ตอน 29

พื้นที่แถบนี้จัดว่าเป็นป่าละเมาะธรรมดาที่มีสัตว์ป่าชุกชุม ลู่เสวียนเหอไม่ได้รีบร้อนจะเดินทางกลับในทันที เขาตัดสินใจล่ากระต่ายและไก่ป่ามาได้สองสามตัว

เขามองดูไก่และกระต่ายในมือพลางถอนใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยมื้อนี้เขาก็จะได้เปลี่ยนรสชาติอาหารเสียที แม้จะไม่มีเกลือหรือน้ำมัน รสชาติจากการย่างคงไม่อาจเทียบเท่ากับสิ่งที่เคยทานบนโลกได้ แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่ปลาเผาซ้ำซากอีกต่อไป แค่นี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

ส่วนเรื่องคุณภาพชีวิตการกินในอนาคต คงต้องค่อยๆ มองหาแหล่งอาหารเพิ่มเติม หากวันไหนได้เครื่องเทศหรือเกลือมาคงจะวิเศษไม่น้อย

เขานำหน้ากลุ่มผู้คนมาพร้อมกับเจ้าม้าเกราะเงินตัวน้อย ส่วนขบวนชาวบ้านที่เหลือค่อยๆ เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า ด้วยความที่ชาวเผ่าอสรพิษไม่เคยออกห่างจากถิ่นฐานเดิมมาไกลขนาดนี้ ลู่เสวียนเหอจึงกังวลว่าจะเกิดผลกระทบที่ไม่คาดคิด เขาจึงต้องวางแผนและจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน

เหตุผลที่เขาต้องล่วงหน้ามาก่อน ก็เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับบรรดาชาวบ้านในฐานเอาตัวรอด มิเช่นนั้นหากจู่ๆ เห็นครึ่งสัตว์ปรากฏตัวขึ้น ชาวบ้านกลุ่มนั้นคงจะแตกตื่นกันขวัญเสีย

แสงอาทิตย์ค่อยๆ อุ่นขึ้น ไม่แผดเผารุนแรงเหมือนก่อนหน้านี้ แสงแดดที่ตกกระทบใบหน้าทำให้เห็นไรขนจางๆ บนผิวของเขา บุคลิกของลู่เสวียนเหอเริ่มมีความพิเศษเฉพาะตัวมากขึ้น แม้ใบหน้ายังคงความคมคายเอาไว้ แต่ผิวพรรณกลับเข้มขึ้นกว่าเดิมมาก

จากการถูกฉุดกระชากออกจากโลกใบเดิมมายังที่นี่ ในช่วงเวลาสั้นๆ เขารู้สึกได้ว่าตนเองได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฝ่ามือ ราวกับคำโบราณที่ว่า "ความลำบากคือเครื่องเจียระไนคน" นั้นเป็นความจริงแท้ แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า... ความลำบากพวกนี้จะลดลงบ้างไม่ได้หรือไงกัน

ตอนนี้สายตาของลู่เสวียนเหอจับจ้องไปยังทิศทางของกลุ่มหมอกหนา อันตรายจากมันเปรียบเสมือนคมดาบที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ ไม่รู้ว่าจะร่วงหล่นลงมาเมื่อใด และยังมีเงาสีขาวสยดสยองที่เคยเห็นว่าวาบไปมานั่นอีก ปัญหานี้เขายังจัดการไม่จบ

ตั้งแต่วันที่เขาทำสัญญากับออคโทปัส (Octopus) ในคืนนั้น เงาสีขาวนั่นก็หายไปอย่างถาวร ทว่าเขาก็ไม่เคยชะล่าใจคิดว่ามันจะหายไปจริงๆ เพียงแต่ปลาหมึกยักษ์ตัวนี้มีอำนาจกดดันที่น่าเกรงขามมากพอ

อย่างไรก็ตาม อำนาจของออคโทปัสก็เป็นของออคโทปัส ตัวเขาเองต้องรีบยกระดับพลังให้แข็งแกร่งขึ้น มิเช่นนั้นการเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้คงเป็นเรื่องยาก

ช่วงนี้เขามักจะดื่มน้ำจาก '溟淵池' (สระน้ำแห่งห้วงลึก) และน้ำจาก 'บ่อน้ำจันทร์' (月亮井) อยู่เป็นประจำ อีกทั้งยังชอบลงไปแช่ตัวในน้ำ แม้จะสัมผัสได้ว่าพละกำลังและพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น แต่ความเร็วระดับนี้มันยังช้าเกินไป

"หวังว่าคนจากโลกคนอื่นๆ จะพยายามกันให้มากขึ้น... หากสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติของโลกนี้ได้ บางทีข้าอาจจะรู้วิธีพัฒนาพลังของตัวเอง" เขาคิดในใจ

ในขณะเดียวกัน ฟอรัมของผู้รอดชีวิตก็ยังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย

หลังจากเดินลัดเลาะผ่านป่าดงดิบมาได้สักพัก เขาก็เห็นบ้านพักของตัวเอง ไก่ดาวมิ่ง (昴星雞) กำลังจิกกินอาหารในชามของมัน พลางส่งเสียงร้อง "โอ้" ออกมาเป็นระยะ เสียงนั้นดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ

เตาเหล็กถูกจุดไฟไว้แล้ว ในน้ำมีคนบางกลุ่มกำลังขุดแร่ พวกเขาโผล่พ้นน้ำบ้างจมหายลงไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดระเบียบในเขตพื้นที่ เสียงเด็กๆ ร้องไห้สลับกับเสียงหัวเราะดังแว่วมา ทำให้ที่นี่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อชาวบ้านเห็นลู่เสวียนเหอกลับมา ทุกคนต่างผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด การที่ท่านลอร์ดไม่อยู่ในพื้นที่ทำให้พวกเขาอดกังวลไม่ได้ เพราะชีวิตที่สงบสุขเช่นนี้แลกมาด้วยความยากลำบาก ใครเล่าจะอยากให้มันถูกทำลาย

เมื่อได้รับแจ้งว่ากำลังจะมีชาวเผ่าอสรพิษมาสมทบ ก็ไม่มีใครคัดค้านหรือรู้สึกว่ามีปัญหา ทุกคนเพียงแต่รับทราบและพยักหน้า ก่อนจะรับไก่ป่าและกระต่ายในมือเขาไปเตรียมทำมื้อค่ำ

อันที่จริง การตัดสินใจของท่านลอร์ดไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง และหน้าที่ของผู้อยู่ใต้ปกครองก็คือการยอมรับแต่เพียงผู้เดียว

ครึ่งชั่วโมงหลังจากลู่เสวียนเหอมาถึง เอมิรา (Amira) ก็เดินทางมาถึงเช่นกัน เมื่อนางเห็นบรรยากาศที่คุ้นตาของโลกศิวิไลซ์ น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความซาบซึ้ง นางคุกเข่าลงแล้วจูบแผ่นดินด้วยความเคารพ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางต้องทนทุกข์ทรมานเหลือเกิน

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ลุกขึ้นยืนและปรับตัวเข้ากับสถานะใหม่ทันที นางยอมรับโดยดนัยว่าตนเองเป็นสมาชิกคนหนึ่งของ 'แดนลึก' (深海領地) แล้ว นางรีบเดินตรงไปหาลู่เสวียนเหอทันที

"ท่านลอร์ดเจ้าคะ ข้าพบว่าพื้นที่ของเราขาดแคลนสิ่งที่สำคัญมากอยู่สิ่งหนึ่ง"

นั่นน่ะหรือที่ต้องบอก? ตอนนี้อะไรๆ ก็ขาดแคลนไปหมด แต่ลู่เสวียนเหอก็เพียงแค่พยักหน้า

เอมิราจึงกล่าวต่อ "สิ่งที่ข้าหมายถึงคือโกดังเก็บเสบียงเจ้าค่ะ ข้าได้ตรวจดูแล้ว ตอนนี้เสบียงของเรามีน้อยเกินไป หากฤดูหนาวมาถึง ชาวบ้านอาจจะอดตายได้ ตอนนี้เป็นช่วงรอยต่อระหว่างฤดูร้อนกับฤดูใบไม้ร่วง เราจำเป็นต้องสร้างโกดังเพื่อกักตุนอาหารให้ทันเวลาเจ้าค่ะ"

"เสบียงทั่วไปหากเก็บไว้นานเกินไปจะเกิดเชื้อราและสารพิษ จึงต้องมีการจัดเก็บพิเศษ แต่โชคดีที่พื้นที่ของท่านอยู่ติดกับแม่น้ำกว้างใหญ่ ประกอบกับที่ท่านได้รับ 'พรจากทะเลลึก' (深海祝福) เราสามารถสร้างโกดังไว้ใต้ผืนน้ำได้ ซึ่งวิธีนี้จะช่วยถนอมอาหารได้ดีและเก็บได้จำนวนมากเจ้าค่ะ"

ลู่เสวียนเหอประหลาดใจเล็กน้อย นี่ไม่ใช่คำพูดที่นักพฤกษศาสตร์ทั่วไปจะเอ่ยออกมาได้ แต่มันเป็นความคิดของพ่อบ้านผู้จัดการพื้นที่ชั้นยอด เมื่อนึกถึงว่าหญิงสาวคนนี้เคยปกครองชาวอสรพิษนับร้อยคนมาเป็นเวลานาน... บางทีการมาของนางอาจช่วยอุดช่องโหว่ในการพัฒนาเขตพื้นที่ของเขาได้

"เรื่องนี้ข้ามีแผนอยู่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ต้องใช้แร่ธาตุจำนวนมากในการสร้างฐานใต้ผืนน้ำ" ลู่เสวียนเหอเอ่ย "เจ้าลองไปคิดดูซิ ว่าจะจัดสรรงานให้ชาวเผ่าอสรพิษทำได้อย่างไรบ้าง"

เอมิราเห็นดังนั้นจึงเก็บความตื่นเต้นลงเล็กน้อย ก่อนจะทำความเคารพด้วยความชื่นชม

"ไม่ผิดจากที่คาดไว้ ท่านลอร์ดมองการณ์ไกลและตระเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพแล้ว ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เอมิราจะทำให้ชาวอสรพิษได้ทำหน้าที่ของตนอย่างคุ้มค่าที่สุด"

"แต่ท่านลอร์ดเจ้าคะ เนื่องจากหลายปีที่ผ่านมาข้าอาศัยอยู่ในถ้ำ พืชที่ข้าวิจัยจึงเหมาะกับสภาพแวดล้อมที่ไร้แสงแดด หากเราจะแผ้วถางหน้าดินพืชจำพวกเห็ดราที่ข้าเพาะไว้คงใช้การไม่ได้ ข้าจึงคิดว่าเราควรขุดถ้ำใต้ดินเพื่อปลูกพืชเหล่านี้เจ้าค่ะ"

"ดังนั้น ข้าอยากให้ชาวอสรพิษขุดโพรงใต้ผืนน้ำในจุดที่ใกล้กับเรา วิธีนี้สายน้ำจะไม่ไหลเข้าและยังสะดวกต่อการเก็บรักษาเสบียงด้วยเจ้าค่ะ"

ลู่เสวียนเหอพึงพอใจอย่างมาก การที่เขาตัดสินใจทำสัญญากับนักพฤกษศาสตร์ผู้นี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ความสามารถของนางไม่ได้จำกัดอยู่แค่สิ่งที่เขาเห็นในตอนแรก แต่นางกลับมีประโยชน์ขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้าคิดว่าควรขุดถ้ำไว้ที่จุดไหนดี?"

เอมิรากล่าวตอบ "พื้นที่ใต้เขตปกครองของท่านลอร์ดต้องห้ามแตะต้องอย่างเด็ดขาดเจ้าค่ะ ดังนั้นข้าขอเสนอให้ขุดถ้ำใต้ผืนน้ำในบริเวณที่ใกล้กับชาวบ้าน แทนที่จะขุดขยายออกไปในแนวราบเพื่อบุกรุกพื้นที่ป่า แต่ให้ขุดลงไปในแนวดิ่งโดยเว้นระยะห่างและขุดลงไปทางก้นแม่น้ำแทนเจ้าค่ะ"

ลู่เสวียนเหอจินตนาการตามแล้วรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่เข้าท่า และเหนือถ้ำเก็บเสบียงเหล่านั้น เขาก็สามารถสร้างฐานปฏิบัติการใต้ผืนน้ำทับลงไปได้พอดี

เขามองเอมิราด้วยสายตาชื่นชมก่อนจะพยักหน้าตกลง

"เรื่องนี้ข้ามอบหมายให้เจ้าดูแล"

เอมิราตื่นเต้นจนตัวสั่น นางยืนตรงและขานรับทันที

"รับทราบเจ้าค่ะ! ข้าจะไม่ทำให้ท่านลอร์ดผิดหวัง!"

ในขณะนั้นเอง บรรดาชาวเผ่าอสรพิษที่เดินตามหลังมาก็มาถึง พวกเขาแบกกล่องเพาะปลูกวางไว้ในที่โล่ง ก่อนจะกระโดดลงสู่ใต้ผืนน้ำไปเพื่อเริ่มต้นงานของตน