ตอน 60

ต่อให้พวกนางจะรับพนักงานได้ตั้งแต่วันนี้ แต่กว่าพวกเขาจะเริ่มงานได้จริงก็ต้องเป็นวันถัดไป ดังนั้นปัญหาที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือเรื่องการสรรหาบุคลากร สำหรับตำแหน่งงานพื้นฐานอื่นๆ หลินมี่ไม่ได้ใส่ใจนัก นางสามารถมอบหมายให้หยวนหยวนจัดการได้โดยไม่ติดขัด แต่สำหรับตำแหน่ง 'ผู้จัดการมืออาชีพ' นั้น นางจำเป็นต้องคัดเลือกด้วยตัวเอง การวางโครงสร้างบริษัทในขั้นต้นนั้นไม่ได้ยากเย็นอะไร จุดที่ท้าทายจริงๆ คือการดึงดูดบุคลากรที่มีความสามารถ โดยเฉพาะผู้จัดการที่ต้องรับผิดชอบการดำเนินงานประจำวัน ตั้งแต่แรกเริ่ม หลินมี่ไม่ได้วางแผนจะมานั่งเฝ้าบริษัททุกวัน นางไม่ใช่คนที่รอบรู้ไปเสียทุกเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้นคือ 'ความถนัดของแต่ละคนย่อมต่างกัน' ด้วยความช่วยเหลือจากระบบนิ้วทองคำ นางจึงถนัดเรื่องการวางกลยุทธ์และทิศทางการลงทุนมากกว่า การบริหารจัดการที่เป็นรูปธรรมจึงต้องการพาร์ทเนอร์ที่มีความสามารถโดดเด่นและมีค่านิยมตรงกัน ดังนั้นนางจึงตั้งใจจะว่าจ้างผู้จัดการมืออาชีพด้วยเงินเดือนสูงๆ มาช่วยดูแลบริษัท ส่วนตัวนางเองก็แค่ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการก็พอ โดยให้หยวนหยวนรับบทเป็นผู้ช่วยพิเศษเพื่อคอยจัดการงานจุกจิกต่างๆ สำหรับแผนการนี้ หยวนหยวนก็เห็นด้วยและสนับสนุนเต็มที่ นางรู้จุดยืนและความสามารถของตัวเองดี ซึ่งนี่คือสิ่งที่หลินมี่ชื่นชมในตัวหยวนหยวนมาก นางไม่หลงตัวเอง ไม่เพ้อฝันเกินจริง เป็นคนที่ทำงานหนักและรู้จักกาลเทศะ —— บ่ายสองโมง ห้องประชุมเล็กของบริษัทถูกใช้เป็นห้องสัมภาษณ์ในวันนี้ หลินมี่และหยวนหยวนนั่งเคียงข้างกัน บนโต๊ะมีเรซูเม่ของผู้สมัครวางเรียงราย แม้จะเป็นบริษัทสตาร์ทอัพ แต่ด้วยผลตอบแทนและสวัสดิการที่ค่อนข้างสูง จึงดึงดูดผู้สมัครจำนวนไม่น้อยให้เข้ามาลองเสี่ยงโชค "บอสคะ คนแรกที่มาสัมภาษณ์คือคนที่สมัครตำแหน่งผู้จัดการค่ะ" หยวนหยวนกวาดตามองชื่อในเรซูเม่ นางพอจะมีความประทับใจเกี่ยวกับผู้สมัครที่จะมาในวันนี้อยู่บ้างจึงกระซิบเตือนเจ้านายของตน เพราะนางรู้ดีว่าหลินมี่ให้ความสำคัญกับตำแหน่งนี้มาก คนแรกที่ผลักประตูเข้ามาเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบต้นๆ เขาสวมสูทผูกไทดูเนี้ยบ ทรงผมจัดแต่งมาเป็นอย่างดี ดูเป็นภาพลักษณ์ของคนทำงานระดับมืออาชีพอย่างแท้จริง เขาชื่อ จางเหว่ย (张玮 - Zhāng Wěi) ประวัติในเรซูเม่ของเขาดูสวยหรูและโดดเด่นไม่น้อย เคยผ่านงานบริหารระดับกลางในบริษัทใหญ่ๆ มาแล้วหลายแห่ง ทว่า เมื่อเขาเหลือบเห็นหลินมี่และหยวนหยวนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะสัมภาษณ์ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วนั่งลง ถึงแม้เขาจะสวมหน้ากากทำตัวเป็นมืออาชีพได้แนบเนียน แต่หลินมี่ก็ยังจับพิรุธความดูถูกและถือดีในแววตาของเขาได้ทัน ในเรื่องนี้หลินมี่เตรียมใจไว้แล้ว เพราะเมื่อมองจากมุมของผู้สมัคร สองสาวตรงหน้าก็ดูอ่อนประสบการณ์เกินไปจริงๆ บริษัทไหนกันที่จะใช้นักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบมาเป็นคนสัมภาษณ์งาน? ดังนั้นการที่ผู้สมัครจะรู้สึกประหลาดใจหรือสงสัยจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งนางเป็นเจ้าของบริษัทด้วยแล้ว ความกังวลและความไม่ไว้วางใจจากผู้สมัครน่าจะมีมากขึ้นไปอีก จางเหว่ยที่นั่งลงแล้วเริ่มแสดงท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ บางจังหวะก็ดูเหมือนขอไปที มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพในเชิงมารยาท แต่แท้จริงแล้วกลับเต็มไปด้วยความเพิกเฉย "สวัสดีครับ ผมชื่อจางเหว่ย มาสมัครตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปครับ" หลินมี่เข้าเรื่องทันที "เรซูเม่ของคุณจางโดดเด่นมากค่ะ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะว่าคุณมีความเห็นอย่างไรเกี่ยวกับทิศทางการพัฒนาบริษัทของเราในอนาคต? และในฐานะผู้จัดการมืออาชีพ คุณคิดว่าจะนำพาบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ให้เข้าที่เข้าทางได้อย่างรวดเร็วอย่างไร?" จางเหว่ยกลอกตาเล็กน้อยก่อนจะเริ่มตอบด้วยรอยยิ้มร่าเริง "คุณคงดูเรซูเม่ผมแล้วใช่ไหมครับ? ผมทราบดีว่าบริษัทของคุณเพิ่งก่อตั้ง สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดก็คือบุคลากรที่มีประสบการณ์ ซึ่งตัวผมมีประสบการณ์บริหารมาอย่างโชกโชน ถ้าผมได้เข้ามาทำงานที่นี่ รับรองว่าจะช่วยบริษัทเพิ่มผลกำไรได้แน่นอนครับ..." เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาก็เริ่มร่ายยาวถึง 'ทฤษฎีการบริหาร' และ 'กลยุทธ์การตลาด' ที่ดูว่างเปล่าและซ้ำซาก ฟังดูเป็นชุดเป็นฉากราวกับว่าเขามีประสบการณ์มากมายมหาศาล หลินมี่นั่งฟังเงียบๆ บนใบหน้าไร้ระลอกคลื่น เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะสื่อว่า 'พวกคุณก็ดูไม่ออกหรอก ฟังๆ ไปเถอะ' นางก็รู้สึกขบขันขึ้นมา "เอาล่ะค่ะ ขอบคุณคุณจางมากที่สละเวลามาสัมภาษณ์วันนี้ แต่ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณยังไม่ผ่านเงื่อนไขการรับสมัครผู้จัดการของบริษัทเราค่ะ" หลินมี่ตัดบทโหมด 'ขี้โม้' ของอีกฝ่ายอย่างทันท่วงที หากฟังต่ออีกหน่อยนางเกรงว่าจะต้องหลุดหัวเราะออกมาจริงๆ อันที่จริง นางไม่ได้กำหนดอายุผู้จัดการไว้ชัดเจน ตราบใดที่มีความสามารถ นางก็ยินดีรับ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะผ่านช่วงวัยทองของการทำงานไปแล้วหรือไม่ นางก็เต็มใจมอบเวทีให้คนที่มีความสามารถได้เฉิดฉาย แต่คนตรงหน้าคนนี้กลับดูเจ้าเล่ห์และเจนจัดจนเกินงาม แววตามีแต่ความโลภและผลประโยชน์ เมื่อพูดถึงประวัติการทำงาน ก็ไม่สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นหรือความหลงใหลในอาชีพเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นพวก 'กินไปวันๆ' ปากพูดเสียสวยหรูดูมีความทะเยอทะยาน แต่เนื้อแท้กลับไม่มีฝีมืออะไรเลย "อะไรนะ? นี่พวกคุณปฏิเสธผมตรงๆ เลยเหรอ?" จางเหว่ยประหลาดใจมาก ตามปกติแล้วขั้นตอนการสัมภาษณ์มักจะเป็นการให้ 'กลับไปรอฟังประกาศ' ไม่ใช่หรือ? ถึงจะสอบไม่ผ่าน ก็ควรมีขั้นตอนตามระเบียบสิ ไม่ใช่มาปฏิเสธกันต่อหน้าแบบนี้ นี่มันบริษัทกระจอกอะไรกัน ไม่มีกฎระเบียบเอาเสียเลย เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ว่าบริษัทนี้มันไม่น่าเชื่อถือ "ลืมแนะนำไปค่ะ ท่านนี้คือเจ้าของบริษัทเรา ท่านมีอำนาจตัดสินใจในการสัมภาษณ์โดยตรงค่ะ" หยวนหยวนเอ่ยขึ้น หากเจ้านายไม่พูดเมื่อครู่ นางเองก็ตั้งใจจะขัดจังหวะเหมือนกัน ให้ตายเถอะ จะโม้ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะ คิดว่าพวกนางเป็นเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวหรือยังไง? ปากก็อวดอ้างว่าตัวเองเก่งกาจ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูถูกพวกนางสองคน "หึ! ผมก็ไม่ได้อยากทำนักหรอก! ไม่รับผมถือเป็นความสูญเสียของพวกคุณเอง!" จางเหว่ยไม่คาดคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะเป็นเจ้าของบริษัท เมื่อนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพ่นออกไปเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกหน้าแตกขึ้นมาทันที แต่ด้วยความที่กลัวเสียหน้า เขาจึงทำได้เพียงโกรธเกลื่อนกลบเกลื่อนด้วยการสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป หลังจากนั้น การสัมภาษณ์ก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ วันนี้มีผู้สมัครทั้งหมดสิบคน จนจบการสัมภาษณ์ หลินมี่และหยวนหยวนตกลงรับเพียงสามคนเท่านั้น ในขณะที่บริษัทของพวกนางยังขาดพนักงานอีกอย่างน้อยสิบห้าตำแหน่ง โดยเฉพาะตำแหน่งผู้จัดการ... สองวันถัดมา หลินมี่มาที่บริษัททุกวันเพื่อร่วมกระบวนการสัมภาษณ์ ทว่านางสัมภาษณ์คนไปแล้วกว่าห้าหกคน แต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้รู้สึกพึงพอใจได้เลย บางคนมีแต่ทฤษฎีแต่ขาดการปฏิบัติ พอถามถึงกรณีตัวอย่างก็อ้ำๆ อึ้งๆ บางคนก็อนุรักษ์นิยมเกินไป ขาดความคิดสร้างสรรค์ คิดแต่จะทำตามกฎเกณฑ์เดิมๆ ที่แย่กว่านั้นคือบางคนเป็นพวก 'ทฤษฎีบนกระดาษ' พูดถึงการพัฒนาบริษัทเสียดิบดี แต่กลับไม่เข้าใจสถานการณ์ตลาดที่เป็นจริงเลยแม้แต่น้อย เมื่อยังหาคนที่ถูกใจไม่ได้ หลินมี่ก็เริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย