ตอน 28

ภายในถ้ำนั้นมืดมิดและเต็มไปด้วยความชื้นแฉะ หากคนทั่วไปต้องอาศัยอยู่นานๆ ร่างกายคงทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว แต่ในถ้ำที่เต็มไปด้วยเหล่ามนุษย์งู (蛇人) กลับมีบุคคลคนหนึ่งเดินออกมา ร่างนั้นสวมเพียงเปลือกไม้ห่อหุ้มตัว

ทว่าดูจากท่าทางแล้ว นางไม่ใช่ผู้ลี้ภัยกระจอกงอกง่อยทั่วไป กลับให้ความรู้สึกคล้ายกับซิสตรา (丝特拉) คือแม้จะสวมใส่เปลือกไม้แต่ก็ยังคงกลิ่นอายของอารยธรรมหลงเหลืออยู่

“ไม่นึกเลยว่าท่ามกลางป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้จะมีท่านลอร์ดปรากฏตัวขึ้น ต้องขออภัยที่ไม่ได้เตรียมการต้อนรับให้สมเกียรติ” หญิงวัยกลางคนรูปร่างเพรียวบางกล่าวขึ้นด้วยความนอบน้อม “ที่นี่ทุกอย่างยังคงขลุกขลักและเพิ่งเริ่มต้น จึงไม่มีสิ่งใดพอจะรับรองท่านได้ หวังว่าท่านลอร์ดจะโปรดอภัย”

ลู่เสวียนเหอ (陆悬河) มองหญิงวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ แต่ซิสตรากลับชิงพูดขึ้นก่อน “เจ้าเป็นใคร! ทำไมถึงมาอาศัยอยู่กับพวกมนุษย์กึ่งสัตว์ (半兽人) แบบนี้? ไม่กลัวพวกมันจับเจ้ากินรึไง!”

หญิงวัยกลางคนส่ายหัว กำลังจะเอ่ยตอบก็พลันได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงหันขวับไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทันใดนั้นมีร่างหกคนเดินนำหน้ามนุษย์งูอีกหกตนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าลู่เสวียนเหอ

เขาต้องยอมรับว่า แม้จะอยู่ในแสงสว่าง แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าพวกมนุษย์งูพวกนี้ ‘สมจริง’ เกินไปหน่อย... ของพวกนี้ ถ้าลดทอนความละเอียดให้ดูเหมือนภาพวาดสองมิติเสียหน่อยคงจะสบายตากว่านี้

เจ้าม้าเกราะเงิน (银铠马) ตัวน้อยเติบโตไวมาก แม้จะฟังดูประหลาดแต่หลังจากได้กินอาหารพิเศษเข้าไป มันก็โตเอาๆ จนตอนนี้สูงถึงครึ่งตัวคนแล้ว อีกไม่กี่วันก็คงสามารถขึ้นขี่ได้

เจ้าม้าตัวน้อยจ้องมองกลุ่มคนป่าที่เพิ่งกลับมาด้วยท่าทีระแวดระวัง แสงสีเงินวาววับห่อหุ้มร่างกายราวกับเกราะเหล็ก หากมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น กีบเท้าของมันก็พร้อมจะพุ่งทะยานออกไปทันที ไม่รู้ว่าไปฝึกนิสัยดุร้ายเช่นนี้มาจากไหน

หญิงวัยกลางคนรีบก้าวออกมาขวางหน้าพวกเขาไว้พลางกล่าว “นี่คือท่านลอร์ดผู้สูงศักดิ์ พวกเจ้าอย่าได้เสียมารยาท! หากอยู่ในโลกภายนอก พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปรากฏตัวต่อหน้าท่านลอร์ดด้วยซ้ำ”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เมื่อรู้ว่าคนพวกนี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย เขาจึงเก็บหอกจิ้นซู่ (劲夙枪) ที่ตั้งใจจะหยิบออกมากลับเข้าสู่คลังเก็บของชั่วคราว

“ที่นี่คือที่ไหนกัน?” ในที่สุดเขาก็ไม่อาจเก็บความสงสัยไว้ได้ จึงเอ่ยถามขึ้น

หญิงวัยกลางคนเห็นดังนั้นจึงเชิญพวกเขาเข้าสู่ภายในถ้ำเพื่ออธิบายรายละเอียด ซิสตราไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่เมื่อเห็นลู่เสวียนเหอพยักหน้า นางจึงยอมฝืนใจเดินก้มตัวเข้าไปในถ้ำ

ยิ่งลึกเข้าไป ถ้ำยิ่งกว้างขวางขึ้น โดยเฉพาะตอนท้ายที่เปิดโล่งออกจนน่าตกใจ และแล้วพวกเขาก็ได้รู้ว่ามูลวัวป่าพวกนั้นเอาไว้ทำอะไร—มนุษย์งูและมนุษย์กลุ่มนี้ร่วมกันเพาะเห็ดภายในถ้ำ แถมบางชนิดยังเป็นเห็ดขนาดใหญ่ที่เรืองแสงได้!

เบื้องล่างจัดวางกล่องเพาะปลูกเป็นระเบียบเรียบร้อย ภายในส่วนใหญ่เป็นเห็ดและพืชจำพวกเถาวัลย์ที่สะอาดสะอ้าน ยิ่งไปกว่านั้นใจกลางถ้ำยังมีกองไฟที่ใช้ไม้ระดับ 9 เป็นเชื้อเพลิง ทำให้บรรยากาศดูดีอย่างเหลือเชื่อ

ทว่าพวกมนุษย์งูดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพวกตนไม่เป็นที่ต้อนรับ จึงพากันหลบอยู่ในมุมมืด ส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ ฟังแล้วชวนให้ขนลุกไม่น้อย

หญิงวัยกลางคนชื่อ ‘เอมิรา’ เป็นนักพฤกษศาสตร์ที่เข้ามาศึกษาในป่าแห่งนี้เมื่อนานมาแล้ว ก่อนจะมาพบกับมนุษย์งูและอาศัยอยู่ร่วมกัน ต่อมาได้พบกับผู้ลี้ภัยคนอื่นๆ ที่ไม่มีที่ไปจึงตัดสินใจตั้งหลักปักฐานร่วมกัน ชีวิตความเป็นอยู่ยากลำบากมาก แต่ตั้งแต่พบฝูงวัวป่า การอดตายก็ลดลง แม้ค่ำคืนจะน่าสะพรึงกลัว แต่ในเวลากลางวันอย่างน้อยพวกเขาก็ยังเอาตัวรอดได้ มนุษย์งูกลุ่มนี้มีจำนวนเกือบหนึ่งร้อยคน

ลู่เสวียนเหอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสถานที่เล็กๆ แห่งนี้จะเลี้ยงดูคนได้ถึงร้อยชีวิต แต่นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา เขาจึงไม่ได้ถามอะไรมาก

หลังจากเล่าสถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายจนจบ เอมิราก็มองลู่เสวียนเหอด้วยสายตาจริงใจ “ข้าไม่เคยพบเห็นท่านลอร์ดที่ปรากฏตัวในใจกลางป่าลึกแบบท่านมาก่อน มันน่าตกใจจริงๆ... ข้าขอถามได้หรือไม่ว่า ข้าสามารถเข้าร่วมกับอาณาเขตของท่านได้หรือไม่?”

ลู่เสวียนเหอชะงักไปครู่หนึ่ง... เดี๋ยวสิ สถานการณ์มันเริ่มทะแม่งๆ หรือเปล่า? ตอนแรกเขาคิดว่านี่จะเป็นเรื่องราวแนวฮีโร่ช่วยมนุษย์กึ่งสัตว์ แต่ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิดไปไกล

เอมิราเห็นลู่เสวียนเหอนิ่งเงียบไปก็รีบพูดต่อ “พวกมนุษย์งูพวกนี้แค่มาปรึกษาข้าเป็นครั้งคราว ข้าถึงได้อาศัยอยู่กับพวกมัน เพราะในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ไม่มีที่อยู่อาศัยของมนุษย์ที่อื่นอีกแล้ว... ข้าไม่ได้ชอบพวกมันหรอก การต้องอยู่กับสัตว์เดรัจฉานไร้อารยธรรมแบบนี้ ข้าก็รู้สึกทรมานไม่ต่างกัน โปรดรับข้าไว้ในอาณัติเถิด ข้าสามารถเพาะปลูกพืชและจัดหาอาหารให้ท่านได้”

เมื่อเข้าใจกระจ่าง ลู่เสวียนเหอก็เข้าใจในทันทีว่าที่ซิสตราพูดนั้นถูกต้องแล้ว มนุษย์กึ่งสัตว์คือระดับต่ำสุดของห่วงโซ่การดูถูกเหยียดหยาม เช่นเดียวกับสตรีผู้นี้

“แล้วพวกมนุษย์งูพวกนี้ล่ะจะทำอย่างไร?”

ทันทีที่เขาถาม ซิสตราและเอมิราต่างตกตะลึง ซิสตราทำท่าอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป ส่วนเอมิราตอบกลับอย่างเย็นชา “มนุษย์กึ่งสัตว์ก็แค่สัตว์เดรัจฉาน ไม่ต้องไปสนใจพวกมันหรอกเจ้าค่ะ”

ลู่เสวียนเหอครุ่นคิดครู่หนึ่ง “งู... ถ้าจำไม่ผิดเป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกใช่ไหม หมายความว่าพวกมันอยู่ได้ทั้งในน้ำและบนบก”

เอมิราพยักหน้าทันที “ใช่แล้วค่ะ ท่านลอร์ด”

“พวกมันขุดเหมืองเป็นไหม? แบบที่อยู่ในน้ำน่ะ”

ตอนแรกเอมิราทำท่าจะอธิบาย แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘ในน้ำ’ นางก็ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้า “น่าจะได้นะคะ... แต่ข้าไม่แน่ใจว่าพวกมนุษย์กึ่งสัตว์จะทำได้หรือไม่...” นางนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาเป็นประกาย “ท่านลอร์ด ข้าสามารถสื่อสารกับหัวหน้ากลุ่มมนุษย์งูให้พวกมันย้ายลงไปอยู่ใต้น้ำได้ มนุษย์กึ่งสัตว์มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งมาก ต่อให้เป็นใต้น้ำก็มีชีวิตรอดได้ หากขุดเหมืองไม่เป็น ข้าก็สามารถสอนพวกมันได้เช่นกัน”

เมื่อเห็นดังนั้น ลู่เสวียนเหอจึงพยักหน้าด้วยความพอใจ “เอาล่ะ ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนของข้า แต่ต้องบอกไว้ก่อนนะว่าดินแดนของข้าเพิ่งเริ่มต้นเตรียมใจไว้ด้วย”

เอมิราดูตื่นเต้นอย่างที่สุดจนใบหน้าที่ซีดเผือดเริ่มขึ้นสีระเรื่อ “ต่อให้อาณาเขตจะใหม่แค่ไหน แต่ตราบใดที่มีไฟต้นกำเนิด (火种) และโฉนดที่ดิน (地契) ข้าก็ไม่ต้องทนอยู่กับพวกมนุษย์กึ่งสัตว์ในถ้ำมืดๆ นี่อีกต่อไป สำหรับข้านี่คือของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว ท่านลอร์ดโปรดออกไปรอก่อน ข้าจะให้พวกมันขนกล่องเพาะปลูกออกไปให้เอง”

การที่นางเชิญเขาเข้ามาแต่แรกก็เพื่อให้เห็นผลงานพวกนี้ หากไม่มีของกำนัลติดมือมา นางคงไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรเลย นางเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นท่านลอร์ดคนใหม่ปรากฏตัว ในที่สุดนางก็จะได้หลุดพ้นจากชีวิตคนป่าเสียที

ลู่เสวียนเหอก้าวออกจากถ้ำ เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบหมดช่วงบ่าย ได้เวลาที่ต้องเดินทางกลับฐานที่มั่นของเขาเสียที