ตอน 24

ลู่เสวียนเหอได้รับข่าวมาจากสิเทล่าว่า ในบริเวณที่มีภูตพฤกษาเขียว (青樹精) อยู่นั้น แทบจะไม่มีสัตว์ป่าชนิดอื่นอาศัยอยู่เลย ไม่เพียงเท่านั้น สัตว์ป่าที่มีสัญชาตญาณอันตรายต่างก็พากันหลีกเลี่ยงพื้นที่แถบนี้ ดังนั้นการจะตามล่าสัตว์ป่าในระยะใกล้จึงไม่ใช่เรื่องง่าย หากต้องการพบฝูงสัตว์จริงๆ คงต้องออกเดินเท้าไปไกลถึงสองชั่วโมง

เมื่อได้ยินระยะเวลาดังกล่าว เขาจึงตัดสินใจพับแผนนี้ทิ้งไปในทันที เพราะหากต้องเสียเวลาไปกลับรวมสี่ชั่วโมง ตอนนี้ออกเดินทางไปก็คงไม่ทันการณ์แล้ว

เนื่องจากเครื่องมือเครื่องไม้มีความพร้อม อีกทั้งกลุ่มคนเหล่านี้ดูเหมือนจะมีพลังกายที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและมีความชำนาญสูง การแผ้วถางพื้นที่จึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาแบ่งพื้นที่ตามขอบเขตที่มีอยู่แล้วทำการถางดิน พลิกหน้าดิน และโรยเถ้าถ่านฟืน จากนั้นก็ปลูกเมล็ดพันธุ์ลงไปก่อนจะตักน้ำจากแม่น้ำข้างๆ มาคอยรดน้ำอย่างพิถีพิถัน

สำหรับเมล็ดพันธุ์บางชนิดที่มีสภาพแวดล้อมการเติบโตเฉพาะตัว พวกเขายังรู้จักนำกิ่งไม้ธรรมดามาทำเป็นค้างเพื่อให้ต้นไม้เลื้อยเกาะอีกด้วย ในขณะเดียวกัน คนที่ออกไปตัดไม้โดยพกเถ้าถ่านฟืนไปด้วยก็กลับมาอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างแบกท่อนไม้ที่ยาวกว่าตัวคนมาด้วยคนละท่อน

เมื่อวางท่อนไม้ลง ทุกคนก็เริ่มลงมือสร้างบ้านสองหลังทันที หลังหนึ่งสำหรับจอมเวท ทารก และแม่ ส่วนอีกหลังเป็นของคนอื่นๆ ความเร็วในการสร้างบ้านของพวกเขาเร็วกว่าตอนแผ้วถางพื้นที่เสียอีก จนลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะเปิดดูหน้าต่างสถานะของคนกลุ่มนี้

เมื่อเห็นค่าสถานะของสามัญชนเหล่านี้ที่แตะเพดานสูงสุดที่ระดับ 10 แล้วเขาก็ถึงกับนิ่งอึ้ง หากไม่ใช่เพราะช่วงไม่กี่วันนี้เขาได้ดื่มน้ำวิเศษหลากชนิดเพื่อวิวัฒนาการร่างกาย ขีดความสามารถทางกายภาพของเขาคงเทียบกลุ่มผู้ลี้ภัยเหล่านี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ! และคนเหล่านี้ก็เป็นเพียงแรงงานทาสที่มีสถานะต่ำต้อยที่สุดในโลกใบนี้ มีเพียงสิเทล่าเท่านั้นที่เป็นอิสระชน

บอกตามตรงว่าเรื่องนี้ยากจะทำใจให้เชื่อได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจกระตุ้นเตือนคนอื่นๆ ดูบ้าง

ในช่องแชทส่วนตัวและฟอรัม

ลู่เสวียนเหอ: "ถึงจะเชื่อได้ยาก แต่เกรงว่าคนส่วนใหญ่ในตอนนี้จะมีสมรรถภาพทางกายไม่เท่ากับทาสที่ธรรมดาที่สุดของโลกใบนี้ด้วยซ้ำ ลองดูหน้าต่างสถานะของพวกผู้ลี้ภัยเหล่านี้สิ ค่าสถานะส่วนบุคคลถูกดันจนสุดหลอดแล้ว (แนบรูปภาพ)"

เขายังไม่ได้อ่านข้อความในหลังบ้านของฟอรัม แต่ก็ได้ส่งข้อความเดียวกันนี้ไปยังช่องแชทโลกและช่องแชทประจำเขตด้วย

"เชี่ยเอ๊ย ข้าเห็นอะไรนั่น สีทอง! ท่านเทพชื่อสีทอง และยังเป็นท่านเทพสีทองคนที่โด่งดังคนนั้นด้วย!" "เอ่อ... ตื่นเต้นไม่ออกเลย เพราะข้าเห็นภาพแล้ว ข้าอุตส่าห์เพาะผลไม้กินเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไป แต่ผลกลับกลายเป็นว่าข้ายังไม่เก่งเท่าพวกคนเถื่อนที่กากที่สุดเลย (ร้องไห้หนักมาก)" "มองในแง่ดีไว้ เรายังมีโอกาสพัฒนาอีกเยอะ" "ข้าก็รับผู้ลี้ภัยมากลุ่มหนึ่ง พลังของพวกเขาขยันขันแข็งมากจนข้าเทียบไม่ติดเลย รู้สึกว่าต้องรีบขยันเข้าไว้ ไม่งั้นข้ากลัวว่าจะโดนทาสก่อจลาจลเข้าสักวัน" "อย่ากลัวไปเลย โฉนดที่ดินของข้าถูกแย่งไปแล้ว... แถมยังเป็นฝีมือของคนเถื่อนคนหนึ่ง..."

คำพูดนี้ดั่งสายฟ้าฟาด ลู่เสวียนเหอที่ตอนแรกทำเพียงแค่ดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับอดไม่ได้ที่จะร่วมวงสนทนา

ลู่เสวียนเหอ: "หมายความว่าอย่างไร โฉนดที่ดินของเจ้าถูกแย่งไปได้อย่างไร?" "มันเอาดาบจ่อคอข้า บังคับให้ข้าลบชื่อตัวเองออก แล้วเขียนชื่อของมันลงไปแทน ตอนนี้ข้ากลายเป็นทาสไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคู่มือเอาตัวรอดผูกมัดแค่ข้าคนเดียว คนอื่นเลยมองไม่เห็นอะไร ข้าคงรักษาไอเทมชิ้นนี้ไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"เหี้ยเอ๊ย ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้ แล้วแบบนี้จะเล่นกันยังไง ฝั่งหนึ่งต้องป้องกันอสูรมารจากความมืด อีกฝั่งต้องคอยระวังคนเถื่อนลอบแทงข้างหลัง ไหนจะเรื่องหมอกธรรมชาติที่พี่ลู่ชื่อสีทองคนนั้นบอกอีก นี่มันจะให้พวกเราอยู่รอดได้ยังไงเนี่ย?" "จริงหรือเปล่า อย่ามาหลอกกันนะ ตอนแรกเห็นข่าวนี้ข้ายังกะจะรับพวกคนเถื่อนมาช่วยงานอยู่เลย" "จริง... เขาบอกข้าถึงได้รู้ว่า โฉนดที่ดินสามารถถูกแย่งชิง ถูกผนวก และถูกบังคับให้ลบชื่อเจ้าของออกได้" "แล้วพวกเราควรเก็บโฉนดไว้ที่ไหนเนี่ย ที่เก็บของชั่วคราวในตลาดซื้อขายก็เก็บโฉนดไม่ได้ ข้าจะร้องไห้ ทำไมการจะมีชีวิตรอดมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้" "ข้าเห็นท่านเทพสีทองปรากฏตัวแล้ว ท่านเทพพอจะมีวิธีอะไรบ้างไหม @ลู่เสวียนเหอ"

อันที่จริงลู่เสวียนเหอก็รู้สึกตกตะลึงอย่างสุดขีดเมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ ตอนนี้เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี สุดท้ายจึงพิมพ์ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

ลู่เสวียนเหอ: "จงกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งขึ้น และก้าวขึ้นสู่การเป็นผู้เหนือมนุษย์ (超凡者)"

หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้อ่านข้อความเหล่านั้นอีก แม้แต่การแจ้งเตือนจากช่องแชทส่วนตัวเขาก็ไม่ได้เปิดดู ข่าวที่ได้รับในครั้งนี้มันกะทันหันเกินกว่าจะตั้งตัวทัน จนตอนนี้จิตใจของเขายังคงไม่สงบ อารมณ์ความรู้สึกหลากหลายต่างพุ่งพล่านไม่หยุดหย่อน

แผนการสำหรับอนาคตของดินแดนและตัวเขาเองที่เคยเตรียมไว้อาจจะต้องเปลี่ยนใหม่เสียแล้ว จะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเชื่องช้าเช่นนี้ต่อไปไม่ได้อีกต่อไป ต้องเร่งมือให้เร็วขึ้น ยิ่งเติบโตได้เร็วเท่าไร ก็ยิ่งสามารถปกป้องตัวเองในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนี้ได้มากขึ้นเท่านั้น

"เฮ้อ..."

เขาเดินออกมาหน้าบ้าน มองดูอาณาเขตเล็กๆ ของตน โดยเฉพาะตัวอาคารหลักที่ดูอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่ปลอดภัยเสียเลย บางทีการสร้างฐานใต้ดินอาจจะต้องเริ่มให้เร็วกว่าที่คิดไว้

ทันใดนั้น เขาก็พบว่าคู่มือของเขาเริ่มสั่นเตือน เมื่อเปิดดูจึงพบว่ามีคนใช้ไอเทมพิเศษติดต่อเข้ามา ซึ่งไอเทมนี้เคยเปิดได้จากหีบสมบัติ และคนที่ติดต่อมาก็เป็นคนรู้จักเสียด้วย

หลินชิงหยา (林青崖) คนที่ทำอาชีพปลูกต้นไม้นั่นเอง เขาเคยซื้อใบไม้รักษาอาการบาดเจ็บจากอีกฝ่ายมาก่อน ลู่เสวียนเหอคิดว่าคงมีเรื่องด่วนจึงกดอ่านข้อความส่วนตัว แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือข้อความที่ได้รับไม่ใช่การขอร้องหรือขอความช่วยเหลือ แต่เป็นข่าวสารใหม่ที่สำคัญยิ่ง

หลินชิงหยา: "พี่ลู่ ผมเพิ่งทราบข่าวล่าสุดมาว่า พวกผู้ลี้ภัยที่เป็นคนเถื่อนหากเรานำมาเป็นชาวบ้านในสังกัด พวกเขาจะถูกลงทะเบียนไว้ในโฉนดโดยอัตโนมัติ ซึ่งจะไม่มีทางทรยศนายเหนือหัวได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการแย่งชิงโฉนดเลย"

ข้อมูลนี้แม้เขาจะไม่เคยรู้มาก่อนแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้เขาถึงกับชะงัก

หลินชิงหยา: "นอกจากนี้ เรายังสามารถทำสัญญาโฉนดได้ด้วย ไม่ใช่สัญญาแบบนายเหนือหัวกับทาส แต่เป็นสัญญาทาสจริงๆ ระหว่างผู้รอดชีวิตด้วยกันเอง หรือระหว่างคนเถื่อนกับผู้รอดชีวิตก็ทำได้" หลินชิงหยา: "ผู้รอดชีวิตคนที่บอกว่าตัวเองเป็นทาสก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้แค่พูดประชดประชัน แต่เขาตกเป็นทาสของคนเถื่อนไปแล้วจริงๆ"

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ รูม่านตาของลู่เสวียนเหอก็หดวูบ

หลินชิงหยา: "พี่ลู่ ถ้าแถวที่พี่อยู่มีผู้ลี้ภัย ต้องทำสัญญาให้พวกเขาเป็นทาสให้ได้ ถ้าจำนวนคนเกินขีดจำกัดของโฉนด ก็ต้องไล่พวกเขาออกไป ไม่อย่างนั้นอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้" หลินชิงหยา: "ที่ผมบอกเรื่องนี้ไม่ได้หวังอะไรหรอกครับ แค่รู้สึกว่าตัวเองคงจะเอาชีวิตรอดต่อไปไม่ไหวแล้ว ถ้าวันหน้าผมจะไปพึ่งพาพี่ลู่ หวังว่าพี่จะให้โอกาสนะครับ ผมไม่อยากตกเป็นทาสใครเลย (อีโมจิร้องไห้) ไม่ได้หวังอะไรสูงส่ง ขอแค่เป็นอิสระชนธรรมดาก็พอครับ"

ลู่เสวียนเหออ่านข้อความทั้งหมดจนจบด้วยความรู้สึกซับซ้อน โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย แม้ว่านี่อาจจะเป็นเพียงทางหนีทีไล่ที่อีกฝ่ายหาไว้ให้ตัวเอง แต่การที่สามารถใช้ไอเทมหายากเพื่อแจ้งเตือนเขาได้ทันทีที่รู้ข่าว นั่นก็หมายความว่า...

"ดูท่าสถานการณ์ตอนนี้จะวิกฤตจริงๆ สินะ" เขาพึมพำกับตัวเองขณะมองอาคารหลักของตน ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับหลินชิงหยาไปว่า

: "สถานการณ์ทางฝั่งเจ้าแย่ถึงขนาดนั้นเลยหรือ?" : "ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็มาหาข้าได้ แต่ข้าไม่รับประกันนะว่าเจ้าจะหาที่นี่เจอ เพราะไม่รู้ว่าระยะห่างระหว่างเรามันไกลกันแค่ไหน"

ขณะนั้นหลินชิงหยาที่อยู่ในสภาพมอมแมมยืนอยู่ใต้บ้านต้นไม้ เมื่อเห็นข้อความตอบกลับก็ยิ้มขื่น เขาสัมผัสได้ถึงความใจเย็นจากปลายปากกาของ ID สีทองคนนี้ที่ยังมาถามเขาว่าสถานการณ์แย่จริงหรือเปล่า

หลินชิงหยา: "แย่มากครับ ไม่ใช่แค่ผม แต่สถานการณ์ของทุกคนล้วนแย่ทั้งนั้น แต่พี่ลู่น่าจะยังสบายดี ผมรู้สึกว่าดินแดนไหนที่อยู่ใกล้กับพวกคนเถื่อน เกรงว่าไม่กี่วันต่อจากนี้ โฉนดที่ดินคงจะไม่ใช่ของเราอีกต่อไป" หลินชิงหยา: "แม้ระยะทางจะเป็นปัญหาจริง แต่ผมก็ยังอยากเอาชีวิตรอด ในบรรดาคนที่ผมรู้จัก มีเพียงพี่ลู่เท่านั้นที่เก่งที่สุด ช่วงนี้ผมจะพยายามหาไอเทมแผนที่ในตลาดซื้อขายดู ขอบคุณมากครับพี่ลู่"

หลังจากนั้นก็ไม่มีการสนทนาต่อ ลู่เสวียนเหอจ้องมองบันทึกการแชทพลางส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ เขาขมวดคิ้วขณะหันกลับไป แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้พื้นที่ข้างหลังเขาได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

บ้านหลังเล็กของพวกผู้ลี้ภัยถูกสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในมุมของช่างไม้มีเสียงเคาะดังเป็นระยะเพราะเขากำลังทำเฟอร์นิเจอร์อยู่ และสิ่งที่เขากำลังทำเป็นชิ้นแรกก็คือ... เปลเด็ก

เมื่อเห็นท่านลอร์ดเดินออกจากอาคารหลัก สิเทล่าก็รีบก้าวเข้ามาเพื่อรายงานสถานการณ์ทันที