลู่เสวียนเหอ: คุณพอจะมีความรู้เรื่องเกล็ดเงินแห่งธาราบ้างไหม?

ฮั่นอวี่อวี่: ท่านผู้ยิ่งใหญ่!

ฮั่นอวี่อวี่ซึ่งกำลังนั่งขลุกอยู่กับการประกอบอุปกรณ์ในบ้าน ไม่คาดคิดว่าจะได้รับข้อความส่วนตัว เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นตัวอักษรสีทอง เขาก็รีบตอบกลับทันควัน พร้อมกับค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับแร่นี้มาตอบ

ฮั่นอวี่อวี่: แร่นี้มักพบได้ตามแม่น้ำหรือทะเลสาบครับ หากอยู่ใต้น้ำถือเป็นแร่ระดับเก้าที่ยอดเยี่ยมมาก ใช้ในงานผลิตพื้นฐานได้เกือบทุกอย่าง แถมยังมีพลังเวทมนตร์เหนือธรรมชาติที่ทำให้ก้อนหินดึงดูดเข้าหากันเองจนกลายเป็นแหล่งแร่เวทมนตร์ขนาดใหญ่ แต่บนบกกลับไร้ประโยชน์ ค่าความนิยมจึงค่อนข้างต่ำครับ แต่ผมเองก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้ใช้แร่นี้ ข้อมูลที่ให้ไปจึงเป็นเพียงข้อมูลพื้นฐานทั่วไปครับ

ลู่เสวียนเหอ: เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก

ฮั่นอวี่อวี่: เป็นเกียรติของผมครับที่พี่ลู่ถามผม!

ลู่เสวียนเหออ่านข้อความแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปหลอมอิฐเกล็ดเงินแห่งธาราต่อ

*ตึก ตึก ตึก* *ปัง ปัง ปัง* *โครม โครม โครม*

เสียงดังจากคลังเก็บของในสวนเล็กๆ ดังขึ้นเป็นระยะ เหล่าชาวบ้านและเผ่ามนุษย์งูไม่ได้รู้สึกสงสัยแต่อย่างใด ตรงกันข้าม พวกเขากลับนอนหลับสนิทท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ มีเพียงลู่เสวียนเหอคนเดียวที่ยังคงตรากตรำสร้างฐานรากใต้น้ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ในตอนนี้ยังไม่มีเครื่องบอกเวลาที่ชัดเจน และไม่มีเสียงไร้ชีวิตคอยนับถอยหลังเหมือนเมื่อก่อน เขาจึงต้องพึ่งพาสัมผัสของตัวเองเท่านั้น โชคยังดีที่อุณหภูมิที่ลดต่ำลงทุกค่ำคืนช่วยให้เขารับรู้เวลาได้บ้าง

หลังจากปั่นงานด้วยตัวเองอยู่สองสามชั่วโมง เขาก็ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เก็บอิฐเกล็ดเงินแห่งธาราที่ทำเสร็จแล้ว แล้วเดินออกจากคลังเก็บของ พลันนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

“ในพื้นที่ของข้าต้องการน้ำที่สะอาดใช้สอย แม้จะอยู่ใกล้แม่น้ำ แต่พอมืดค่ำก็ไม่ปลอดภัยที่จะเข้าไปใกล้ ยังไม่สะดวกเท่าที่ควร”

เขารีบเปิดคู่มือเอาชีวิตรอดเพื่อค้นหาวิธีการสร้างบ่อน้ำ เมื่อเห็นรูปแบบบ่อน้ำที่ผู้รอดชีวิตคนอื่นสร้าง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พรุ่งนี้เช้าค่อยถามชาวบ้านพวกนั้น รวมถึงเอมิลาด้วยดีกว่า”

ภูมิประเทศต่างกัน วิธีสร้างบ่อน้ำย่อมไม่เหมือนกัน เขาเดินกลับเข้าสู่ตัวอาคารหลัก ทรุดตัวลงนอนที่ชั้นล่างแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

เถ้าไฟศักดิ์สิทธิ์ถูกโปรยไว้รอบอาณาเขต ห่อหุ้มพื้นที่ส่วนนอกเอาไว้จนหมดสิ้น กลิ่นอายของมันแผ่ซ่านออกมาจางๆ เมื่อเวลาผ่านไป กองเถ้าที่เคยหนาแน่นก็ค่อยๆ บางลง

วันใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง วันนี้เขายังคงถูกปลุกด้วยเสียงไก่ขัน ลู่เสวียนเหอที่เหนื่อยล้ามาจากเมื่อคืนถึงกับนึกอยากจับไก่ตัวนี้มาทำเมนูไก่ย่างให้รู้แล้วรู้รอด แต่หลังจากนอนแช่อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นมาสู้ชีวิตต่อ

ยังมีงานอีกตั้งมากมายรออยู่ ไม่ควรเสียเวลาไปมากกว่านี้ ขุดแร่, ทำนา, สร้างฐานใต้น้ำ, สร้างบ่อน้ำ, ขุดอุโมงค์, พัฒนาความแข็งแกร่ง, สะสมเสบียง, ไหนจะคลังเก็บอาหารสำหรับฤดูหนาว... แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว ยิ่งเมื่อทุกอย่างมากองรวมกันแบบนี้

เขาล้างหน้าแปรงฟันด้วยอุปกรณ์พื้นฐาน พร้อมกับดื่มน้ำจากบ่อหมิงหยวนแทนน้ำดื่มปกติ แล้วก้าวออกจากอาคารหลัก

เขาสังเกตเห็นว่าทุกคนเริ่มลงมือทำงานกันไปพักใหญ่แล้ว แต่ละคนดูขยันขันแข็งจนเสื้อผ้าจากเปลือกไม้แทบจะหลุดร่วงลงมา

“จริงสิ ยังมีเรื่องเสื้อผ้า บ้านเรือน อีก... ต้องหาผ้า ต้องหาฝ้าย หรือว่าต้องเลี้ยงไหมด้วยนะ...”

“สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ วัตถุดิบต่างๆ บนโลกดูเหมือนจะมีอยู่ที่นี่ครบ ทั้งยังมีคนไปพบพริกในป่าอีก... ก็จริงสินะ ไม่งั้นข้าจะกินไก่ย่างได้รสชาติขนาดนี้ได้ยังไง”

เขาสลัดความคิดที่วุ่นวายทิ้งไป หลังจากทานซุปผักป่าและซุปปลามื้อเช้าเสร็จ เขาก็ลงน้ำไป

มนุษย์งูนับร้อยต่างลงน้ำไปก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนใหญ่กำลังขุดแร่ในบริเวณใกล้เคียง อีกส่วนหนึ่งกำลังขุดอุโมงค์อยู่ใต้น้ำ ลู่เสวียนเหอสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่งพบว่าพวกมนุษย์งูมีพรสวรรค์ในการขุดอุโมงค์มาก ต่อให้เขาจะส่งเครื่องมือให้ พวกมันกลับทำงานได้ช้ากว่าใช้มือเปล่าเสียอีก

ในเวลานี้ บริเวณใกล้ที่พักใต้น้ำของชาวบ้าน ได้ถูกขุดเป็นโพรงลึกเข้าไปแล้ว เพียงแต่มีน้ำท่วมขังอยู่ข้างใน และปัญหาเรื่องอากาศก็เป็นเรื่องสำคัญ แต่ปัญหาเรื่องน้ำนั้นเขาสามารถจัดการได้ในตอนนี้

เขาว่ายไปหน้าปากถ้ำ มนุษย์งูที่เห็นเขาขยับตัวต่างพากันถอยห่างออกไปโดยอัตโนมัติ ลู่เสวียนเหอหยิบ "ไข่มุกวารี" ออกมาถือไว้ริมปากถ้ำเพียงครู่เดียว น้ำที่ขังอยู่ภายในก็ถูกดูดเข้าไปในไข่มุกจนหมดสิ้น

“น่าเสียดายที่การใช้ไข่มุกวารีสิ้นเปลืองพลังเวทมาก ไม่อย่างนั้นการสร้างน้ำไม่จำกัดแบบนี้คงไม่ต้องลำบากขุดบ่อแล้ว” แต่เรื่องนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้

“สภาพนี้ไม่ได้การ มันไม่มั่นคงเลย” เขามองดูถ้ำตรงหน้าแล้วส่ายหัว ปรากฏว่างานไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด การขุดอุโมงค์แบบนี้เสี่ยงต่อการถล่มสูงมาก

“ดูท่าข้าต้องใช้เจ้าอิฐเกล็ดเงินนี่ปูพื้นเสียแล้ว”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็โผล่ขึ้นไปบนฝั่ง สั่งให้ชาวบ้านพักงานแล้วขนอิฐเกล็ดเงินแห่งธาราออกมา เมื่อวานเขาตรากตรำหลอมฐานรากมาทั้งคืน วันนี้ควรจะปูคลังเก็บของใต้น้ำให้เต็มได้เสียที

การสร้างฐานรากใต้น้ำต้องรีบทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นเขาเกรงว่าคลังเก็บของใต้น้ำจะเกิดปัญหา

เมื่อมีเขากำกับดูแล ในที่สุดคลังเก็บของใต้น้ำก็ดูดีขึ้น ไม่ดูเหมือนจะพังลงมาง่ายๆ อีกต่อไป ปากถ้ำถูกขุดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า น้ำไหลผ่านผนังหินลงมากลายเป็นม่านน้ำตกจำลองขนาดจิ๋ว ถัดเข้าไปคืออุโมงค์ทรงกลมที่ทอดยาวลงสู่ใต้ดิน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ม่านน้ำตกจิ๋วก็ถูกปูด้วยอิฐเกล็ดเงินจนเงางามสะท้อนแสงสีเงิน อิฐที่มีพลังเวทเหล่านี้จะปรับตัวดึงดูดเข้าหากันเอง ทำให้ถึงแม้ฝีมือการปูของพวกมนุษย์งูจะแย่เพียงใด แต่มันก็วางเรียงตัวกันได้อย่างสมบูรณ์

มนุษย์งูเฝ้ามองอิฐที่เงางามเหล่านั้นด้วยความหวาดกลัว เพราะพวกมันคิดว่าตนเองไม่คู่ควรที่จะมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ และคิดว่าพวกมันทำให้อิฐสีเงินเหล่านี้แปดเปื้อน โดยเฉพาะเมื่อเห็นภาพสะท้อนร่างที่แท้จริงของตนเองบนผนังเงิน พวกมันยิ่งแตกตื่นจนไม่กล้าลงมือทำต่อ

ลู่เสวียนเหอเมื่อทราบเรื่องก็ได้แต่จนใจ แต่ไม่นานเขาก็คิดวิธีแก้ปัญหาได้

ในเมื่อส่วนปากถ้ำที่เสี่ยงถล่มที่สุดทำเสร็จแล้ว ก็พักงานส่วนนี้ไว้ก่อน ให้มนุษย์งูไปขุดคลังเก็บของชั้นล่างให้เสร็จ แล้วค่อยมาจัดการเรื่องฐานใต้น้ำ ส่วนคลังเก็บของใต้น้ำนั้น ให้ชาวบ้านเป็นคนปูอิฐแทน ถึงอากาศจะไม่ได้สดชื่นเท่าบนบก แต่อย่างน้อยก็ยังพอหายใจได้

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ด้วยความขยันขันแข็งของพวกมนุษย์งูที่ถนัดงานขุดและงานใต้น้ำ กิจกรรมการก่อสร้างในวันนี้จึงรุดหน้าไปได้ดีเกินคาด