ตอน 82

“ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย ในเมื่อมาตรวจสอบ ก็ขอให้ทำอย่างละเอียดถี่ถ้วนด้วย เพราะนี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงเกียรติยศทั้งชีวิตของกู้ผู้นี้ ไม่ปล่อยให้มีความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ส่วนของในห่อนี้ รบกวนพวกท่านช่วยตรวจสอบให้ชัดเจนก่อนจะสรุปผล เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็น” น้ำเสียงของกู้เทียนอวี่ไม่ได้ดังนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจโต้แย้งได้ พลังกดดันมหาศาลนี้สยบความฮึกเหิมของเหล่าคนกลุ่มนั้นลงทันที ท่าทีที่แข็งกร้าวนี้นำไปสู่ความไม่พอใจของใครบางคน “หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ เจ้ายังจะแก้ตัวอะไรอีก!” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคนอื่นๆ กำลังจะเอ่ยปากสมทบ แต่หัวหน้าทีมยกมือขึ้นห้ามไว้ “ท่านรัฐมนตรีกู้พูดถูก ทุกสิ่งต้องว่ากันด้วยหลักฐาน แผนกของเราทำงานด้วยความเที่ยงธรรม ย่อมไม่ปรักปรำคนดีอย่างแน่นอน ในเมื่อเป็นการตรวจสอบ ก็ต้องทำให้ชัดเจน พวกเจ้า... ไปแกะของพวกนี้ออกมาตรวจให้ละเอียด” หัวหน้าทีมจ้องมองกู้เทียนอวี่ที่นิ่งสงบดั่งขุนเขา เขารู้สึกผิดสังเกตขึ้นมาทันที ชายผู้นี้ใจเย็นเกินไป ราวกับไม่กลัวเลยว่าพวกเขาจะเจอ ‘หลักฐาน’ อะไร มันผิดปกติเกินไป! ตลอดหลายปีที่เขาคุมทีมบุกตรวจค้น ไม่ว่าผู้ถูกตรวจสอบจะทำผิดจริงหรือไม่ แต่เมื่อเผชิญกับการตรวจค้น ทุกคนย่อมต้องมีปฏิกิริยาทางอารมณ์บ้าง ไม่เคยมีใครนิ่งสงบได้เท่ากู้เทียนอวี่แบบนี้ ท่าทีเช่นนี้ราวกับเขามั่นใจเหลือเกินว่าจะไม่มีเรื่องเดือดร้อน! หรือว่าเขาคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าจะถูกบุกตรวจค้น? เป็นไปไม่ได้! เวลาในการออกปฏิบัติการของทีมตรวจสอบเป็นการตัดสินใจกะทันหัน ไม่มีรูปแบบตายตัว ต่อให้มีคนรั่วไหลข่าวไปบ้าง ในเวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้ เขาจะเก็บกวาดร่องรอยทั้งหมดได้ทันเชียวหรือ? อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับปฏิกิริยาของกู้เทียนอวี่ เขาก็เริ่มไม่แน่ใจ เมื่อพิจารณาจากสถานะและอำนาจของอีกฝ่าย เขาจึงตัดสินใจ ‘ให้เกียรติก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง’ คนกลุ่มนั้นมองหน้ากันก่อนจะเริ่มแกะห่อของในมือตามคำสั่ง เสียงกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าฉีกขาดดังขึ้นเป็นระยะ ทันทีที่เผยให้เห็นลวดลายที่ดูคล้ายธนบัตรใบละร้อย หลายคนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเย็นชา ดูซิว่าคราวนี้จะปากแข็งได้อีกนานแค่ไหน! ทว่า เมื่อของในห่อถูกเผยออกมาให้เห็นเต็มตา บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าประหลาด นั่นมันธนบัตรใบละร้อยที่ไหนกัน! สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในหาใช่เงินไม่ แต่เป็นกระดาษเงินกระดาษทองสำหรับคนตายที่มีตราประทับของ ‘ธนาคารยมโลก’!! “นี่... นี่มัน!” มันน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี! ไอ้บ้าที่ไหนเอาเงินกงเต็กมาใส่ร้ายคนกัน! “ตรวจดูให้ดีอีกครั้ง!” คนที่ไม่ยอมแพ้รีบเปิดห่อหนังสือพิมพ์เก่าที่เหลือ ผลลัพธ์ก็คือ ‘ใบเสร็จ’ ที่พิมพ์ออกมาอย่างหยาบๆ เนื้อหาไร้สาระ บนนั้นยังพิมพ์คำว่า ‘ไปสู่สุขคติ’ หรือ ‘กราบไหว้เทพผี’ อีกด้วย... นี่มันชัดเจนว่าเป็นกระดาษกงเต็กและใบเสร็จปลอมที่ใช้สำหรับพิธีศพทั้งนั้น! ทุกคนจากที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลับกลายเป็นหน้าตาแตกตื่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง และสุดท้ายก็ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี คนกลุ่มนั้นมองหน้ากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ให้ตายสิ! นี่เป็นครั้งแรกที่ตรวจเจอ ‘ของกลาง’ แบบนี้ นี่มันของกลางที่ไหนกัน นี่มันฉากละครตลกชัดๆ! หัวหน้าทีมตรวจสอบหยิบปึกเงินกงเต็กกับใบเสร็จเหล่านั้นขึ้นมาดู เขากลับไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก เขาก็ว่าอยู่ว่าทำไมกู้เทียนอวี่ถึงได้ใจเย็นนัก ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง! การตรวจค้นในวันนี้กลายเป็นเรื่องน่าขบขันของแผนกเขาไปเสียแล้ว ส่วนทางด้านหวังซวี่ที่ยืนเฝ้าดูความเคลื่อนไหวในห้องจากข้างนอกมาตลอด เมื่อเห็นของในห่อ ตัวเขาก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาด! เป็นไปได้ยังไง?! ของที่เขานำไปใส่ด้วยมือตัวเอง ทำไมถึงกลายเป็นของพวกนี้ไปได้? เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดจนไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังกู้เทียนอวี่ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขารู้แล้ว! ท่านรัฐมนตรีกู้รู้เรื่องทั้งหมดที่เขาทำแล้ว จบกัน! เขาจบสิ้นแล้วจริงๆ “ท่านรัฐมนตรีกู้ ผมต้องขออภัยด้วย เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นความเข้าใจผิด เนื้อหาการรายงานไม่ตรงกับความเป็นจริง ทางเราจะดำเนินการตรวจสอบเรื่องนี้อย่างถึงที่สุด เพื่อให้คำตอบแก่ท่าน” หลังผ่านความกระอักกระอ่วนช่วงสั้นๆ หัวหน้าทีมก็วางเงินกงเต็กในมือลงและเอ่ยปากทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความรีบร้อน หลังจากทำความเคารพอย่างเร่งรีบเขาก็นำลูกทีมจากไปจากห้องทำงานทันที วันนี้เสียหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว! — คืนวันนั้น ภายในคฤหาสน์ตระกูลกู้ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดได้คลี่คลายลงสู่ความสงบและผ่อนคลาย ในห้องหนังสือ กู้เทียนอวี่ กู้เทียนหัว และกู้เฉินเจ๋อ นั่งล้อมวงกัน กลิ่นหอมของชากำลังลอยละล่อง ทว่าก็ไม่สามารถกลบแววตาอันเฉียบคมที่วูบไหวของพวกเขาได้ “หึ โจวหมิงกับตระกูลหลี่ นี่ช่างวางแผนได้ร้ายกาจจริงๆ!” กู้เทียนหัวฟังเรื่องราวจากพี่ชายแล้ว ทั้งโกรธเคืองทั้งรู้สึกสะใจ “ถ้าหากไม่ใช่เพราะหลินมี่เตือนพวกเราไว้ก่อน ผลลัพธ์ครั้งนี้คงยากจะจินตนาการ! พี่ใหญ่ ครั้งนี้พวกเราถือว่าโชคดีในโชคร้ายที่กำจัดเนื้อร้ายข้างกายออกไปได้ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ในเมื่อรู้ตัวคนบงการแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องเกรงใจพวกมันอีก ตระกูลกู้ของเรายืนหยัดในเมืองหรงเฉิงมานับร้อยปี ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเล่นได้!” “คุณลุงครับ แล้วเรื่องหวังซวี่จะจัดการอย่างไร?” กู้เฉินเจ๋อเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของกู้เทียนอวี่ก็ฉายความเย็นชาออกมา “พวกเจ้าวางใจเถอะ ข้าสั่งให้คนควบคุมตัวหวังซวี่ไว้ลับๆ และทำการสอบสวนไปแล้ว เขาคายแผนการของหลี่เต๋อหมิงและโจวหมิงออกมาหมดสิ้น รวมถึงธุรกรรมและเรื่องสกปรกของพวกมัน สิ่งเหล่านี้จะเป็นอาวุธสำคัญในการโต้กลับของพวกเรา!” “โจวหมิงกับหลี่เต๋อหมิงคิดว่าตัวเองฉลาด แต่หารู้ไม่ว่าตั๊กแตนจับจั่น สุดท้ายกลับมีนกขมิ้นคอยจับตั๊กแตนอยู่เบื้องหลัง” เมื่อได้ยินว่าพี่ชายวางแผนไว้หมดแล้ว กู้เทียนหัวก็แค่นยิ้มอย่างสะใจ เขาดูเหมือนจะมองเห็นจุดจบของฉากละครฉากนี้แล้ว และหลังจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ความคิดเห็นที่กู้เทียนอวี่มีต่อหลินมี่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “เฉินเจ๋อ คุณหนูหลินที่เจ้าคบหาคนนี้ เป็นผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ของตระกูลกู้เราจริงๆ! หากไม่ใช่เพราะนางเตือนภัยล่วงหน้า ตระกูลกู้ของเราคงตกอยู่ในอันตรายที่ยากจะป้องกัน” เขาโลดแล่นในแวดวงการเมืองมาหลายสิบปี ยึดถือความจริงและหลักฐานเป็นที่ตั้งเสมอมา ทว่าหลินมี่กลับใช้เพียงแค่ ‘นิมิตเตือนภัย’ ที่คลุมเครือ ก็สามารถทำให้ตระกูลกู้รอดพ้นจากหายนะครั้งใหญ่ไปได้ ความสามารถที่ ‘มหัศจรรย์’ เช่นนี้ นอกจากจะทำให้เขาประหลาดใจจนคิดไม่ตกแล้ว ยังอดไม่ได้ที่จะเกิดความเคารพยำเกรง ยอดคนเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามล่วงเกินเด็ดขาด มิหนำซ้ำตระกูลกู้ยังต้องต้อนรับด้วยเกียรติสูงสุดอีกด้วย “นั่นสิครับ ใครจะไปคิดว่าหวังซวี่จะกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ตัวใหญ่ขนาดนี้!” กู้เทียนหัวเห็นด้วยอย่างยิ่ง “วางใจได้เลยครับ ผมจะขอบคุณหลินมี่ให้อย่างดี” กู้เฉินเจ๋อตบหน้าอกยืนยัน เมื่อได้ยินดังนั้น กู้เทียนอวี่ก็ยกมือขึ้นห้าม “ไม่ ข้าจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณคุณหนูหลินด้วยตัวเอง รวมถึงเจ้าหนุ่มเว่ยสวินนั่นด้วย! เชิญมาให้หมด” “ได้เลยครับ เดี๋ยวผมไปติดต่อหลินมี่กับเว่ยสวินเดี๋ยวนี้!” เมื่อเห็นคุณลุงให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ กู้เฉินเจ๋อก็มีใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เพราะยังไงเรื่องนี้เขาก็มีส่วนร่วมด้วยเหมือนกัน