ตอน 25

แสงแดดในยามนี้ไม่ได้แผดเผารุนแรงเหมือนช่วงก่อนหน้า ทว่าการอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้เป็นเวลานาน ก็ยังเสี่ยงต่อการถูกแดดเผาจนผิวไหม้ได้

หลังเสร็จสิ้นภารกิจที่ได้รับมอบหมาย สื่อเทลล่าก็ล้างหน้าล้างตาจนดูสดชื่นขึ้นมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลู่เสวียนเหอ ท่าทีของนางยังคงมีความเกรงอกเกรงใจและนอบน้อมอยู่เสมอ

"ท่านลอร์ดเจ้าคะ พวกเราโปรยเถ้าฟืนล้อมรอบเขตแดนของท่านเรียบร้อยแล้ว แม้แต่ในยามค่ำคืน ที่นี่ก็นับว่าปลอดภัยเป็นอย่างยิ่งเจ้าค่ะ"

"นอกจากนี้ เราได้เปิดหน้าดินเตรียมพื้นที่เพาะปลูกเรียบร้อยแล้ว ส่วนแหล่งแร่ที่ท่านกล่าวถึง พวกเรากำลังหาวิธีขุดเจาะอยู่เจ้าค่ะ เนื่องจากใต้น้ำนั้นไม่ปลอดภัยนัก และพลังของเถ้าฟืนใต้น้ำก็ด้อยกว่าบนบกมาก เกรงว่า..."

"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง"

ลู่เสวียนเหอกวักมือเรียกไปทางแม่น้ำหลานชาง ภายใต้แสงแดดจัด ปลาหมึกยักษ์สีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งก็โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา

ด้วยบารมีของปลาหมึกตัวนี้ เพียงแค่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ที่เหมืองใต้น้ำ อสูรร้ายตัวอื่นในแม่น้ำก็ไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้

เมื่อเขาอธิบายเช่นนั้น สื่อเทลล่าก็ก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม นางแสดงออกถึงความเลื่อมใสศรัทธาอย่างหมดหัวใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพอย่างสูงส่ง

"น้อมรับคำบัญชาท่านลอร์ด"

เขากระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหาช่างไม้ที่เพิ่งทำเปลเด็กเสร็จแล้วเอ่ยถาม

"เจ้าจะสร้างอะไรต่อ?"

ช่างไม้สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะตอบอย่างตะกุกตะกัก "ท่านลอร์ด ข้าจะทำเฟอร์นิเจอร์ต่อขอรับ โดยเฉพาะถังไม้ ถังเดิมมันพังง่ายและไม่สะดวกต่อการรดน้ำในไร่ ต่อไปจะเป็นคานไม้สำหรับใช้รอก เพื่อให้สะดวกต่อการขนย้ายไม้หลังตัดโค่น เพราะการแบกกลับมามันช้าและเสียเวลาขอรับ และข้ายังวางแผนจะสร้างสะพานไม้เพื่อให้เราเดินไปที่เหมืองใต้น้ำได้สะดวกขึ้นด้วย..."

เมื่อได้ยินว่างานทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องเร่งด่วน เดิมทีเขากะจะให้ช่างไม้ผู้นี้ทำเฟอร์นิเจอร์ชุดใหญ่เพื่อเพิ่มความสุขสบายในการใช้ชีวิตเสียหน่อย แต่ดูท่าทางแล้ว...

ทว่าเมื่อเห็นช่างไม้ที่ดูวิตกกังวลและดูเหมือนกำลังโหยหางานทำจนเนื้อตัวสั่นเทา ลู่เสวียนเหอก็ตัดสินใจสั่งงานที่ตนเองตั้งใจไว้ออกไป สำหรับพวกเขาในเวลานี้ การมีงานทำนั้นดีกว่าการนั่งรอความว่างเปล่าอย่างแน่นอน

"ข้าต้องการเฟอร์นิเจอร์ครบชุด แต่ต้องทำจากไม้ระดับ 9 เท่านั้น เจ้าต้องใช้เวลาขัดเกลาให้ประณีต จงเร่งทำงานในมือให้เสร็จเสียก่อน แล้วค่อยมาทุ่มเททำเฟอร์นิเจอร์ให้ข้าโดยเฉพาะ"

เป็นไปตามคาด เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ช่างไม้ไม่มีท่าทีเหนื่อยหน่ายหรือขัดขืนแม้แต่น้อย กลับกันเขารู้สึกคึกคักเหมือนถูกกระตุ้นด้วยพลังงานบางอย่าง ถึงกับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยแววตาเป็นประกายก่อนจะตะโกนเสียงดัง

"น้อมรับบัญชาท่านลอร์ด!"

จากนั้นลู่เสวียนเหอก็เดินตรวจตราไปทั่วและจัดแจงมอบหมายงานให้ทุกคน แม้ในระบบจะไม่ได้แสดงสถานะออกมาเป็นตัวเลขชัดเจน แต่เขาสัมผัสได้ถึง 'ค่าความจงรักภักดี +1' ที่ลอยวนอยู่เหนือหัวของคนเหล่านั้นตลอดเวลา สิ่งที่คนเหล่านี้ต้องการไม่ใช่เพียงแค่คำพูดของสื่อเทลล่า แต่คือเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่ผ่านการทำงานที่ลอร์ดมอบให้

สุดท้าย เขามองไปยังทารกที่นอนอยู่ในเงาร่มไม้ด้วยสีหน้าอิ่มเอิบ ก่อนจะหันไปถามสื่อเทลล่าที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เจ้าเป็นจอมเวทใช่หรือไม่? แล้วเจ้าถนัดด้านไหน?"

เขาอยากรู้นานแล้วเกี่ยวกับอาชีพจอมเวท แต่นับแต่สังเกตมา ดูเหมือนจะไม่ใช่จอมเวทในแบบที่เขาเข้าใจ

สื่อเทลล่าที่เดิมกำลังดีใจ เมื่อถูกถามคำถามนี้ใบหน้ากลับแดงก่ำ นางก้มหน้าลงแล้วตอบด้วยเสียงสั่นเครือ

"ท่านลอร์ดเจ้าคะ... ข้าทำได้แค่บอกทางเจ้าค่ะ"

นางรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าคราวนี้ลู่เสวียนเหอกลับมีท่าทีประหลาดใจ

"บอกทาง? ขยายความหน่อย"

"เจ้าค่ะท่านลอร์ด ข้าถนัดการจดจำเส้นทางและการหาทางเดิน ตราบใดที่เป็นเส้นทางที่เคยเดินผ่าน ไม่ว่าคนหรือสัตว์ร้าย ข้าก็สามารถระบุและจำมันได้แม่นยำเจ้าค่ะ"

ฟังดูอาจจะเป็นความสามารถที่ดูไร้ประโยชน์ แต่ถ้าคิดให้ดี มันกลับมีประโยชน์มหาศาล โดยเฉพาะหากมีศัตรู นี่คือเครื่องมือชั้นยอดในการไล่ล่า

"ในหัวของเจ้าจำได้ใช่ไหมว่าทางเดินเหล่านั้นต้องไปอย่างไร?"

"จำได้แม่นเจ้าค่ะท่านลอร์ด ในหัวของข้ามีแผนที่ของทุกเส้นทางที่ข้าเคยผ่าน"

เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพึงพอใจเช่นนี้ เขาก็ตัดสินใจทันที

"ดีมาก ข้าต้องการแผนที่ จงวาดแผนที่ในหัวของเจ้าออกมาเสีย หากไม่มีงานอะไรก็ออกไปเดินสำรวจแล้ววาดแผนที่โดยรอบมาให้หมด แต่อย่าไปที่อันตรายล่ะ ข้าไม่ต้องการเห็นใครตายในเขตแดนของข้า"

สื่อเทลล่าประหลาดใจมากที่ได้รับคำสั่งเช่นนั้น นางรีบพยักหน้ารับคำ

"น้อมรับบัญชาท่านลอร์ด!"

ในที่สุด ผู้ลี้ภัยทั้ง 19 คนก็ได้รับมอบหมายงานครบถ้วน ยกเว้นเพียงแค่ทารกตัวน้อย ลู่เสวียนเหอเคยคิดที่จะไม่มอบงานใดๆ ให้กับแม่ที่ดูแข็งแกร่งคนนั้น แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจมอบหมายหน้าที่ให้ เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว การไม่มีงานทำนั่นหมายถึงความสิ้นหวัง

......

เวลาโพล้เพล้มาถึงอย่างรวดเร็ว แสงอาทิตย์สีทองฉาบลงบนผิวน้ำ มีฝูงนกบินผ่านก่อนจะถูกอสูรใต้น้ำโฉบลงไปกินอย่างรวดเร็ว ความสยดสยองของแม่น้ำยามค่ำคืนเริ่มเผยให้เห็นเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

แต่เหล่าผู้ลี้ภัยไม่ได้หวาดกลัวหรือกระวนกระวายเกินกว่าที่ลู่เสวียนเหอคาดไว้ พวกเขายังคงทำงานตามปกติ ตามที่พวกเขากล่าวไว้ เพียงแค่มีเถ้าฟืนในยามค่ำคืนก็เพียงพอที่จะรับมือกับวิกฤตส่วนใหญ่ได้

แม้จะพูดเช่นนั้น ลู่เสวียนเหอก็ยังคงจุดกองไฟจาก 'เชื้อเพลิงวิญญาณ' ไว้ตรงกลางที่พักเพื่อป้องกันอันตรายจากความมืด พลังของเชื้อเพลิงมอบความอบอุ่นให้แก่ผู้คนอย่างมหาศาล โดยเฉพาะเมื่อหญิงแม่ผู้นั้นอุ้มลูกน้อยไว้ในอ้อมอก แสงไฟที่สะท้อนบนใบหน้าบวมช้ำของนางกลับดูอ่อนโยนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

อุณหภูมิที่แตกต่างกันระหว่างกลางวันและกลางคืนนั้นห่างกันหลายสิบองศา หากเป็นบนโลกใบเดิม คงมีคนหนาวตายไปแล้ว โชคดีที่พวกเขารวบรวมพืชพรรณในป่ามาถักทอเป็น 'ผ้าห่ม' ผืนหนาไว้ตั้งแต่ตอนกลางวัน จึงน่าจะผ่านคืนนี้ไปได้ไม่ยากนัก

ก่อนนอน สื่อเทลล่ารู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเหมือนกับความฝัน พวกเขาอาจไม่เคยเห็นปลาหมึกยักษ์ หรือไม่มีท่านลอร์ดคนไหนอยู่จริง มีเพียงความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด ความหิวโหย และความตายรออยู่เบื้องหน้า

คืนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เป็นไปตามที่ผู้ลี้ภัยว่าไว้ เถ้าฟืนสามารถป้องกันเขตแดนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่รู้ข้อมูลนี้ต่างพากันรอดชีวิตมาได้ไม่น้อย และเมื่อเวลาผ่านไป ผู้รอดชีวิตบนโลกก็เริ่มตั้งตัวได้มั่นคงขึ้น

แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาอีกครั้ง

วันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว ชาวนาเริ่มทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ พวกเขาขยายพื้นที่ไร่เล็กๆ เพื่อปลูกพืชสำหรับเป็นอาหารให้ม้าเกราะเงินและไก่ดาวมิ่ง โดยเมล็ดพันธุ์และวัตถุดิบทั้งหมดได้มาจากตลาดซื้อขาย หากไม่มีตลาดแห่งนี้ เจ้าตัวน้อยทั้งสองคงได้แต่ดื่มน้ำประทังชีวิตไปวันๆ

เมล็ดพันธุ์ถูกลงดิน แม้จะยังต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะงอก แต่ด้วยปุ๋ยเร่งการเติบโต ทำให้รอบการเก็บเกี่ยวสั้นลงมาก และคาดว่าจะได้ผลผลิตในอีกไม่ช้า

สะพานไม้เริ่มถูกสร้างขึ้นอย่างระมัดระวัง ความคืบหน้าของงานขยับขึ้นทีละน้อย เหล่าผู้ลี้ภัยที่เคยหวาดกลัวกลับคลายความกังวลลงเมื่อพบว่าไม่มีปลาอสูรตัวไหนขึ้นมากัดกินพวกเขา นั่นเป็นเพราะ 'ออคทาปุส' ได้ทิ้งกลิ่นอายของมันไว้ทั่วบริเวณตามคำสั่งของลู่เสวียนเหอเพื่อขับไล่อสูรร้ายออกไปให้หมดสิ้น

งานขุดเหมืองดำเนินไปอย่างราบรื่น ส่วนจอมเวทเลเวล 11 ก็กำลังมุ่งมั่นวาดแผนที่และสำรวจลึกเข้าไปในป่าดิบชื้น

ตลอดช่วงเช้าเต็มไปด้วยเสียงก่อสร้างที่ดังสนั่น ในเวลานี้เอง ลู่เสวียนเหอพบว่าตนเองค่อนข้างว่างงาน

แม้จะมีผู้ลี้ภัยเพียง 19 คน แต่พวกเขาก็รับผิดชอบงานส่วนใหญ่จนลุล่วง ทำให้เขามีหน้าที่เพียงแค่ตรวจตราเท่านั้น ประสบการณ์เช่นนี้แตกต่างจากช่วงแรกอย่างสิ้นเชิง

เมื่อมีเวลาหายใจ ลู่เสวียนเหอส่วนใหญ่จึงใช้เวลาไปกับการแช่ตัวใต้น้ำ เขารู้สึกได้ว่าร่างกายไม่เพียงแค่สบายขึ้น แต่พลังเหนือธรรมชาติภายในตัวก็ค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นอย่างช้าๆ ใต้น้ำนั้นปลอดภัยสำหรับเขามากกว่าบนบกเสียอีก

น่าเสียดายที่ในแม่น้ำสายนี้ไม่มีสมบัติล้ำค่าใดๆ นอกเหนือไปจากเครื่องมือที่หล่นหาย ซึ่งก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนัก

จนกระทั่งใกล้เที่ยง สื่อเทลล่าก็นำข่าวที่ไม่คาดคิดมาบอก นางได้สำรวจพื้นที่โดยรอบเขตแดนจนครบแล้ว และวาดแผนที่ออกมาได้สำเร็จ ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่นางคิดว่าควรจะต้องรีบแจ้งให้ท่านลอร์ดทราบโดยเร็วที่สุด