ตอน 27

แม่น้ำหลานชาง (嵐滄河 - Láncāng hé) มีแนวชายฝั่งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บางช่วงติดกับแนวเทือกเขาและป่าไม้ที่กว้างใหญ่ไพศาล

ทว่าบริเวณชายฝั่งที่ควรจะมีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นกลับมีพื้นที่ว่างขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง แถมยังมีกลุ่มควันไฟลอยกรุ่นขึ้นมาเป็นระยะ

เขตแดนของลู่เสวียนเหอ (陸懸河 - Lù xuánhé) และพื้นที่รอบนอกมีลักษณะคล้ายทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฝั่งที่ใกล้กับต้นน้ำหรือก็คือทิศทางที่ ‘ต้นไม้ปีศาจชิง’ อาศัยอยู่ ได้เว้นพื้นที่หน้าตัดเอาไว้ ส่วนหนึ่งถูกโรยทับด้วยขี้เถ้าฟืนหนาเตอะ ต้องเดินไปอีกหลายร้อยเมตรกว่าจะถึงผืนป่าดึกดำบรรพ์ที่เป็นถิ่นของต้นไม้ปีศาจชิง

แต่หากมุ่งหน้าเข้าหาป่าดึกดำบรรพ์จากทางกึ่งกลางระหว่างลานบ้านและเขตแดนชั้นนอก จะพบว่าต้นไม้ปีศาจชิงไม่ได้รวมกลุ่มกันหนาแน่นเหมือนอีกฝั่ง ซึ่งใบไม้และเถาวัลย์ส่วนใหญ่ที่พวกเขาต้องการนั้นก็เก็บได้จากแถวๆ นี้เอง

หากต้องการจะตัดไม้ก็ไม่สามารถแตะต้องต้นไม้ในละแวกนี้ได้ จำเป็นต้องเดินออกไปไกลกว่านั้นถึงจะพบป่าธรรมดา ซึ่งในเวลาเพียงหนึ่งถึงสองวันที่ผ่านมา ป่าธรรมดาผืนนั้นก็ถูกถางจนโล่งเตียนไปส่วนหนึ่งแล้ว

ในขณะนี้เอง กลับมีเสียงกระซิบกระซาบของมนุษย์ดังแว่วออกมาจากในป่านั้น

กลุ่มผู้รอดชีวิตที่สวมใส่เปลือกไม้และหนังสัตว์ดูคล้ายกับคนเถื่อน ดูเหมือนพวกเขาจะติดตามร่องรอยอะไรบางอย่างมา มือของพวกเขาลูบคลำไปตามตอไม้ที่ถูกขวานตัดทิ้ง พร้อมกับส่งเสียงพึมพำแลกเปลี่ยนความเห็นกันด้วยภาษาที่ฟังไม่ออก

หลังจากใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ลู่เสวียนเหอและซีเทรลล่า (絲特拉 - Sī tèlā) ก็มาถึงบริเวณที่มีฝูงวัวป่าอาศัยอยู่

สถานที่แห่งนี้ดูโล่งเตียนกว่าที่อื่น แต่บนพื้นหญ้ากลับมีรอยเท้าปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน เป็นรอยเท้าสัตว์ที่กระจัดกระจายและไม่เป็นระเบียบ

เมื่อเดินตามรอยเท้าไปเรื่อยๆ พวกเขาก็พบกับฝูงวัวป่าจำนวนเกือบยี่สิบตัว บนพื้นเต็มไปด้วยมูลวัวที่พวกมันทิ้งไว้

ดวงตาของซีเทรลล่าเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่เห็นมูลวัว เธอแทบอยากจะรีบเก็บมันกลับไปบำรุงดิน เพราะที่ดินที่พวกเขาเพิ่งบุกเบิกมานั้นยากจนเหลือเกิน

“ไม่น่าเชื่อว่าวัวป่าพวกนี้จะเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติด้วย มันคือวัวปีศาจระดับ 11 มิน่าล่ะมูลของมันถึงใช้ทำปุ๋ยได้”

ลู่เสวียนเหอมองดูฝูงวัวเหล่านั้น ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะลองดูว่าสามารถเลี้ยงพวกมันได้ไหม แต่พอเห็นสภาพตรงหน้าเขาก็เปลี่ยนใจทันที ต่อให้เลี้ยงได้ก็คงไม่ใช่เวลาในตอนนี้ ส่วนมูลวัวพวกนี้ก็ค่อยว่ากันใหม่หลังจากหาที่ตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ป่าพบแล้ว ซึ่งในอนาคตเขาจะต้องกลับมาเก็บปุ๋ยที่นี่อย่างแน่นอน

เขาให้ซีเทรลล่านำทางต่อ

ซีเทรลล่าถือไม้เท้าไม้ในมือ พยายามสำรวจหาเส้นทางที่เคยมีคนเดินผ่าน ก่อนจะนำทางเขาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ยิ่งมุ่งหน้าไปในทิศทางนี้ ลู่เสวียนเหอก็พบว่าร่องรอยของสัตว์ป่าและสัตว์ตัวเล็กๆ เริ่มเพิ่มจำนวนมากขึ้น ที่นี่ดูเหมือนป่าดึกดำบรรพ์มากกว่าที่อื่น

*ฟื่บ!*

งูสีเขียวตัวหนึ่งโฉบลงมาจากต้นไม้หมายจะกัดที่คอของลู่เสวียนเหอ

เขามีปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วกว่า มือของเขาไม่ได้ถือปืนจิ้งซู่ (勁夙槍 - Jìnsù qiāng) ที่ไม่สะดวกใช้ในป่ารกชัฏนี้ แต่เป็นดาบเหล็กที่ซื้อมาจากตลาดแลกเปลี่ยน

ดาบเหล็กตวัดฉับเดียวตัดร่างงูเขียวที่ตัวหนาเท่าแขนคนให้ขาดเป็นสองท่อน เขาก้าวเท้าเหยียบลงบนหัวของมันทันที

ทว่าการทำเช่นนี้กลับไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรได้เลย หนำซ้ำจากทุกทิศทุกทางกลับมีเสียงขู่ฟ่อดังระงม

เขาลองแหงนหน้ามองขึ้นไป ก็พบกับงูมากมายที่เลื้อยวนอยู่บนยอดไม้ เห็นดังนั้นเขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ซีเทรลล่ารีบโปรยขี้เถ้าฟืนลงบนพื้นแล้วรีบขอโทษเขาทันที

“ขออภัยเจ้าค่ะท่านลอร์ด ข้าลืมไปว่าผู้ฝึกตนอย่างท่านเมื่อเข้ามาในป่านี้จะกระตุ้นการตื่นตัวของสัตว์ป่า ตอนนี้ข้าโปรยขี้เถ้าฟืนแล้ว แรงดึงดูดนี้จะลดลงมาก ตราบใดที่ไม่ใช่สัตว์ป่าขนาดใหญ่ ก็น่าจะไม่เข้าจู่โจมท่านโดยตรงเจ้าค่ะ”

ซีเทรลล่าดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ในดวงตาสีม่วงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

แต่ลู่เสวียนเหอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นแล้ว เพราะเงาสีเงินที่อยู่ข้างกายเขาพุ่งทะยานออกไป

ดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งจ้องมองมาจากหลังต้นไม้ยักษ์

นั่นคืออสรพิษยักษ์ขนาดมหึมาที่กำลังใช้สายตาเย็นชาจ้องมองพวกเขาอยู่

หลังจากเจ้าม้าเกราะเงินตัวน้อยพุ่งออกไป แม้รูปร่างจะยังเล็กอยู่แต่รัศมีของมันกลับไม่ธรรมดา มันตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้ อสรพิษยักษ์หันสายตามาจ้องมองมัน ก่อนจะเลื้อยพันอยู่บนต้นไม้อีกต้นแล้วหลับตาลง

*แชะ!*

ลู่เสวียนเหอถ่ายภาพเหตุการณ์นี้ไว้แล้วอัปโหลดลงในเว็บบอร์ดเพื่อสอบถามว่ามันคือตัวอะไร จากนั้นจึงเดินหน้าต่อ

[ความเห็นที่ 3: พี่ลู่ นั่นมันงูเหลือมไผ่เขียวครับ แม้จะดูตัวใหญ่แต่มันคืองูธรรมดา ไม่ได้ร้ายกาจเท่าต้นไม้ปีศาจชิงหรอก แถมขี้ขลาดมากด้วย แค่ขู่ให้กลัวมันก็หนีแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วง แค่ตัวมันใหญ่เฉยๆ]

[ความเห็นที่ 7: เดี๋ยวๆ ผมสงสัยมากว่าม้าสีเงินตัวนั้นคืออะไร หล่อมาก! พี่ลู่คงไม่ได้จะบอกผมนะว่าแค่ไม่กี่วันพวกคุณเริ่มเลี้ยงม้ากันแล้ว ไม่จริงน่า!]

[ความเห็นที่ 15: น่าจะใช่ครับ ก่อนหน้านี้พี่ลู่ถามหาเมล็ดพันธุ์พืชพิเศษไม่ใช่เหรอ ผมไปถามผู้เชี่ยวชาญมา เขาบอกว่ามันเป็นของสำหรับเลี้ยงม้า แต่ต้องเป็นม้าพิเศษเท่านั้น ม้าธรรมดากินไม่กี่ทีก็ตัวแตกตายเพราะได้รับสารอาหารเกิน]

[ความเห็นที่ 29: พี่ลู่ไปอยู่ที่ไหนเนี่ย ดูคึกคักจัง ผมเห็นในรูปมีกระต่ายตัวเล็กๆ ด้วย ดูน่ารักดีแฮะ]

เมื่อเห็นว่าหัวข้อสนทนาเริ่มออกทะเลไปไกล ลู่เสวียนเหอก็ปิดสมุดบันทึกเอาชีวิตรอดแล้วเดินหน้าต่อไป

หลังจากเดินไปได้ประมาณเกือบยี่สิบนาที ซีเทรลล่าก็หยุดกะทันหันแล้วชี้ไปที่พื้นพร้อมกล่าวว่า

“ท่านลอร์ด ร่องรอยมาสิ้นสุดที่ตรงนี้ค่ะ กลุ่มคนเหล่านั้นน่าจะอยู่แถวนี้”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีถิ่นที่อยู่อาศัยในป่าได้ แถวนี้ไม่มีอันตรายร้ายแรงอะไร แค่ต้องคอยระวังยามค่ำคืน แต่หากเป็นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือที่มีต้นไม้ปีศาจชิงขึ้นหนาแน่น คนธรรมดาไม่มีทางรอดชีวิตแน่ค่ะ”

เธอเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว แหวกใบไม้ออกแล้วเผยให้เห็นโพรงถ้ำแห่งหนึ่ง

วินาทีนั้น เธออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“พระเจ้าช่วย ท่านลอร์ดคะ นี่ไม่ใช่แค่ถิ่นที่อยู่อาศัยธรรมดาแล้ว ในนี้มันเป็นพวกกึ่งมนุษย์!”

ลู่เสวียนเหอขมวดคิ้วหลังจากได้ยินแบบนั้น เขากล่าวด้วยท่าทีเหลือเชื่อว่า

“ตัวอะไรนะ?”

ซีเทรลล่ากวาดสิ่งของที่ปิดกั้นสายตาออกไปอย่างรังเกียจ

“เป็นพวกกึ่งมนุษย์สายพันธุ์ผสมค่ะ พวกนี้ก็เหมือนกับสัตว์เดรัจฉาน แต่ว่า... พวกกึ่งมนุษย์จะมาเก็บมูลสัตว์ไปทำไมกัน? หรือว่าพวกมันจะรู้จักทำเกษตร?”

เธอดูแปลกใจมาก

เห็นดังนั้น ลู่เสวียนเหอจึงก้าวเข้าไปดูในโพรงถ้ำนั้น

เขาได้สบตาเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ดูหวาดกลัวเข้าพอดี

เป็นกึ่งมนุษย์จริงๆ แถมยังเป็นมนุษย์งูเสียด้วย

“ซวยละ”

เขาอดสบถออกมาไม่ได้

แม้ตอนที่อยู่บนโลกเขาจะเคยเห็นเกมแนวนี้มาเยอะ แต่พอได้เห็นมนุษย์งูตัวเป็นๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ของแบบนี้มันดูสยองพิลึก โดยเฉพาะในถ้ำที่มืดมิดที่มีมนุษย์งูอัดแน่นอยู่ข้างใน ถ้าคนธรรมดามาเห็นเข้าคงวิญญาณหลุดออกจากร่างแน่ ต่อให้ลู่เสวียนเหอจะมั่นใจว่าสภาพจิตใจตัวเองแข็งแกร่งมากแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังคุมสติไม่อยู่

“นี่คือมนุษย์ครึ่งงูหรือ?”

ซีเทรลล่าดูรังเกียจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า

“พวกมันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะท่านลอร์ด แถมสติปัญญายังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ราวกับสัตว์ป่า ในร้อยตัวหาตัวปกติไม่ได้เลยสักตัว ในที่ไหนๆ พวกกึ่งมนุษย์ก็ถือเป็นชนชั้นล่างสุดของล่างสุดค่ะ”

เธอเน้นย้ำประโยคหลังเป็นพิเศษ

“พวกมันไม่ได้ขโมยเอามูลวัวไปหรอกหรือ แล้วที่ดินที่พวกมันเพาะปลูกอยู่ที่ไหน?”

ซีเทรลล่ารีบเดินไปรอบๆ เพื่อสำรวจดู แล้วส่ายหน้า

“ไม่มีที่ดินค่ะ”

“ใครจะไปรู้ว่าพวกกึ่งมนุษย์พวกนี้จะเอามูลวัวไปทำอะไรกันแน่”

ลู่เสวียนเหอกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่แบบนั้น เขาไม่รู้จริงๆ ว่ากึ่งมนุษย์ในโลกนี้เป็นอย่างไร

แต่เขามีตา หลังจากความตื่นตระหนกครั้งแรกผ่านไป เมื่อเขาสังเกตดูภายในถ้ำดีๆ ก็พบว่ามันสะอาดอย่างผิดปกติ เหมือนกับว่ามีการทำความสะอาดทุกวัน

แต่เขาก็แค่ดูอยู่แค่เปลือกนอก ส่วนข้างในลึกๆ จะมีอะไรอยู่นั้น เขาไม่อาจทราบได้ ต่อให้จะอยากรู้อยากเห็นแค่ไหน เขาก็ไม่มีความคิดที่จะเข้าไปดูจริงๆ โพรงที่มีมนุษย์งูอยู่เต็มไปหมดแบบนั้น มันสยองเกินไป

ในเมื่อพวกเขาเห็นพวกมนุษย์งู พวกมันเองก็ย่อมเห็นพวกเขาเช่นกัน

ดังนั้น มนุษย์งูไม่กี่ตัวที่เห็นในตอนแรกจึงรีบคลานกลับเข้าไปข้างใน ภายในถ้ำมีเสียงขยับตัวดัง ‘ซวบสาบ’ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่เสวียนเหอลังเลใจเล็กน้อย เขาได้ลองสอบถามผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ เกี่ยวกับข่าวคราวของพวกกึ่งมนุษย์แล้ว ผลปรากฏว่านอกจากพวกฟรีแมนที่ยอมสละสิทธิในที่ดินของตนไปแล้วเคยเห็นกึ่งมนุษย์ นอกนั้นก็ไม่มีใครรู้อะไรเลย

ในขณะนั้นเอง เขาก็เห็นมนุษย์คนหนึ่งคลานออกมาจากถ้ำที่อับชื้นนั้น

พูดให้ชัดกว่านั้นคือ... คลานออกมา