ตอน 99

ห้าโมงครึ่งยามเย็น หลินมี่เดินออกจากอาคารสำนักงานพร้อมกับหยวนหยวนขณะพูดคุยกันอย่างออกรส อากาศช่วงปลายเดือนตุลาคมมีลมพัดเอื่อยๆ มาพร้อมกับความวุ่นวายยามค่ำคืนที่เป็นเอกลักษณ์ของมหานคร "เอ๊ะ นั่นคุณเว่ยหรือเปล่านะ?" หยวนหยวนที่เดินอยู่ข้างๆ อุทานขึ้นมา เมื่อได้ยินดังนั้น หลินมี่จึงชะงักฝีเท้าแล้วเงยหน้ามองไปตามสายตา ห่างออกไปไม่ไกล ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกำลังยืนพิงรถยนต์สีดำสนิทที่ดูเรียบหรูอยู่ข้างรถอย่างใจเย็น คนผู้นั้นคือเว่ยซวินที่มารับเธอหลังเลิกงานนั่นเอง! วันนี้เขาสวมชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้ม คัตติ้งเนี้ยบกริบช่วยขับให้ไหล่กว้างและเอวสอบดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาและสุขุมของเขาดูภูมิฐานมากยิ่งขึ้นไปอีก ในมือของเขาถือช่อกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ กลีบดอกเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาท่ามกลางแสงยามเย็น เขามิได้ก้มมองโทรศัพท์มือถือ แต่กำลังจับจ้องไปยังทางเข้าอาคารด้วยสายตาเปี่ยมสุข ราวกับกำลังเฝ้ารอคนสำคัญที่สุด ไออุ่นพลันแล่นพล่านขึ้นมาในใจของหลินมี่ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเว่ยซวินจะเล่นใหญ่ด้วยการถือดอกไม้มาดักรอเธอถึงที่ทำงาน ท่าทีของเขาชัดเจนว่าต้องการประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา อันที่จริง หลังจากที่ได้จูบกันเมื่อคืน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปจริงๆ แต่เธอคิดว่าด้วยนิสัยที่ชอบเก็บตัวและเรียบง่ายของเขา เขาไม่น่าจะเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครต่อใครเห็นแบบโจ่งแจ้งเช่นนี้ ทว่าหลังจากผ่านค่ำคืนนั้นมา ใจของหลินมี่ก็ไม่ได้ลังเลเหมือนเก่าอีกต่อไป เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า เธอไม่ได้ต่อต้านการใกล้ชิดของเว่ยซวินเลย ความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นทั้งในกายและในส่วนลึกของจิตใจนั้นเป็นเรื่องจริงแท้ พูดตามตรง เธอเองก็บอกไม่ถูกว่าเริ่มหวั่นไหวกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะเป็นเพราะได้ใช้เวลาร่วมกัน หรืออาจเป็นเพราะความห่วงใยและการช่วยเหลือของเขาที่แทรกซึมเข้ามาทีละน้อย จนกระทั่งถึงจูบเร่าร้อนที่ทำให้ใจสั่นเมื่อคืน เธอจึงรู้ตัวอย่างแน่ชัดว่า เธอชอบเขา และยากที่จะต้านทาน ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่อยากมัวโอ้เอ้ลังเล ถึงตอนนี้เธอจะยังไม่ได้อยู่ในจุดที่ไร้คู่แข่ง แต่ด้วยกระแสของ 'มี่ซิงอินเวสต์เมนต์' (Mee Star Investment) มูลค่าทรัพย์สินของเธอก็ถือว่าไม่น้อยหน้าใครในเมืองหรงเฉิง หากเทียบจากตารางจัดอันดับเศรษฐีของนิตยสารฟอร์บส์ในเมืองหรงเฉิงแล้ว เธอก็น่าจะติดอันดับต้นๆ อยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือ? ดังนั้น เธอไม่จำเป็นต้องคิดมาก หรือแคร์สายตาใคร เธอเพียงแค่ต้องรู้ใจตัวเองว่ารู้สึกอย่างไรกับเขา? ถ้าชอบ ก็ลองคบหาดูใจกัน หากวันไหนไปต่อไม่ได้ ก็แยกย้ายกันอย่างให้เกียรติเท่านั้นเอง ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องกังวลเลย เธอแค่ต้องซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองก็พอ เมื่อคิดได้เช่นนั้น จิตใจของเธอก็เบาหวิวขึ้นมาก และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเว่ยซวินอีกครั้ง เธอก็ไม่รู้สึกเคอะเขินเหมือนก่อน ส่วนความสัมพันธ์ต่อจากนี้ไป? ปล่อยให้เป็นไปตามใจปรารถนา และเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ "แหม~ คุณหลินคะ ดูท่าจะมีเรื่องน่ายินดีสินะ~ ดีจังเลยค่ะ ฉันเอาใจช่วยคุณทั้งคู่นะ! งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ไม่ขัดจังหวะเดตของคุณแล้วล่ะ~ บาย~" หยวนหยวนที่อยู่ข้างๆ เข้าใจสถานการณ์ในทันที เธอใช้ศอกสะกิดหลินมี่เบาๆ พร้อมกับกระเซ้าด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ โดยไม่รอให้หลินมี่ตอบโต้อะไร เธอก็ขยิบตาให้หนึ่งทีแล้วรีบปลีกตัวออกไปอย่างรู้หน้าที่ "..." หลินมี่หัวเราะอย่างจนใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปหาเว่ยซวิน มองชายหนุ่มที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา เธออดคิดในใจไม่ได้ว่า ตอนนี้สถานะระหว่างเธอกับเว่ยซวิน ถือว่าเป็นแฟนกันแล้วสินะ? "คุณมารอนานหรือยังคะ?" เธอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา สายตามองไปยังช่อกุหลาบขาวในมือ ใบหน้าของเว่ยซวินปรากฏรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ เขาหยิบช่อดอกไม้ส่งให้หลินมี่ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่สุด "ไม่นานครับ ผมก็เพิ่งมาถึง ดอกไม้นี่ให้คุณนะ ผมไม่แน่ใจว่าคุณชอบดอกอะไรเป็นพิเศษ แต่รู้สึกว่ากุหลาบขาวเหมาะกับคุณมาก ก็เลยเลือกช่อนี้มาครับ" เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของหลินมี่ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส เธอรับช่อกุหลาบมาถือไว้ กลีบดอกนั้นช่างอ่อนนุ่มและงดงามราวกับมีหยาดน้ำค้างประดับ เธอเผลอสูดดมกลิ่นหอมที่ปลายจมูก กลิ่นกุหลาบที่หอมละมุนตลบอบอวลไปทั่ว ช่างทำให้รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นเหลือเกิน "ขอบคุณค่ะ ฉันชอบมาก! ในบรรดาดอกกุหลาบ ฉันชอบกุหลาบขาวที่สุดเลยค่ะ" นั่นไม่ใช่คำพูดรักษาน้ำใจ แต่มันคือความชื่นชอบส่วนตัวของเธอจริงๆ กุหลาบขาวดูสะอาดสะอ้านและสูงส่ง อีกทั้งยังมีเอกลักษณ์ในแบบของมันเอง "งั้นนี่ก็นับว่าใจตรงกันสินะครับ?" เว่ยซวินมองใบหน้าที่เปี่ยมสุขของเธอ แววตาของเขาดูรักใคร่เอ็นดูจนแทบจะละลาย ** ขณะเดียวกันที่หน้าประตูอาคารสำนักงาน อู๋เชี่ยนและเหล่าพรรคพวกกลุ่มหนึ่งกำลังเดินออกมาพอดี ตอนแรกพวกเธอยังคุยกันเรื่องนินทาของช่วงบ่ายอยู่เลย แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้าด้วยความอิจฉา "พระเจ้า... นั่นคุณเว่ยไม่ใช่เหรอ? เขาเอาดอกไม้มาให้ใครกัน?" เจ๊เฉินอุทานด้วยเสียงต่ำ "โรแมนติกเกินไปแล้ว ทั้งหล่อทั้งรวย แถมยังขับรถมารับถึงที่ทำงานอีก น่าอิจฉาจนจะบ้าตายอยู่แล้ว" "ไม่รู้ใครกันนะที่โชคดีขนาดนั้น ถึงได้ถูกคุณเว่ยตามจีบ?" "เอ่อ... เหมือนจะเป็นหลินมี่นะ?!" เสียงของอีกคนเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "อะไรนะ? หลินมี่? คุณเว่ยคบกับหลินมี่เหรอ?" อู๋เชี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวแข็งทื่อไปทันที เธอรีบก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ และก็พบว่าหลินมี่รับช่อกุหลาบขาวมาจากมือของเว่ยซวินจริงๆ รอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของหลินมี่นั้นมันช่างบาดตาเหลือเกิน! ส่วนท่าทีที่เว่ยซวินมองหลินมี่นั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน การดูแลเอาใจใส่ที่ทะนุถนอมราวกับหลินมี่เป็นโลกทั้งใบของเขา ฉากนี้มันตอกย้ำใจคนดูยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "เป็นไปไม่ได้... คุณเว่ยจะไป... ทำไมหลินมี่ถึงโชคดีขนาดนี้!" อู๋เชี่ยนพึมพำกับตัวเอง ความอิจฉาริษยาทำให้ใบหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยว ในใจของเธอ หลินมี่ก็เป็นแค่ 'ซินเดอเรลล่า' ที่เกิดมาธรรมดาๆ ต้องคอยเกาะแข้งเกาะขาพวกคนรวย เป็นเป้าที่เธอจะคอยเยาะเย้ยและกลั่นแกล้งได้ตามใจชอบ แต่ตอนนี้ 'ซินเดอเรลล่า' คนนี้ไม่เพียงแค่ผันตัวมาเป็นเจ้าของบริษัทลงทุน แต่ยังไปเตะตาอภิมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลอย่างเว่ยซวินเข้าให้อีก? แบบนี้จะไม่ให้เธออิจฉาได้อย่างไร! ตอนนี้เธออิจฉาจนเกือบจะเป็นบ้าแล้ว! "คุณเว่ยมาจากตระกูลเว่ยแห่งหรงเฉิงเลยนะ ได้ยินว่ามีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน!" เจ๊หลี่พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉา "ตายแล้ว งี้หลินมี่ก็กำลังจะได้แต่งงานเข้าตระกูลร่ำรวยเลยน่ะสิ?" "แต่งเข้าตระกูลรวยอะไรกัน?" อีกคนค้านขึ้นมาด้วยท่าทีชื่นชมหลินมี่ "เดี๋ยวนี้หลินมี่ก็ไม่ได้จนสักหน่อย! ดูโปรเจกต์ของ 'มี่ซิงอินเวสต์เมนต์' สิ แค่เรื่อง 'คัมภีร์ขุนเขาและท้องทะเล: มิติกระจก' ก็ทำเงินให้มี่ซิงไปเป็นร้อยล้านแล้วนะ ตอนนี้กองทุนที่มี่ซิงดูแลอยู่ก็มีเงินหมุนเวียนหลายร้อยล้าน เธอก็ถือเป็นเศรษฐีนีคนหนึ่งเหมือนกันนั่นแหละ! นี่ไม่ใช่การแต่งเข้าตระกูลรวย แต่มันคือการรวมตัวกันของคนเก่งระดับเดียวกันต่างหาก!" "เห้อ น่าอิจฉาจริงๆ" "นี่สินะที่เรียกว่าโชคชะตาคนเราไม่เหมือนกัน" เมื่อได้ยินบทสนทนาเหล่านั้น รวมถึงคำว่า "เศรษฐีนีตัวน้อย" อู๋เชี่ยนก็รู้สึกเปรี้ยวในใจราวกับเพิ่งกินมะนาวไปทั้งถัง เธอกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ มองดูหลินมี่ที่ยิ้มหวานก้าวขึ้นรถหรูคันงามจนกระทั่งรถค่อยๆ เคลื่อนตัวหายไป ความอิจฉาในใจของอู๋เชี่ยนก็ยังไม่มอดดับลง เธอเคยคิดว่าหลินมี่จะเป็นแค่ฉากหลังในชีวิตของเธอไปตลอดกาล แต่ใครจะไปนึกว่า อีกฝ่ายกลับมีชีวิตในแบบที่เธอโหยหาแต่ไม่มีวันไขว่คว้ามาได้ ความต่างที่มหาศาลนี้เกือบจะกลืนกินตัวเธอไปทั้งร่าง —— ภายในรถ กลิ่นหอมของกุหลาบขาวตลบอบอวล ใบหน้าของหลินมี่ยังคงมีเลือดฝาดระเรื่อ เธอหันไปมองเว่ยซวินที่อยู่ข้างๆ ด้วยความสงสัย "เราจะไปทานข้าวที่ไหนกันเหรอคะ?" "ที่ที่คุณต้องชอบแน่นอน" เว่ยซวินยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย เขาเอื้อมมือไปกุมมือของหลินมี่ที่วางอยู่บนตัก นิ้วมือของเขาถูไถหลังมือของเธอเบาๆ ความร้อนจากฝ่ามือทำให้หัวใจของหลินมี่เต้นรัวขึ้นอีกหลายจังหวะ รถแล่นไปอย่างราบรื่น ไม่นานก็มาถึงร้านอาหารตะวันตกสุดหรู ร้านตั้งอยู่ในมุมเงียบสงบของเมือง ภายนอกดูเรียบหรูและเงียบเชียบ ไม่มีบรรยากาศวุ่นวายแม้แต่น้อย ที่พิเศษยิ่งกว่าคือ ร้านนี้ไม่มีโถงกลาง ทุกโซนที่นั่งเป็นห้องส่วนตัวทั้งหมด มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้สำหรับแขกที่ต้องการความสงบและเป็นส่วนตัวโดยเฉพาะ เว่ยซวินจูงมือหลินมี่เดินเข้าไปในร้านอย่างเป็นธรรมชาติ พนักงานต้อนรับนำทางพวกเขาไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก หลินมี่ก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ภายในห้องถูกจัดตกแต่งอย่างพิถีพิถัน รอบๆ เต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวเนืองแน่น บรรยากาศอบอวลไปด้วยความโรแมนติกและอบอุ่น ภายใต้แสงไฟสลัว โต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าขาวสะอาดตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะเต็มไปด้วยกุหลาบขาวที่ดูสดชื่นหยดน้ำค้างพราว กลีบดอกโรยรายอยู่บนโต๊ะสร้างความสอดคล้องกับช่อในมือเธออย่างลงตัว เชิงเทียนแก้วคริสตัลประดับประดาด้วยแสงเทียนที่วูบไหว เพิ่มมิติแห่งความโรแมนติกให้กับพื้นที่นี้ อากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกลิ่นเทียนหอมอันแสนอบอุ่น เพลงแจ๊สที่บรรเลงคลอเบาๆ ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวแสนหวาน นี่มันไม่ใช่การมาทานข้าวธรรมดา แต่มันคือเซอร์ไพรส์ที่เตรียมการมาอย่างดีชัดๆ เว่ยซวินไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงกระชับมือที่กุมไว้แน่น ก่อนจะจูงเธอเดินเข้าไปด้านใน เขามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนจนกระทั่งถึงโต๊ะอาหาร เขาดึงเก้าอี้ออกให้เธออย่างนุ่มนวลเป็นเชิงบอกให้นั่งลง หลินมี่นั่งลงตามคำเชิญ สายตากวาดมองไปรอบห้องอีกครั้ง ใจของเธอพลันอุ่นวาบ ไม่นึกเลยว่าเขาจะตั้งใจขนาดนี้ ทันใดนั้น เธอเงยหน้ามองเว่ยซวินด้วยรอยยิ้มเซอร์ไพรส์ "คุณ... คุณทำอะไรเนี่ย?" เธอคิดว่าเขาจะชวนมาคุยงาน ไม่นึกเลยว่าจะเตรียมเซอร์ไพรส์ใหญ่ขนาดนี้ ทั้งการถือดอกไม้ไปรับที่บริษัท จนถึงบรรยากาศในห้องนี้ มันดูเป็นทางการไปหรือเปล่า? เธออดคิดไม่ได้ว่า ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาเห็น คงนึกว่าเขากำลังขอเธอแต่งงานแน่ๆ! เว่ยซวินไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาดึงดอกกุหลาบที่แกะสลักจากคริสตัลขาวออกมาจากโต๊ะ ดอกกุหลาบนี้ใสบริสุทธิ์ราวกับไร้ที่ติ และมันช่างดูงดงามชวนฝัน กุหลาบคริสตัลสะท้อนแสงเทียนเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับบรรจุความหมายบางอย่างที่ยั่งยืนนิรันดร์ เว่ยซวินถือคริสตัลไว้ในมือ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด ทุกคำพูดราวกับมีความร้อนพุ่งตรงเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจของหลินมี่ "หลินมี่ เขาว่ากันว่าความรักต้องเริ่มจากการได้รับดอกไม้และการสารภาพรักอย่างเป็นทางการ" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ก่อนหน้านี้ ชีวิตผมทุ่มเทให้กับงาน จนไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วผมชอบผู้หญิงแบบไหน จนกระทั่งได้มาเจอคุณ ความรักของผมถึงได้มีภาพที่ชัดเจนขึ้นมา" สายตาของเว่ยซวินยิ่งหนักแน่น แฝงด้วยความลึกซึ้งที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ เขาพูดช้าๆ ทีละคำอย่างชัดเจน "ผมชอบคุณ ถ้าวันหนึ่งข้างหน้าต้องสร้างครอบครัว ผมหวังว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมจะเป็นคุณ... หลินมี่ เป็นแฟนกับผมได้ไหมครับ?" —— คำสารภาพรักที่มาอย่างกะทันหันราวกับระเบิดลูกใหญ่ที่สร้างคลื่นยักษ์ในใจของหลินมี่ เธอคิดว่าเหตุการณ์เมื่อคืนก็น่าจะถือว่ายอมรับสถานะคนรักกันไปโดยปริยายแล้ว เธอไม่คาดคิดเลยว่าเว่ยซวินจะให้ความสำคัญกับการสารภาพรักอย่างเป็นทางการ และมอบพิธีการแสนโรแมนติกนี้ให้เธอ จะบอกว่าไม่ประทับใจก็คงจะโกหก การที่เขาใส่ใจทำเรื่องนี้อย่างเป็นทางการ ยิ่งยืนยันให้เห็นว่าเขานั้นให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มากเพียงใด และเขาก็ไม่ได้ละเลยขั้นตอนที่คนรักควรได้รับไปเพียงเพราะความเผลอไผลในคืนก่อน เขาให้ความเคารพและทะนุถนอมเธออย่างเต็มที่ ดังนั้น เขาจึงเอาเธอเข้าไปอยู่ในใจของเขาจริงๆ "ตกลงค่ะ" ใบหน้าของหลินมี่เผยรอยยิ้มกว้าง สองมือเอื้อมไปรับกุหลาบคริสตัลจากมือเขามาถือไว้ กุหลาบคริสตัลในมือนั้นเย็นเฉียบ แต่กลับไม่อาจทำให้หัวใจที่กำลังเต้นเร่าของเธอเย็นลงได้เลย