ตอน 26

“ท่านกำลังจะบอกว่า... ท่านพบฝูงกระทิงป่าอย่างนั้นหรือ?”

ลู่เสวียนเหอ (陸懸河 - Lù Xuánhé) เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ ซีเทรลล่า (絲特拉 - Sī tèlā) พยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าจริงจัง

“เดี๋ยวนะ ที่นี่มันป่าดิบชื้นไม่ใช่หรือ? ต่อให้มีกระทิงป่าจริง ๆ มันก็ไม่ควรจะมาอาศัยอยู่ในที่แบบ...” ลู่เสวียนเหอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกลืนคำพูดของตนกลับลงไป เขาตระหนักได้ว่านี่อาจเป็นโอกาสสำคัญ

ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งกำชับให้ซีเทรลล่าช่วยสอดส่องร่องรอยของสัตว์ป่ามาตลอด การได้รับข่าวดีในตอนนี้ถือว่าไม่เลวเลย ยิ่งไปกว่านั้น ฝูงกระทิงป่านี้ไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านพักของเขามากนัก เดินเท้าเพียงหนึ่งชั่วโมงก็ถึง

ซีเทรลล่ากะพริบตาคู่สีม่วงของนาง นางลังเลเล็กน้อยว่าจะพูดเรื่องต่อไปดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงภาพที่เห็น นางจึงตัดสินใจบอกข้อมูลทั้งหมดให้ลู่เสวียนเหอเป็นผู้ตัดสินใจ

“ท่านลอร์ดเจ้าคะ ใกล้กับฝูงกระทิงข้าพบร่องรอยของกลุ่มคน... และมีจำนวนไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”

“ปกติแล้วมูลของกระทิงป่าเป็นทรัพยากรที่มีค่าต่อผืนดินมาก ข้าจึงคอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวพวกมัน แต่กลับพบว่ามูลส่วนใหญ่ถูกเก็บกวาดไปหมด แถมบนพื้นยังมีร่องรอยเท้าคนเต็มไปหมดเจ้าค่ะ”

“ข้าคิดว่าในละแวกใกล้เคียงน่าจะมี ‘ค่ายพักแรมกลางป่า’ (野地 - Yě dì) ขนาดเล็กตั้งอยู่ แต่ข้าไม่แน่ใจว่าพวกเขาพบเราหรือยัง”

ข่าวนี้ทำให้ลู่เสวียนเหอประหลาดใจไม่น้อย โดยเฉพาะเมื่อเขาเคยศึกษามาว่ามูลกระทิงนั้นเปรียบเสมือนปุ๋ยอินทรีย์ชั้นยอด ยิ่งหากสะสมกองไว้มาก ๆ ก็สามารถเปลี่ยนเป็น ‘ดินดำ’ อันอุดมสมบูรณ์ที่แทบไม่ต้องดูแลผลผลิตก็เติบโตได้ดี

เขามี ‘ปุ๋ยเร่งการเติบโต’ เหลืออยู่แค่ 3 ชุดเท่านั้น ซึ่งเป็นของใช้ครั้งเดียวทิ้ง หากได้มูลกระทิงมาช่วย อนาคตข้างหน้าไม่ว่าจะปลูกอะไรผลผลิตย่อมต้องเพิ่มพูนมหาศาล ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญมากในสถานการณ์ที่อาหารหาได้ยากยิ่งเช่นนี้

ไม่เพียงเท่านั้น การที่มีค่ายพักแรมกลางป่าอยู่ใกล้ ๆ ยิ่งน่าสนใจ ‘ค่ายพักแรมกลางป่า’ คือสถานที่รวมตัวของผู้ลี้ภัยที่ไม่มี ‘เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์’ (火種 - Huǒzhǒng) พวกเขาต้องเผชิญกับอันตรายรอบด้านยามค่ำคืนและมีอัตราการตายที่สูงมาก แต่นี่คือความเป็นจริงของโลกใบนี้

เมื่อนึกถึงชาวบ้านที่กำลังขุดแร่ใต้น้ำอยู่ตอนนี้ เขาก็รู้สึกว่าเขาต้องการกำลังคนเพิ่ม ยิ่งมีคนมาก ดินแดนยิ่งใหญ่ขึ้น ความปลอดภัยของเขาก็ยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลังจาก ‘โฉนดที่ดิน’ ปรากฏขึ้นและการปะทะกันระหว่างชาวโลกและคนพื้นเมือง ข้อมูลต่าง ๆ บนกระดานสนทนาก็หลั่งไหลเข้ามา สิ่งที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุดคือ ‘วิธีการอัปเกรดโฉนด’

เกณฑ์การประเมินโฉนดที่ดินนั้นไม่ใช่เรื่องกลไกง่าย ๆ เหมือนฐานทัพทั่วไป แต่มันซับซ้อนและมีมิติมากกว่านั้น ทั้งเรื่องจำนวนประชากร ความแข็งแกร่งของ ‘เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์’ และพลังเหนือธรรมชาติของผู้เป็นลอร์ดเอง ทุกอย่างต้องพัฒนาขึ้นไปอีกระดับเพื่อให้ดินแดนขยับขยายจากบ้านพักกลายเป็นหมู่บ้านหรือเมือง

โฉนดระดับ 1 คือบ้านพัก แต่ตามความจริงแล้วโฉนดระดับเริ่มต้นของโลกนี้ควรจะเป็น ‘คฤหาสน์หลังเล็ก’ ต่างหาก การจะอัปเกรดนั้นต้องอาศัยสิ่งก่อสร้างที่จำเป็นมากมายจนน่าปวดหัว คนทั่วไปรวมถึงชาวโลกที่มีโฉนดจำนวนมากต่างพากันถอดใจจนคิดจะขายโฉนดทิ้งเพื่อหาทางรอดอื่น

ข้อมูลเหล่านี้ได้มาจาก ‘ผู้เล่น’ คนหนึ่งที่ยอมสละโฉนดของตนเพื่อเข้าไปเป็นเสรีชนในเมืองของคนพื้นเมือง แลกกับการได้ข่าววงในมา และสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความสำคัญของ ‘เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์’ ชายคนนั้นเล่าว่าเปลวไฟของเมืองที่เขาอยู่นั้นโชติช่วงจนกลายเป็นรูปนกสีแดงดุจเทพคุ้มครองเมืองทั้งเมือง

ลู่เสวียนเหอที่ได้ยินข่าวนี้ก็รู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เขาแทบไม่ได้พักผ่อนเพราะโลกนี้อันตรายเกินไป แม้แต่เมืองที่แข็งแกร่งขนาดนั้นก็ยังไม่อาจคุ้มครองได้ทุกมุม ผู้ที่อ่อนแอมักเป็นพวกแรกที่ถูกทอดทิ้งหรือจบชีวิตลงด้วยเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เขาไม่อยากให้เรื่องเลวร้ายเหล่านั้นเกิดขึ้นกับตนเอง มีทางเดียวคือต้องแข็งแกร่งขึ้น!

“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเที่ยง พักผ่อนก่อนเถอะ แล้วค่อยนำทางข้าไปดูที่นั่น”

“รับทราบเจ้าค่ะ ท่านลอร์ด”

ขณะนี้การขุดแร่ใต้น้ำเริ่มได้ผลผลิตมาบ้างแล้ว แร่ส่วนใหญ่ที่พบคือ ‘เกล็ดเงินแห่งธารา’ (汐銀鱗晶 - Xī yín lín jīng) แร่ชนิดพิเศษที่มีกลิ่นอายเวทมนตร์เล็กน้อย เหมาะกับการสร้างสิ่งของทั่วไป แต่จุดอ่อนคือมันเปราะบางต่อความร้อนและแสงแดดจัด ผิวสัมผัสของมันเป็นเกล็ดเงินแวววาวซ้อนทับกันอย่างสวยงาม

แม้ชาวนาจะพยายามเก็บกู้แร่ แต่มันก็ยังไม่เพียงพอต่อการสร้างฐานใต้น้ำ สิ่งที่ลู่เสวียนเหอขาดแคลนที่สุดในตอนนี้คือ ‘แร่เหล็ก’ หากไม่มีมัน สิ่งต่าง ๆ ในดินแดนก็ต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนจากตลาดเป็นหลัก ไม่สามารถพึ่งพาตนเองได้สมบูรณ์

เขาหยิบเกล็ดเงินแห่งธาราขึ้นมาพิจารณาแล้วพยักหน้าให้เหล่าชาวนาที่ดูประหม่าอย่างพอใจ

มื้อเที่ยงวันนี้คือซุปปลาที่ต้มในหม้อเหล็กใบยักษ์ที่สั่งทำพิเศษ ลู่เสวียนเหอมีหม้อใบเล็กไว้ทานส่วนตัว แม้ฝีมือการทำอาหารของชาวบ้านจะไม่ได้เลิศเลอ แต่การที่พวกเขาใช้ชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมดิบเถื่อนเช่นนี้ได้ ทำให้ซุปผักป่าของพวกเขาพอกลืนลงท้องไปได้บ้าง

แต่ขณะทาน ลู่เสวียนเหอก็รู้สึกหดหู่ เขาโหยหาข้าวสวยร้อน ๆ เมนูผัดพริกเนื้อ, มะเขือยาวอบ, หมูผัดเผ็ด, ไข่ผัดมะเขือเทศ, หมูตุ๋นมันฝรั่ง... ยิ่งนึกถึงเมนูอาหารมากมายที่เคยทาน เขาก็ยิ่งเศร้า

เขาสามารถรับมือกับอันตรายจากโลกภายนอกได้ แต่การต้องทนทานอาหารที่ไร้รสชาติ ไร้น้ำมัน และไร้เกลือเช่นนี้มันทรมานจนเขาอยากจะกระโดดลงแม่น้ำหลันชางให้รู้แล้วรู้รอด!

เขามองชาวนาข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามอย่างมีความหวัง “พวกเจ้าพอจะรู้ไหมว่าพืชชนิดไหนสามารถสกัดน้ำมันได้บ้าง? หรือแหล่งเกลือ และพวกธัญพืชต่าง ๆ?”

คำตอบที่ได้รับจากพวกเขามีเพียงความว่างเปล่า เมล็ดพันธุ์ที่พวกเขานำมาส่วนใหญ่เป็นพืชสารพัดประโยชน์ เช่นเถาวัลย์ที่นำไปทอผ้าได้ ไม่ใช่พืชเพื่อการบริโภค

เขารู้สึกหมดหนทางจนตัดสินใจโพสต์ประกาศในกระดานสนทนาด้วยค่าตอบแทนสูงลิ่วเพื่อตามหาเมล็ดข้าวสาลีและข้าวเจ้า แต่ก็น่าเศร้าที่ชาวโลกคนอื่น ๆ ต่างก็มีสภาพไม่ต่างกัน เมล็ดพันธุ์มะเขือเทศหรือข้าวโพดที่เคยพบต่างก็ได้มาจากหีบสมบัติ ซึ่งปัจจุบันหาได้ยากเต็มที

แม้จะได้รับเพียงคำตัดพ้อจากผู้คนมากมาย แต่ลู่เสวียนเหอก็ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วพึมพำกับตัวเอง “ดูเหมือนสุดท้าย... ก็คงต้องพึ่งพาตัวเองสินะ”

เขาหันไปบอกซีเทรลล่าที่ทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว “ไปกันเถอะ”

ซีเทรลล่าพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น นางยังแอบเลียขอบชามไม้ที่เหลือคราบซุปปลาอย่างอาลัยอาวรณ์จนเขาต้องเบือนหน้าหนี

หลังจากได้รับอาหารพิเศษ ‘ม้าเกราะเงินน้อย’ และ ‘เจ้าดาวดึงส์’ (小昴星 - Xiǎo mǎoxīng) ก็เริ่มเติบโตอย่างช้า ๆ แม้จะดูเหมือนยังทานได้เพียงครึ่งอิ่มก็ตาม พรุ่งนี้แม้พืชพันธุ์ใหม่จะเติบโตขึ้น ก็คงไม่เพียงพอต่อความต้องการของพวกมัน เขาคงต้องเริ่มบุกเบิกที่ดินใหม่เพิ่มเสียแล้ว

ครั้งนี้ลู่เสวียนเหอพก ‘หอกจินซู่’ (勁夙槍 - Jìnsù qiāng) ติดตัวไปด้วย พร้อมกับม้าเกราะเงินน้อย ก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่พื้นที่ของฝูงกระทิงและค่ายพักแรมกลางป่าไปพร้อมกับซีเทรลล่า