ตอน 98

จุมพิตที่เร่าร้อนประดุจพายุฝนที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว มันกลืนกินทุกความคิดและแรงขัดขืนของหลินมี่จนหมดสิ้น เธอจมดิ่งลงไปในความร้อนแรงที่เจือกลิ่นเหล้าจางๆ นั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น จนกระทั่งเริ่มรู้สึกว่าตนเองแทบจะขาดใจตายเพราะลมหายใจที่ติดขัด “อื้อ...” หลินมี่พยายามยื่นมือไปผลักเขาออกเพื่อรักษาระยะห่าง “ยัยซื่อบื้อ ลืมวิธีหายใจไปแล้วหรือไง?” เมื่อถูกผลักออก เว่ยสวินที่นัยน์ตายังคงฉายแววปรารถนาอยู่บ้างก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเธอสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ เขาเอื้อมมือไปไล้เบาๆ ที่มุมปากของเธอ หลังจากการจูบเมื่อครู่ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอยิ่งดูเย้ายวนน่าสัมผัสมากขึ้นไปอีก เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินมี่จึงค้อนขวับให้เขาด้วยความเขินอาย “ฉัน... นี่มันจูบแรกของฉันนะ ไม่แปลกหรอกที่จะไม่มีประสบการณ์ แต่ก็นะ... ดูท่าทางท่านประธานเว่ยคงจะประสบการณ์โชกโชนน่าดูเลยสินะ?” เห็นท่าทางเหมือนเด็กสาวขี้อ้อนเช่นนี้ เว่ยสวินก็รู้สึกว่าเธอน่ารักเสียจนอดใจไม่ไหว “บอกว่านี่เป็นจูบแรกของฉันด้วยเหมือนกัน เชื่อไหมล่ะ?” “จะเป็นไปได้ยังไง~” หลินมี่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่นัก สภาพที่ดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจขนาดนี้ จะเป็นไปได้ยังไงที่จะเพิ่งมาจูบครั้งแรกตอนนี้? ช่วงไม่กี่ปีมานี้เขาอาจจะกำลังมุ่งมั่นกับงานจนไม่มีเวลา แต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยล่ะ? ต้องรู้ไว้ว่าช่วงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยคือช่วงเวลาที่ความรู้สึกของหนุ่มสาวเบ่งบานง่ายที่สุด ด้วยหน้าตาแบบนี้ ต่อให้เป็นระดับหนุ่มฮอตของคณะก็ไม่แปลก จะต้องมีสาวๆ มากมายรุมล้อมชอบเขาแน่นอน เห็นเธอไม่เชื่อ เว่ยสวินก็ทำหน้าไม่ถูกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้ “เรื่องจริงนะ เรื่องสมัยที่ยังเรียนหนังสืออยู่... เอาไว้คราวหน้าฉันจะค่อยๆ เล่าให้เธอฟังเอง” ทันใดนั้น หลินมี่ก็นึกขึ้นได้และถามกลับไปอย่างเหลือเชื่อ “นี่คุณ... คุณไม่ได้เมางั้นเหรอ?” ชายตรงหน้ามีตรรกะความคิดที่ชัดเจน แววตาก็ใสกระจ่าง จะดูเหมือนคนเมาตรงไหนกัน? เขาแกล้งทำตัวแบบนี้งั้นเหรอ? ผู้ชายคนนี้... เจ้าเล่ห์ชะมัด! มุมปากของเว่ยสวินปรากฏรอยยิ้มของผู้ชนะ ประกายในดวงตาของเขานั้นเจิดจรัสยิ่งกว่าท้องฟ้ายามค่ำคืนเสียอีก เขายกมืออีกข้างขึ้น โอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “คืนนี้ฉันมึนๆ จริงๆ นั่นแหละ แต่พอได้ลมข้างนอกตอนกลับมาก็เลยสร่างไปเยอะ” เสียงทุ้มต่ำของเขามีเสน่ห์เย้ายวน เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเธอแล้วกระซิบหัวเราะเบาๆ “วางใจได้ ฉันยังไม่ถึงขั้นความจำตัดขาดหรอกนะ” “...” ใบหน้าของหลินมี่แดงฉานขึ้นมาในทันใด ความร้อนนั้นลามไปจนถึงใบหู เธอเขินอายจนอยากจะผลักเขาออก แต่กลับถูกเขากอดรัดไว้อย่างแน่นหนา คำพูดนี้ชัดเจนว่าเขากำลังเตือนความจำถึงจูบที่เร่าร้อนเมื่อครู่ เขากำลังบอกเธอว่า จูบที่ดูดดื่มและเนิ่นนานนั่น ไม่ใช่ความมึนเมาเพราะฤทธิ์สุรา แต่เขาตั้งใจทำมันจริงๆ! เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินมี่ก็ทั้งเขินทั้งโกรธ เธออ้าปากค้างเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก “เว่ยสวิน!” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือความแง่งอน ใครจะไปคิดว่าเว่ยสวินจะชิงตัดหน้า เขาโน้มตัวลงมองใบหน้าที่แดงซ่านของเธอ แววตาที่ยิ้มแย้มยิ่งลึกซึ้งขึ้น เขาค่อยๆ ลูบไล้เส้นผมที่นุ่มสลวยของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังผิดปกติ แต่กลับแฝงความหน้าไม่อายไว้นิดๆ “มี่มี่ เธอคงไม่คิดจะเบี้ยวไม่รับผิดชอบหรอกนะ? ฉันทั้งโดนเธอจูบ ทั้งโดนกอดไปหมดแล้ว ความบริสุทธิ์ของฉันยกให้เธอไปแล้วนะ” (°ー°〃)!! ไอ้อะไรเนี่ย? หลินมี่อึ้งไปทันที เธอเบิกตากว้างมองชายตรงหน้าที่กลับตาลปัตรเป็นฝ่ายมากล่าวหาเธอก่อน ชัดเจนว่าเขาเป็นคนเริ่มจูบก่อนแท้ๆ! ไม่ใช่ว่าเธอไปบังคับเขาเสียหน่อย! แล้วตอนนี้เขายังจะกลับมาให้เธอรับผิดชอบอีกงั้นเหรอ?! ขอถามหน่อยเถอะว่า... นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน? คำพูดนี้ทำเหมือนกับว่าเธอเป็นผู้หญิงเลวที่กินอิ่มแล้วก็เช็ดปากหนีไปเฉยๆ อย่างนั้นแหละ แถมยังบอกว่า 'ความบริสุทธิ์' อีกนะ? เมื่อเห็นท่าทางมึนงงและเขินอายของเธอ เว่ยสวินก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักเสียจนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ทำไม? ไม่สมเหตุสมผลหรือไง?” เขาแกล้งขยับหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ชวนหลงใหล “งั้นเอาแบบนี้ไหม... เธอจูบคืนสิ?” เขาเลิกคิ้ว แววตาปิดบังความเย้าแหย่ไว้ไม่มิด หัวใจของหลินมี่เต้นผิดจังหวะไปอีกหลายครั้ง ใบหน้ายิ่งร้อนผ่าว ผู้ชายคนนี้รู้วิธีปั่นหัวเธอจริงๆ! เห็นใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มติดขัด ร่างกายก็อ่อนปวกเปียก บรรยากาศที่คลุมเครือชวนใจสั่นนี้ทำให้เธอแทบจะหลอมละลาย เธอต้านทานความหน้าไม่อายของเว่ยสวินและความลึกซึ้งในแววตาของเขาไม่ไหวจริงๆ “ดึกแล้ว ฉันต้องกลับไปพักผ่อนแล้ว!” หลินมี่ผลักเขาออก ก่อนจะพลิกตัวลุกจากโซฟาแล้ววิ่งหนีออกไปราวกับคนหนีตาย เว่ยสวินมองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนนั้นไป มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มกว้างขึ้น เขาไม่ได้ไล่ตามไป เพียงแค่นั่งเอนหลังพิงโซฟาอย่างพึงพอใจ เขาจะรุกหนักเกินไปไม่ได้ ต้องเผื่อพื้นที่ให้เธอได้ปรับตัวบ้าง แม้จะอยากจูบเธอมานานแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากทำตัวรุ่มร่ามจนเกินไป เมื่อครู่มันเป็นเพราะบรรยากาศมันพาไป และเธอก็อยู่ใกล้ตัวเขามากเสียจนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธออบอวลไปทั่วปลายจมูก ** ยามดึกสงัด หลินมี่นอนอยู่บนเตียงแต่กลับพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ ในหัวเอาแต่ฉายภาพของเว่ยสวิน แววตาที่ลึกซึ้งและเย้ายวนคู่นั้น ฝ่ามือที่กว้างและอบอุ่น รวมถึงจูบที่ทำให้หัวใจเธอแทบหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนว่าที่ริมฝีปากยังคงหลงเหลืออุณหภูมิและกลิ่นอายของเขาอยู่เลย หลินมี่เผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วดูเหมือนจะนำพาความรู้สึกหวั่นไหวเมื่อครู่หวนกลับมา “ตายแล้ว~ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!” เมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ หลินมี่ก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความเขินอาย เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังย้อนแย้ง ในเชิงเหตุผล เธอรู้ว่าไม่ควรตกลงไปในวังวนของความรักง่ายๆ โดยเฉพาะในตอนที่หน้าที่การงานเพิ่งจะเริ่มต้นแบบนี้ แต่ในเชิงความรู้สึก เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเธอเพลิดเพลิน และอาจจะเสพติดความหวั่นไหวและความหวานที่เว่ยสวินหยิบยื่นให้เสียแล้ว เธอรู้ดีว่าความรู้สึกนี้หมายถึงอะไร ท้ายที่สุดแล้ว หัวใจของเธอก็หวั่นไหวไปกับเว่ยสวินจนได้ แต่ก็นะ... สำหรับผู้ชายที่มีเสน่ห์ขนาดนี้ การที่เธอจะชอบเขาขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรไม่ใช่เหรอ? ** ส่วนอีกด้านหนึ่ง เว่ยสวินที่นอนอยู่บนเตียงกว้างก็กำลังฉีกยิ้มด้วยความพึงพอใจ เขาหยิบมือถือขึ้นมามองรูปหลินมี่ที่ตั้งเป็นหน้าจอ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความคืบหน้าในคืนนี้เกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก และมันก็ราบรื่นกว่าที่วางแผนไว้เยอะ เขารู้ว่าหลินมี่เป็นคนประเภทที่ต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคย แต่ตราบใดที่เธอไม่ปฏิเสธ และยังโต้ตอบกลับมา นั่นก็ถือเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว ไม่เป็นไร เขามีความอดทนมากพอ เขาจะค่อยๆ ทลายกำแพงในใจของเธอลงทีละน้อย คืนนี้ แสงจันทร์งดงามนัก และหัวใจสองดวงที่กำลังสั่นไหวก็กำลังขยับเข้าหากันทีละนิด... เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์แรกลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา หลินมี่ที่ยังคงอยู่ในห้วงนิทราก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่เป็นจังหวะ “ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก” หลินมี่ลุกขึ้นมาอย่างมึนงง พลางคิดว่าใครกันที่มาเคาะประตูแต่เช้าตรู่ เธอรีบสวมเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่ประตู พลางพึมพำไปด้วย “ใครคะ?” เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยที่หน้าประตู สมองของหลินมี่ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เว่ยสวิน! เว่ยสวินในตอนนี้ แสงยามเช้าช่วยขับเน้นรูปร่างที่สูงโปร่งของเขาให้โดดเด่น วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ติดกระดุมจนชิดคอ ดูสุภาพและเคร่งขรึม ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจที่สุด คือผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนที่ผูกอยู่ตรงเอวเขานี่สิ! ผ้ากันเปื้อนผืนนี้ช่างดูขัดกับภาพลักษณ์ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ของเขาโดยสิ้นเชิง แต่มันกลับทำให้เขามีกลิ่นอายของความเป็นพ่อบ้านที่อบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด แถมยังสร้างความรู้สึกน่ารักแบบที่คาดไม่ถึงอีกด้วย วินาทีนี้ หลินมี่รู้สึกเหมือนถูกสะกดด้วยความหล่อเหลาที่มาพร้อมกับความเซ็กซี่แบบผู้ชายในยามเช้า ดูเหมือนเขากำลังสวมบทบาทแฟนหนุ่มสายแม่บ้านอย่างเต็มตัว “อรุณสวัสดิ์ครับ~ มี่มี่ เมื่อคืนหลับสบายไหม?” เว่ยสวินยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบคู่นั้นมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่เขามองมา หลินมี่ก็รีบก้มมองตัวเอง ถึงได้รู้ว่าเธอยังไม่ได้ล้างหน้าแต่งตัวเลยด้วยซ้ำ ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง แถมยังใส่ชุดนอนตัวโคร่งอีก ตายแล้ว! ภาพพจน์ของฉันพังไม่เป็นท่าแล้ว~ ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบใช้มือจัดผมที่ยุ่งเหยิงพลางกระแอมแก้เก้อ “เอ่อ... มีธุระอะไรแต่เช้าคะ?” “แปดโมงแล้ว ฉันเตรียมมื้อเช้าไว้ให้แล้ว รีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมาทานสิ” น้ำเสียงของเว่ยสวินอ่อนโยนและมีเสน่ห์ดึงดูด มุมปากของเขายกยิ้มที่ชวนให้คนฟังใจละลาย แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “อ๋อ~ ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!” หลินมี่เขินจนแทบทำอะไรไม่ถูก เธอตอบรับคำแล้วรีบปิดประตูใส่ทันที เธอพิงหลังติดกับประตู หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองด้วยความเร็วสูง สิบนาทีต่อมา เมื่อหลินมี่กลับออกมาพบเว่ยสวินอีกครั้ง เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองเรียบๆ และรวบผมหางม้า ถึงแม้ไม่ได้แต่งหน้า แต่ใบหน้าที่สะอาดสะอ้านก็ดูสดใสมีชีวิตชีวา “มาแล้วเหรอ?” เว่ยสวินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก รอยยิ้มในดวงตานั้นปิดยังไงก็ปิดไม่มิด “อืม” หลินมี่ตอบรับอย่างประหม่า ก่อนจะเดินตามเขาเข้าห้องนั่งเล่น พอเข้ามาในห้องก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยเตะจมูก ผสมกับกลิ่นกาแฟที่หอมละมุน บนโต๊ะอาหารมีทั้งไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง สลัดผลไม้สด และนมร้อนสองแก้ว ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ดูน่าทานไปหมด “นั่งสิ ลองชิมดูว่าถูกปากไหม” เว่ยสวินเลื่อนเก้าอี้ออกเป็นเชิงบอกให้หลินมี่นั่ง เมื่อนั่งลง หลินมี่มองดูมื้อเช้าที่อุดมสมบูรณ์ตรงหน้า ความอบอุ่นก็ไหลผ่านเข้ามาในใจ เธอเงยหน้ามองเว่ยสวินที่ยังสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูอยู่ แล้วอดไม่ได้ที่จะถาม “คุณ... คุณทำอาหารเป็นจริงๆ ด้วยเหรอ?” “แน่นอนสิ คิดว่าฉันทำเป็นแต่เรื่องลงทุนหรือไง?” เว่ยสวินหัวเราะพลางดีดหน้าผากเธอเบาๆ น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจและเอาใจ “รีบชิมเร็ว ฝีมือฉันเป็นยังไง?” หลินมี่หยิบมีดและส้อมขึ้นมาตักไข่ดาวเข้าปาก ไข่ทอดมาได้กำลังดี สัมผัสนุ่มลิ้น เธอเงยหน้ามองเว่ยสวินแล้วเอ่ยชมจากใจจริง “อร่อยมากเลย!” เว่ยสวินมองรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของเธอ ความอ่อนโยนในแววตาแทบจะล้นออกมา มื้อเช้านี้ไม่ใช่แค่เพียงอาหาร แต่มันคือการแสดงออกถึงความรู้สึกของเขา แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาห่อหุ้มร่างของทั้งสองไว้ในละอองแสงสีทอง เช้าวันนี้ กลายเป็นเช้าที่อบอุ่นและหวานชื่นที่สุดเพราะการมีอยู่ของกันและกัน จากความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว สู่การหยอกล้ออันแสนหวาน และมื้อเช้าอันแสนอบอุ่น ความสัมพันธ์ของหลินมี่และเว่ยสวินกำลังค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน —— ยามบ่ายมักจะเต็มไปด้วยความเอื่อยเฉื่อย แต่ในออฟฟิศของ 'มี่ซิงอินเวสต์เมนต์' (觅星投资) กลับยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการทำงาน หลินมี่นั่งอยู่ในออฟฟิศ กำลังตรวจสอบรายงานตลาดล่าสุดที่โจวเหม่ยหลิงสรุปมาให้ แม้บริษัทจะดำเนินไปได้อย่างเป็นระบบภายใต้การจัดการของโจวเหม่ยหลิง และธุรกิจต่างๆ กำลังไปได้สวย แต่ในฐานะเจ้าของ เธอจะทำตัวลอยตัวเหนือปัญหาไม่ได้ การโผล่มาที่บริษัททุกสองสามวันเพื่อติดตามสถานการณ์ภาพรวมก็ถือเป็นหน้าที่ของเธอเช่นกัน ในตอนที่เธอกำลังตั้งอกตั้งใจอ่านรายงาน หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้น เป็นข้อความจากเว่ยสวิน 【อยู่ที่บริษัทไหม?】 มุมปากของหลินมี่กระตุกยิ้มเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะหน้าจอเพื่อตอบกลับ: 【อืม อยู่ที่บริษัทค่ะ】 อีกฝ่ายตอบกลับในทันที: 【เพิ่งประชุมเสร็จน่ะ】 ข้อความของเว่ยสวินเด้งขึ้นมาอีกครั้ง: 【เย็นนี้มีแผนจะไปไหนไหม?】 หลินมี่ครุ่นคิดเล็กน้อย เย็นนี้เธอไม่ได้มีแผนอะไรเป็นพิเศษ จึงตอบไปว่า: 【ไม่มีค่ะ ทำไมเหรอคะ?】 【งั้นเย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันไหม? มีบางอย่างอยากจะคุยด้วยน่ะ】 “มีบางอย่างอยากจะคุยด้วยงั้นเหรอ?” เมื่อเห็นข้อความนี้ หลินมี่ก็แอบพึมพำในใจ เธอเข้าใจไปเองว่าเว่ยสวินคงอยากคุยเรื่องงาน เพราะโครงการที่ร่วมมือกันระหว่าง 'หย่าช่วง' กับ 'มี่ซิง' กำลังดำเนินอยู่ เธอไม่ทันได้คิดอะไรมากจึงตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย: 【ได้ค่ะ งั้นคุณเลือกเวลาและสถานที่มาได้เลย】 【ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเลิกงานแล้วฉันจะไปรับเธอเอง】เว่ยสวินตอบกลับ เมื่อเห็นข้อความนี้ หัวใจของหลินมี่ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไปรับถึงที่เลยเหรอ? การกระทำเช่นนี้ทำให้หัวใจที่อ่อนนุ่มลงจากเหตุการณ์เมื่อคืนของเธอ ยิ่งสั่นไหวเพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่า 【ได้ค่ะ】 —— หลังจากเก็บมือถือ หลินมี่ก็ยื่นรายการเอกสารที่ทำเครื่องหมายเน้นย้ำไว้อย่างดีให้กับโจวเหม่ยหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ นั่นคือเอกสารเกี่ยวกับที่ดินคุณภาพดีและโครงการอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ในเมืองหรงเฉิงที่มีแผนจะเปิดขายเร็วๆ นี้ ซึ่งมีจุดที่หลินมี่ใช้ปากกาแดงวงไว้มากมาย “พี่เหมยหลิงคะ ช่วยซื้อพวกนี้มาให้หมดเลยนะคะ” น้ำเสียงของหลินมี่ราบเรียบและเด็ดขาดโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย โจวเหม่ยหลิงรับเอกสารไป สายตามองไปยังที่ดินและโครงการเหล่านั้น แววตาสั่นไหวด้วยความเข้าใจ เธอรู้ว่าช่วงนี้หลินมี่กำลังสนใจการลงทุนในสินทรัพย์ถาวร แต่ไม่คิดว่าจะตัดสินใจได้รวดเร็วและเป็นจำนวนมากขนาดนี้ “ได้ค่ะคุณหลิน งั้นงานที่เหลือเดี๋ยวให้หยวนหยวนไปจัดการต่อนะคะ จะปล่อยเช่าหรือทำเป็นโปรเจกต์อะไรต่อก็แล้วแต่เลยค่ะ” หลินมี่ตอบ “อืม” คำหนึ่ง ก่อนจะพิงพนักเก้าอี้แล้วทอดสายตามองทัศนียภาพเมืองที่แสนวุ่นวายภายนอกหน้าต่าง กระแสเงินสดในมือของเธอสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะกำไรมหาศาลจากเกม 'ซานไห่จิง: เขตกระจก' (山海经：镜界) ทำให้เงินในบัญชีของมี่ซิงอินเวสต์เมนต์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ช่วงนี้เธอเองก็ไม่ได้ใช้จ่ายอะไรนัก รายรับกับรายจ่ายจึงเริ่มเสียสมดุล “ให้ตายสิ ฉันประหยัดเกินไปจริงๆ ด้วย” หลินมี่ถอนหายใจในใจ พลางเยาะเย้ยตัวเองอย่างขัดใจ ตอนเป็นนักศึกษาทำงานพาร์ทไทม์ เธออยากจะเด็ดเงินหนึ่งเหรียญแบ่งใช้เป็นสองส่วน จนติดนิสัยมัธยัสถ์มา แต่ในตอนนี้ เมื่อเงินมหาศาลถาโถมเข้ามา นิสัยเดิมกลับกลายเป็น “ปัญหา” ที่ชวนปวดหัวเสียอย่างนั้น “แบบนี้ไม่ได้การแน่...” เธอขมวดคิ้ว ถ้าปล่อยให้เงินพวกนี้กองอยู่ในมือ มันก็จะไม่ก่อให้เกิดมูลค่าที่เพิ่มขึ้น ทางเดียวที่จะให้เงินงอกเงยและเกิดวงจรหมุนเวียนที่ดี คือการเปลี่ยนเงินสดให้เป็นสินทรัพย์ถาวร หรือลงทุนในโครงการใหม่ๆ ที่มีโอกาสเติบโตสูง ที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่กล้าถือเงินสดไว้กับตัวมากเกินไป ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในใจเธอมาตลอด พร้อมด้วยความกังวลเล็กๆ ที่บอกใครไม่ได้ เธอต้องการทางออกของเงินทุนที่มหาศาล เพื่อที่จะนำความมั่งคั่งที่ไหลบ่าเข้ามานี้ ไปผลิตซ้ำด้วยวิธีที่เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุด เพื่อให้มันเพิ่มมูลค่าอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่นอนนิ่งเป็นตัวเลขอยู่ในบัญชีเท่านั้น