ตอน 8

ด้วยระดับความฉลาดทางอารมณ์ของถานโยว่ (谭柚) เรื่องที่เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นพยายามอวดเบ่งน่ะหรือ จะมีทางที่เธอจะเข้าใจความหมายแฝงเหล่านั้นได้? บางครั้งการเป็นคนที่ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องพวกนี้ก็เป็นข้อดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ทำให้เธอไม่ต้องมานั่งขุ่นเคืองใจกับเรื่องไร้สาระ

ในขณะที่ถานโยว่กำลังจัดการกับแผนการที่วางไว้ทีละขั้นตอน บรรดาครูสอนชั้นปีที่ 2 ต่างก็กำลังจับกลุ่มพูดคุยถึง "ม้ามืด" ที่โผล่มาสร้างความฮือฮาในการสอบเก็บคะแนนรอบนี้ ทว่าเพราะข้อสอบยังไม่ได้ถูกแกะซองออกตรวจอย่างเป็นทางการ พวกเขาจึงยังไม่ทราบชื่อเสียงเรียงนามที่แน่ชัด

"ฉันสังเกตดูอย่างละเอียดแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นใครได้คะแนนวิชาภาษาจีนสูงไปกว่าเด็กคนนี้เลย" ครูประจำวิชาภาษาจีนห้องหนึ่งกล่าวพลางขยับแว่นสายตา "ติดอยู่อย่างเดียวคือลายมือนี่สิ คงต้องเคี่ยวเข็ญให้ฝึกฝนกันหน่อย"

ครูวิชาภาษาอังกฤษเสริมขึ้นมาบ้าง "คะแนนวิชาภาษาอังกฤษก็สูงมากทีเดียว มีไวยากรณ์และคำศัพท์บางตัวที่ปกติแล้วเด็กชั้นปีที่ 3 ถึงจะเรียนกัน แต่เธอกลับเอามาใช้ได้อย่างชาญฉลาด ไม่ทราบว่าชั้นปีที่ 2 เรามีเด็กเก่งขนาดนี้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

ทั้งครูภาษาจีนและภาษาอังกฤษต่างหันไปมองครูวิชาคณิตศาสตร์ ซึ่งเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วตอบว่า "ผมเองก็ไม่ทราบว่าเป็นใคร แต่มีข้อสอบฉบับหนึ่งที่สะดุดตาผมมาก"

"ข้อสอบชุดนั้นมีการประยุกต์ใช้ความรู้ของชั้นปีที่ 3 เยอะมาก โดยเฉพาะโจทย์ข้อท้ายๆ บอกได้เลยว่าพื้นฐานของเธอถือว่าใช้ได้ แต่ก็เห็นชัดว่าระบบความคิดเชิงวิทยาศาสตร์ของเธอยังไม่คงที่นัก พอเจอโจทย์ยากเข้าหน่อยก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน"

ครูภาษาจีนเดินเข้าไปดูรอยปากกาบนกระดาษแล้วพยักหน้า "คนนี้แหละ นักเรียนคนนี้ ลายมือนี่ต้องปรับปรุงจริงๆ"

หวังหลานเฟิ่ง (王兰凤) ที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่ใกล้ๆ ก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย ทว่าพอเห็นลายมือเข้า เธอกลับรู้สึกสงสัยขึ้นมาแปลกๆ ทำไมลายมือนี้ถึงได้ดูคุ้นตานัก?

ครูภาษาอังกฤษช่วยคำนวณคะแนน "ลองบวกดูแล้ว เด็กคนนี้ผลสอบดีมากเลยนะ น่าจะติดอันดับท็อป 10 ของระดับชั้น คะแนนหลักๆ มาจากภาษาจีนกับอังกฤษนี่แหละ"

ครูคณิตศาสตร์เปรยขึ้นอย่างใจเย็น "คุณมองโลกในแง่ดีไปหน่อย คะแนนคณิตศาสตร์ของเธออาจจะไม่สูงนัก แต่ชุดนี้มันยากมาก ค่าเฉลี่ยของทั้งระดับชั้นยังไม่ถึง 80 เลยด้วยซ้ำ แต่เธอทำได้ตั้ง 115 คะแนน"

"นี่มันม้ามืดชัดๆ! ครูฉินครับ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าเด็กคนนี้คือใคร?" ครูภาษาอังกฤษตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ข้อสอบยากขนาดนี้ยังทำได้ถึง 115 ถ้าหากพัฒนาวิชาคณิตศาสตร์ให้เก่งขึ้นกว่านี้ มีสิทธิ์ลุ้นติดท็อป 5 ของระดับชั้นเลยนะนั่น!

ครูฉินเองก็อยากรู้เช่นกัน แม้จะยังไม่ถึงเวลาเปิดซองผลสอบ แต่การจะแอบดูก็ไม่ใช่เรื่องยากลำบากนัก เพราะช่องว่างระหว่างขอบกระดาษที่เย็บรวมกันไว้นั้นยังพอมองเห็นชื่อนักเรียนได้ ไม่นานนักเขาก็เห็นชื่อเจ้าของผลงาน

"หานถิงถิง (韩亭亭)? เป็นชื่อเด็กผู้หญิง ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยแฮะ"

หวังหลานเฟิ่งมีปฏิกิริยาทันควัน เธอลุกพรวดขึ้นยืน "หานถิงถิงงั้นหรือ?"

ครูภาษาจีนและครูภาษาอังกฤษต่างมองเห็นชื่อบนกระดาษเช่นกัน "ใช่เธอจริงๆ ด้วย! ฉันเห็นเขียนว่าอยู่ห้อง 3 นี่นา ครูหวัง ช่วงที่ผ่านมาไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงเด็กคนนี้เลย?"

หวังหลานเฟิ่งฝืนยิ้มออกมา "ปกติผลการเรียนของเธอไม่ค่อยดีนัก จู่ๆ จะมาทำคะแนนได้สูงขนาดนี้... เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะ... ทุจริต?"

ครูภาษาจีนหัวเราะร่า "ทุจริตเนี่ยนะ? เธอจะไปลอกใคร? ห้องสอบของพวกเด็กหลังห้องแบบนั้น ใครจะให้เธอลอกได้?"

ครูภาษาอังกฤษสะบัดกระดาษข้อสอบในมือเบาๆ "ผมว่ามีแต่คนจะลอกเธอมากกว่า ห้องสอบนั้นมีนักเรียนตั้งหลายคนที่ทำคะแนนสอบภาษาอังกฤษผ่านเกณฑ์"

ครูคณิตศาสตร์กล่าวอย่างจริงจัง "คำว่าทุจริตอย่าพูดส่งเดชครับ ข้อสอบชุดนี้ผมเป็นคนออกเอง ผมรับประกันได้ว่ามีแค่ผมคนเดียวที่รู้คำตอบ ถ้าจะพูดไปแล้ว เด็กที่เรียนอ่อนเหล่านี้ยังมีโอกาสพัฒนาอีกมาก ตราบใดที่พวกเขาไม่ยอมแพ้ เราในฐานะครูก็ควรให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่"

หวังหลานเฟิ่งเงียบไปโดยไม่มีคำคัดค้าน ครูกลุ่มนั้นแลกเปลี่ยนสายตากันก่อนจะแยกย้ายไปสรุปคะแนนและวิเคราะห์ข้อสอบต่อ

เรื่องทั้งหมดนี้ถานโยว่ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย หลังทานมื้อเย็นเสร็จ เธอก็สะพายกระเป๋าของหานถิงถิงเดินตรงไปที่ห้องเรียน เวลานี้ยังไม่ถึงห้าโมงครึ่ง ในห้องจึงมีคนอยู่ไม่กี่คน ซึ่งถานโยว่ก็รู้สึกชอบความสงบเงียบแบบนี้ เธอจึงนั่งอ่านหนังสือและทำโจทย์อยู่ที่โต๊ะตามลำพัง

โจทย์ข้อที่ยากๆ บางข้อเธอไม่เข้าใจจริงๆ หากครูคณิตศาสตร์ว่าง เธอจะกล้าเข้าไปขอคำแนะนำหรือไม่นะ?

วันอาทิตย์เป็นคาบเรียนภาคค่ำของครูคณิตศาสตร์พอดี ขณะที่เธอกำลังยุ่งอยู่กับการสรุปผลคะแนนที่หน้าชั้นเรียน เธอก็ได้ยินเรื่องราวมาจากห้องพักครูมาบ้างแล้ว เพียงแต่เธอยังไม่เคยเห็นข้อสอบของหานถิงถิงเลย

ดังนั้นพอได้รับปึกข้อสอบคณิตศาสตร์ของห้อง 3 มา เธอจึงแยกกระสอบข้อสอบของหานถิงถิงออกมาดูเป็นพิเศษ และก็เป็นไปตามที่หัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ว่าไว้ หานถิงถิงมีพื้นฐานที่แน่นปึก อะไรที่ทำได้เธอเก็บคะแนนได้หมด

แต่กระบวนการคิดของเธอยังไม่ยืดหยุ่นพอ โจทย์ที่พลิกแพลงไปนิดหน่อยเธอก็ทำไม่ได้เสียแล้ว หลังจากวิเคราะห์ข้อสอบชุดนี้อย่างละเอียด ครูคณิตศาสตร์ก็มองออกถึงระดับความสามารถปัจจุบันของหานถิงถิง

สรุปสั้นๆ คือทำโจทย์น้อยเกินไป วิสัยทัศน์ยังไม่กว้างไกลพอ นักเรียนหลายคนอาจจะหัวไวในด้านวิทยาศาสตร์ แต่สำหรับคนที่ยังดูทื่อๆ แบบนี้ คงทำได้เพียงใช้กลยุทธ์ "โจทย์กองทัพ" เท่านั้น

ขอเพียงแค่ทำโจทย์ให้มากพอ สุดท้ายคะแนนคณิตศาสตร์ย่อมพัฒนาขึ้นเอง ครูคณิตศาสตร์ครุ่นคิดพลางเหลือบมองไปยังทางที่หานถิงถิงนั่งอยู่ เธอคนนั้นกำลังก้มหน้าก้มตาทำโจทย์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด

ครูซือ (施老师) ยิ้มบางๆ กับตัวเอง เมื่อวิเคราะห์ข้อสอบจนพอใจแล้ว เธอจึงตัดสินใจเดินลงไปดูนักเรียนตามโต๊ะต่างๆ เธอเดินไปหาถานโยว่อย่างเป็นธรรมชาติและเห็นว่าเด็กสาวกำลังจดจ้องอยู่กับโจทย์คณิตศาสตร์ตรงหน้าด้วยท่าทางที่ดูอึดอัดใจนัก

ข้างๆ ถานโยว่มีเก้าอี้ว่างอยู่ตัวหนึ่ง ครูซือจึงนั่งลงข้างๆ หลังจากชี้แนะเพียงไม่กี่คำ เธอก็เห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของถานโยว่คลายออก

ครูซือรู้สึกโล่งใจ ดูท่าจะไม่ใช่คนหัวช้าอย่างที่คิด นี่ออกจะหัวไวด้วยซ้ำไม่ใช่หรือ? เธอเอื้อมมือไปลูบผมของถานโยว่แล้วยิ้ม "พยายามเข้านะ ครูเชื่อในตัวเธอ"

ถานโยว่ชะงักไปกับสัมผัสอ่อนโยนของครู เธอตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เธอไม่เคยได้รับความใกล้ชิดจากครูแบบนี้มาก่อนเลย ในวินาทีนั้นเอง ถานโยว่สาบานกับตัวเองว่าเธอจะต้องตั้งใจเรียนวิชาสายวิทยาศาสตร์ให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้ความเชื่อมั่นที่ครูซือมอบให้ต้องผิดหวังเป็นอันขาด

ในช่วงคาบเรียนภาคค่ำชั่วโมงที่สอง ครูซือเริ่มเฉลยข้อสอบคณิตศาสตร์ เธอไม่มีนิสัยประกาศคะแนนต่อหน้าคนอื่น แม้แต่เด็กที่เรียนอ่อนก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง ครูซือไม่เคยทำแบบนั้นเด็ดขาด

ดังนั้น แม้แต่นักเรียนที่ดื้อรั้นที่สุดต่างก็ชื่นชอบครูซือ ต่อให้ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง พวกเขาก็จะนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ที่โต๊ะ ไม่ทำตัวรบกวนบรรยากาศการเรียนเลยแม้แต่น้อย

ถานโยว่ได้รับกระดาษข้อสอบของเธอคืนมา เมื่อเห็นตัวเลข 115 คะแนนเธอก็ตกใจเล็กน้อย เธอจำได้ว่าข้อสอบคณิตศาสตร์ยากขนาดนั้น ไฉนตัวเธอถึงทำคะแนนได้ดีขนาดนี้?

ใช่แล้ว ถานโยว่ผู้ซึ่งวนเวียนอยู่แค่เส้นผ่านเกณฑ์มาโดยตลอด คราวนี้กลับทำผลงานเกินคาดด้วยคะแนนที่สูงกว่าเกณฑ์ถึง 25 แต้ม เธอไม่ใช่คนชอบอวดอ้าง จึงรีบพับกระดาษข้อสอบเก็บทันทีที่เห็นคะแนน

เมื่อมองดูคำวิจารณ์ของครูซือที่เขียนไว้บนกระดาษ ถานโยว่ก็ยิ้มออกมาบางๆ ความหวาดกลัวที่เกาะกินใจตั้งแต่มายังโลกใบนี้พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น ขอเพียงเธอพยายามอย่างหนัก เธอจะต้องทำให้หานถิงถิงมีเส้นทางชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงได้อย่างแน่นอน

วันอาทิตย์ผ่านไปอย่างราบรื่น แต่พอผ่านช่วงสายของวันจันทร์ไป ชื่อของ "หานถิงถิง" ก็กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งระดับชั้น ไม่ใช่เพียงเพราะเธอสอบได้ที่หนึ่งวิชาภาษาจีนและอังกฤษเท่านั้น แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือการที่เธอได้กลายเป็น "ต้นแบบของเด็กหลังห้อง" ให้กับทุกคนในระดับชั้นไปเสียแล้ว