ตอน 58

“...” มุมปากของอู๋เชี่ยนกระตุกไหว เธอทำได้เพียงยืนมองทั้งสองคนแสดงความใกล้ชิดกันต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แคร์สายตาใคร ความโกรธทำให้เธอจิกปลายนิ้วเข้าหากันแน่น เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนที่จ้องมองมา ความอับอายก็ถาโถมเข้าใส่จนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ทำไมเหตุการณ์ถึงไม่เป็นไปอย่างที่เธอคิดไว้เลยล่ะ? เว่ยสวินหันตัวกลับมา เขาวางฝ่ามือไว้ที่แผ่นหลังช่วงเอวของหลินมี่อย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทางนั้นแสดงออกถึงความสนิทสนมและการปกป้องอย่างเต็มเปี่ยม น้ำเสียงของเขาก็กลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง “เราไปกันเถอะ ดึกมากแล้ว” “อืม” หลินมี่พยักหน้ารับ ทั้งสองเดินจากไปโดยไม่ปรายตามองอู๋เชี่ยนแม้แต่นิดเดียว การเพิกเฉยเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าเธอด้วยความเงียบ *** เมื่อก้าวพ้นประตูโรงแรมอันหรูหรา ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าพร้อมความเย็นเยือก ทำให้หลินมี่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เว่ยสวินเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่บนใบหน้าของหลินมี่ จึงเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล “ยังไม่อิ่มใช่ไหม?” พอได้ยินเช่นนั้น หลินมี่ก็พยักหน้าตามตรงพลางหัวเราะแห้งๆ ที่มุมปาก เธอได้เรียนรู้แล้วว่าโลกธุรกิจระดับบนนี่มันอยู่ยากจริงๆ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้แตะอาหารเลย ในท้องมีแต่น้ำชาเสียส่วนใหญ่ เธอนึกขอบคุณตัวเองในใจที่ระหว่างทางมาที่นี่ เว่ยสวินเตรียมขนมชิ้นเล็กๆ ไว้ให้รองท้อง ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอคงหิวจนเดินไม่ไหวแล้วแน่ๆ เว่ยสวินมองท่าทางซื่อตรงเหมือนเด็กน้อยของเธอ แววตาของเขาก็ยิ่งทอประกายขบขัน “ไปเถอะ ฉันจะพาไปหาอะไรอร่อยๆ กิน” “ดีเลยค่ะ” หลินมี่ไม่ได้ปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ เพราะเธอหิวจริงๆ ทั้งสองขึ้นรถยนต์โรลส์-รอยซ์ แฟนธอมที่ดูเรียบหรู ราวกับเงาสีดำที่พุ่งตัวออกจากศูนย์ประชุมนานาชาติอันสว่างไสวไปอย่างราบรื่น หลินมี่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับมองวิวเมืองยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีผ่านหน้าต่าง ในใจคาดเดาว่าเว่ยสวินคงจะพาเธอไปร้านอาหารระดับไฮเอนด์อีกตามเคย ทว่า รถกลับค่อยๆ จอดลงตรงหน้าทางเข้าตลาดโต้รุ่งที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตผู้คน หลินมี่มองฉากความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองเว่ยสวิน เขาราวกับอ่านใจเธอออก จึงยิ้มแล้วถามขึ้นว่า “คิดว่าฉันไม่ใช่คนที่จะมากินข้าวร้านแผงลอยข้างทางแบบนี้ใช่ไหมล่ะ?” “ก็มีส่วนค่ะ” หลินมี่ไม่ได้ปิดบังความรู้สึกและพยักหน้ายอมรับตรงๆ เพราะคนที่มีหน้ามีตาในสังคมอย่างพวกเขา มักจะให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์เป็นหลัก ยากจะจินตนาการว่าชายผู้ยิ่งใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบจะมานั่งกินข้าวร้านข้างทาง ภาพที่เห็นนี้ช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง เว่ยสวินหัวเราะเบาๆ โดยไม่แก้ตัวอะไร เขาเพียงแค่กุมมือเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ “ไปกันเถอะ ตลาดคนเยอะ ระวังจะหลงเอา” ฝ่ามือของเขาอบอุ่นและแห้งสนิท มอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “...” ใจของหลินมี่เต้นผิดจังหวะ เธอเหลือบมองมือที่กุมกันอยู่ ผู้ชายคนนี้ดูจะชอบจับมือคนอื่นนักนะ? เว่ยสวินจูงมือหลินมี่เดินฝ่าฝูงชนที่ขวักไขว่อย่างคุ้นเคย ก่อนจะหยุดลงที่ร้านหมูปิ้งที่มีเพิงกันแดดง่ายๆ เขาดึงเก้าอี้พลาสติกออกมา แล้วดึงกระดาษทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะมาเช็ดทำความสะอาดเบาะเก้าอี้และโต๊ะสี่เหลี่ยมจนสะอาดกริบ ก่อนจะผายมือให้หลินมี่นั่งลง ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาไม่ทันตั้งตัวนี้ ทำให้หลินมี่เผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนที่อัธยาศัยดี ดูจะสนิทสนมกับเว่ยสวินเป็นอย่างดี พอเห็นเขาก็ทักทายด้วยสำเนียงท้องถิ่นอย่างเป็นกันเอง “คุณเว่ย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ! แล้วนี่... แฟนเหรอ?” “ช่วงก่อนยุ่งๆ น่ะครับ” เว่ยสวินตอบเลี่ยงๆ พร้อมรอยยิ้ม แล้วยื่นเมนูที่ใส่ซองพลาสติกให้หลินมี่ “อยากกินอะไรดูได้เลย” พอเขาเบี่ยงประเด็น หลินมี่ก็หันมาสนใจกับเมนูอาหารแทน จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่มเติม ภายใต้การแนะนำอย่างกระตือรือร้นของเจ้าของร้าน ทั้งคู่สั่งเนื้อย่างและอาหารจานเด็ดมาหลายอย่าง ในระหว่างที่รออาหาร บรรยากาศรอบข้างก็เต็มไปด้วยเสียงผู้คนพูดคุยและกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เว่ยสวินทอดสายตามองไปยังแสงไฟระยิบระยับที่ห่างออกไป แววตาของเขาเจือความโหยหาในอดีตก่อนจะเอ่ยปาก “จริงๆ แล้ว มีช่วงเวลาที่ยาวนานที่ฉันมักจะกินข้าวข้างทาง ชีวิตฉันไม่ได้สุขสบายมาตั้งแต่ต้นหรอก” มือที่ถือแก้วชาของหลินมี่ชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเขา เธอตั้งใจฟังเงียบๆ โดยไม่ขัดจังหวะ ราวกับเป็นผู้ฟังที่ดีที่สุด “ตอนม.6... ฉันใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเป็นหลัก ทั้งเรียนทั้งทำงานพิเศษ กินก็กินของแผงลอยข้างทาง บางทีแม้แต่ของข้างทางก็ไม่มีให้กิน...” น้ำเสียงของเว่ยสวินชัดเจนท่ามกลางความอึกทึก เขาเล่าอย่างเรียบเฉยโดยไม่ใส่อารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวในอดีตที่ไม่สำคัญ แต่เมื่อฟังไปเรื่อยๆ หลินมี่กลับจับสังเกตประเด็นสำคัญได้ว่า ในคำบอกเล่าของเขานั้นไม่มีคำว่า ‘พ่อแม่’ เลยแม้แต่คำเดียว เขาพูดถึงแต่เรื่องการเรียนและการทำงานพิเศษจุกจิกในช่วงม.6 ในภาพเหล่านั้น ดูเหมือนจะมีเพียงเด็กหนุ่มที่แข็งแกร่งคนหนึ่งที่ต่อสู้กับชีวิตและโชคชะตาโดยลำพัง ไร้ซึ่งความอบอุ่นและความรัก หรือแม้แต่ญาติผู้ใหญ่คอยเคียงข้าง ภาพเหล่านั้นทำให้หลินมี่รู้สึกถึงความอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ใจของเธอสั่นไหวเบาๆ ไม่นึกเลยว่าชายผู้ที่วางแผนทุกอย่างในโลกธุรกิจราวกับไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้อย่างเขา จะมีอดีตที่ยากลำบากที่ไม่เคยบอกใครเช่นนี้ ในวินาทีนี้ เขาไม่ใช่ชายผู้ร่ำรวยที่อยู่สูงจนเอื้อมไม่ถึงอีกต่อไป เมื่อปลดเปลื้องรัศมีของนักธุรกิจออกไป เขาก็กลายเป็นคนที่มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก และเป็นรูปธรรมขึ้นมา หลินมี่พลันรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่คิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ดูเหมือนจะลดน้อยลงกว่าที่เธอจินตนาการไว้ กลิ่นอายของชีวิตผู้คนข้างทางนี้ ราวกับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่วิเศษที่สุดระหว่างคนทั้งสอง ไม่นานนัก อาหารย่างและกับแกล้มก็ถูกนำมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว ทั้งสองปลดปล่อยความระมัดระวังตัวและความกดดันจากงานเลี้ยงสังคมออกไป ถึงแม้จะสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมเนื้อดี แต่พวกเขากลับนั่งกินอาหารข้างทางอย่างไม่นึกรังเกียจ ราวกับเพื่อนธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่นั่งกินอาหารที่เข้าถึงง่ายที่สุดในตลาดโต้รุ่งอันวุ่นวาย อาจเป็นเพราะบรรยากาศ หรือคำสารภาพที่จริงใจของเว่ยสวินเมื่อครู่ บรรยากาศระหว่างทั้งสองจึงผ่อนคลายและราบรื่นขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาคุยกันเรื่องรสชาติอาหาร เรื่องตลกในสมัยเรียน หรือแม้แต่ข่าวใหญ่ที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ *** เมื่อทานมื้อดึกเสร็จ เวลาเกือบจะเข้าเช้าวันใหม่ เว่ยสวินจ่ายเงิน ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปที่รถ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าทำให้รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกดีกว่านั้น คือวิธีการปฏิสัมพันธ์ที่เป็นธรรมชาติและผ่อนคลายนี้ เมื่อกลับขึ้นรถ รถเคลื่อนตัวเข้าสู่กระแสการจราจรอย่างนุ่มนวล ภายในรถเปิดเพลงคลอเบาๆ ตัดกับความวุ่นวายของตลาดโต้รุ่งภายนอกหน้าต่างได้อย่างชัดเจน ไม่มีใครพูดอะไร ทั้งสองต่างดื่มด่ำไปกับความเงียบสงบและความเข้าใจซึ่งกันและกันในช่วงเวลานี้ เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน碧城花园 (Bìchéng Huāyuán - สวนปี้เฉิง) หลินมี่หันไปกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณมากนะคะสำหรับคืนนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ได้เปิดหูเปิดตา แต่ยังพาไปทานมื้อดึกที่อร่อยขนาดนี้ คราวหน้าเปลี่ยนเป็นฉันเลี้ยงบ้างนะคะ” “ไม่ต้องเกรงใจหรอก คุณเองก็ช่วยฉันไว้เยอะ คืนนี้คุณได้สิ่งที่ต้องการก็ดีแล้ว” เว่ยสวินมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนพร้อมกับพยักหน้า “รีบขึ้นไปเถอะ ดึกมากแล้ว”