ตอน 7

“บ้านไหนทำกับข้าวเนี่ย? หอมจังเลย?”

“น่าจะเป็นบ้านของตาซุนหมิงนะ”

“บ้านตาซุนหมิงเหรอ? ตาซุนหมิงไม่ได้ออกไปทำนาตั้งแต่เช้ามืดหรอกเรอะ ป่านนี้ยังทำงานอยู่ในนาอยู่เลยไม่ใช่หรือไง”

“งั้นก็น่าจะเป็นฝีมือถิงถิงล่ะมั้ง เด็กคนนั้นช่วยจุดไฟทำกับข้าวมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่”

“เหลือเชื่อจริงๆ กลิ่นเนื้อหอมขนาดนี้...”

“หอมจริงๆ”

หานซุนหมิงที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้านก็ได้กลิ่นหอมนี้เช่นกัน ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่แปลกใจว่าทำไมมันถึงหอมฟุ้งขนาดนี้ แต่พอเดินใกล้บ้านมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เผลอเร่งฝีเท้าขึ้น กลิ่นนี้เหมือนจะลอยออกมาจากบ้านของเขาเอง!

เมื่อหานซุนหมิงมาถึงบ้าน หมูสามชั้นน้ำแดงของถานโหย่วก็ทำเสร็จพอดี แม้ว่าเฉิงเหวินฮุ่ยจะเข้มงวดกับเธอ แต่ก็สอนเรื่องมารยาทไว้หลายอย่าง เช่น ถ้าคนยังมาไม่ครบห้ามจับตะเกียบ หรือต้องให้ผู้ใหญ่เริ่มทานก่อนผู้น้อยถึงจะทานได้

ดังนั้น หลังจากถานโหย่ววางอาหารบนโต๊ะครบแล้ว เธอก็ไม่ได้แตะต้องอะไร เพียงแต่นั่งอ่านหนังสือรอหานซุนหมิงกลับมา การได้ทำความเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อนมันช่างน่าหลงใหล ถานโหย่วในตอนนี้เริ่มเห็นความสนุกในการอ่านหนังสือคณิตศาสตร์แล้ว

แน่นอนว่ามันยังห่างไกลจากคำว่า 'รักคณิตศาสตร์' เพราะบาดแผลทางใจที่วิชานี้ทิ้งไว้ให้กับเธอนั้นลึกเกินกว่าจะลบเลือนได้ภายในไม่กี่วัน

หานซุนหมิงเองก็สงสัย เขาคิดว่าหานถิงถิงที่กลับมาครั้งนี้ดูแปลกไปมาก ปกติพอปิดเทอมกลับมาทีไร เป็นต้องเปิดทีวีดูจนถึงเที่ยงคืนถึงจะยอมนอน แถมตอนเช้ายังตื่นสายโด่งเสียด้วยซ้ำ

แถมพอกลับมาก็ไม่เคยแตะการบ้านหรือเปิดอ่านตำราเรียนเลยสักครั้ง ในเล่มขาวสะอาดราวกับของใหม่ แต่คราวนี้กลับดูเหมือนคนละคน เหมือนกับว่าจู่ๆ เธอก็รักการเรียนขึ้นมาอย่างนั้นแหละ

หานซุนหมิงยังไม่มีเวลามานั่งวิเคราะห์ความผิดปกติของหานถิงถิง เขาจัดการล้างมือแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร คำแรกที่คีบเข้าปากคือหมูสามชั้นน้ำแดงที่หน้าตาน่ากินสุดๆ เนื้อหมูตุ๋นจนนุ่มละลายในปากแต่กลับไม่เลี่ยนเลยสักนิด ยิ่งทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ ก็ถือเป็นสวรรค์ของนักกินอย่างแท้จริง

หลังจากจัดการข้าวไปได้หนึ่งชาม ความเร็วในการทานของหานซุนหมิงก็ช้าลง ถานโหย่วที่ถือชามข้าวอยู่ก็รู้สึกหิวขึ้นมาเหมือนกัน เธอเองก็เป็นคนชอบกิน แต่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา อาหารที่บ้านคนอื่นก็มีแค่เดิมๆ สารภาพตามตรงว่านานๆ ทีถึงจะเจอเมนูที่กินได้อย่างจุใจจริงๆ

อีกอย่างหานถิงถิงก็ไม่ใช่คนอ้วน ถานโหย่วเลยทานได้อย่างสบายใจ พอเห็นว่าเหลืออยู่อีกถ้วยเล็กๆ เธอก็หยุดตะเกียบไว้แค่นั้น ปกติคุณปู่ก็ทำกับข้าวแบบนี้แหละ เอาส่วนที่เหลือไว้ให้คุณปู่ทานตอนเย็นดีกว่า

หานซุนหมิงเป็นคุณปู่ชาวนาทั่วไป นอกจากออกไปทำไร่ทำนาแล้ว เรื่องงานบ้านเขาไม่เคยแตะเลยสักนิด อย่าหวังเลยว่าเขาจะมาช่วยล้างหม้อล้างชาม ดังนั้นพอทานมื้อเที่ยงเสร็จ ถานโหย่วจึงเดินไปที่บ่อน้ำเพื่อล้างจานด้วยตัวเอง

มัวแต่ยืนเถียงกันไปมา ให้เวลาเท่าไหร่ก็ล้างเสร็จพอดี

หานซุนหมิงเห็นถานโหย่วล้างจานอยู่ที่บ่อน้ำ เขาก็คาบไม้จิ้มฟันเดินเข้าห้องไป เขาลองเอามือไปอังที่ฝาหลังทีวี มันยังเย็นสนิท หานซุนหมิงขยับไม้จิ้มฟันที่คาบอยู่เล็กน้อย หรือว่าวันนี้หลานสาวจะตั้งใจอ่านหนังสือจริงๆ?

เมื่อคิดไม่ตกหานซุนหมิงก็ไม่ได้สนใจอะไรต่อ เขาเดินกลับไปที่ห้องโถงอย่างสบายอารมณ์ คราวนี้เขาทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้หวายอย่างเพลิดเพลิน เพื่อดื่มด่ำกับเวลาพักเที่ยงอันล้ำค่า

เมื่อถานโหย่วกลับเข้ามาในห้องโถง เธอก็ไม่ได้คุยอะไรกับหานซุนหมิง เธอมีงานล้นมือจะเอาเวลาที่ไหนไปพูดเรื่องไร้สาระ? เธอต้องรีบฉุดคะแนนของหานถิงถิงให้สูงขึ้น ต้องฝ่าฟันอุปสรรคทั้งวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ให้สำเร็จ

ตอนนี้ทุกนาทีของเธอมีค่ามาก เธอเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

หานซุนหมิงที่กำลังงีบหลับอยู่บนเก้าอี้หวายลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง เห็นหลานสาวที่มักจะสอบได้รั้งท้ายเสมอ กำลังก้มหน้าก้มตาขบคิดโจทย์ตรงหน้าบนโต๊ะอาหาร

เขาอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะปิดตาลงเพื่อพักผ่อนต่ออย่างเป็นทางการ

ประมาณบ่ายสามโมง ถานโหย่วเก็บตำราเรียนที่นำกลับมาด้วยเรียบร้อย เธอกำลังจะออกเดินทางไปที่โรงเรียน ช่วงนี้ถ้าไปถึงก่อนก็จะได้อาบน้ำ แล้วค่อยซักผ้า ก็จะทันมื้อเย็นพอดี

ถานโหย่วคำนวณเวลาในใจด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นับเวลาดูแล้ว ผลสอบย่อยน่าจะตรวจเสร็จแล้ว ไม่รู้ว่าครั้งนี้เธอจะทำคะแนนได้เท่าไหร่กันนะ

หานซุนหมิงเดินออกมาจากห้อง เขาหยิบเงินสิบหยวนยื่นให้ถานโหย่ว “พอไหม?”

ถานโหย่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วลองหยั่งเชิง “ขอเพิ่มอีกสักสิบหยวนนะคะ หนูจะซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย”

หานซุนหมิงดึงแบงก์สิบใบนั้นกลับไป แล้วส่งธนบัตรใบยี่สิบให้แทน ถานโหย่วกำเงินในมือแน่นแล้วให้คำมั่น “หนูจะไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยค่ะ”

หานซุนหมิงโบกมือ “ให้แล้วก็คือของเจ้า รีบไปโรงเรียนเถอะ”

ถานโหย่วอมยิ้ม “ค่ะ ไปก่อนนะคะ”

เธอจูงจักรยานออกจากบ้าน แต่พอขี่ไปได้ไม่ไกลนัก ก็มีคนขี่ตามหลังมา คนนั้นคือหยางซุ่นที่เธอเห็นเมื่อเช้านั่นเอง หยางซุ่นมองเธอด้วยความไม่พอใจ “ทำไมไม่รอผมแล้วขี่ออกมาเลยล่ะ?”

ถานโหย่วจ้องหน้าเขา “เมื่อวานตอนนายกลับมา นายก็ไม่ได้รอฉันเหมือนกัน”

หานถิงถิงคนเดิมอาจจะเคยชอบหยางซุ่น แต่ถานโหย่วไม่ใช่คนแบบนั้น เธออาจจะไม่มีเซนส์เรื่องนี้ก็ได้ ความรู้สึกแบบเด็กสาวแรกรุ่นอะไรนั่น สำหรับถานโหย่วแล้วมันไม่มีอยู่จริง

พูดจบเธอก็ไม่สนใจเขาอีก ก้มหน้าก้มตาปั่นจักรยานต่อไป ระหว่างที่ปั่นเธอก็ท่องสูตรคณิตศาสตร์และนิยามฟิสิกส์ไปด้วย ตอนที่เธอเรียนหนังสือของตัวเอง เธอไม่เคยตั้งใจขนาดนี้มาก่อนเลย

เมื่อเช้าก็ถูกถานโหย่วเมินไปรอบหนึ่งแล้ว มาตอนนี้เธอยังไม่สนใจเขาอีก หยางซุ่นจะทนไหวเหรอ? วัยรุ่นวัยนี้เป็นช่วงที่รักหน้าตายิ่งกว่าอะไร ถานโหย่วแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่ต้องการร่วมทางกับเขา หยางซุ่นยิ่งไม่มีทางเสนอหน้าเข้าไปยุ่ง

เขาจึงแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างแรงก่อนจะปั่นจักรยานแซงหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ถานโหย่วตามหลังอยู่ไกลๆ

ถานโหย่วมองแผ่นหลังของหยางซุ่นพลางคิดในใจ “คนประหลาด”

เธอเคยอ่านความทรงจำทั้งหมดของหานถิงถิงมาแล้ว แต่การอ่านกับการมาเจอกับตัวเองนั้นเป็นคนละเรื่อง อีกอย่างตัวถานโหย่วเองก็ค่อนข้างช้า เรื่องที่คนอื่นเข้าใจได้ทันที เธออาจต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะทำความเข้าใจได้กระจ่าง

ดังนั้นในสายตาของคนอื่น ถานโหย่วเลยดูหัวทึบไปหน่อย แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อย่างน้อยถานโหย่วก็รู้สึกว่าไม่ใช่นะ

เมื่อถึงที่พัก ถานโหย่วก็วุ่นอยู่กับการอาบน้ำซักผ้า แน่นอนว่าระหว่างทางเธอได้แวะซื้อชุดชั้นในใหม่สองชุด และของใช้ส่วนตัวอย่างแปรงสีฟันติดมือมาด้วย

“ถิงถิง นั่นมันชุดชั้นในซื้อใหม่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องซักก่อนล่ะ?” ในตอนที่ถานโหย่วกำลังซักผ้า เพื่อนนักเรียนหญิงคนหนึ่งก็เอ่ยถามขึ้น

ถานโหย่วชะงักไปครู่หนึ่ง ที่เธอทำแบบนั้นก็เพราะเห็นหานถิงถิงเวลาได้เสื้อผ้าใหม่มาก็มักจะซักก่อนเสมอ เธอเลยทำตามโดยสัญชาตญาณ

“ฉันเคยได้ยินมาว่าเสื้อผ้าใหม่ที่เพิ่งซื้อมา อย่าเพิ่งรีบใส่ ต้องซักก่อนรอบนึง ใครจะไปรู้ว่าตอนผลิตพวกมันเปื้อนฝุ่นไปเท่าไหร่กันบ้าง”

ถานโหย่วหาข้ออ้างไปเรื่อย ในยุคนั้นผู้คนยังไม่ค่อยคิดอะไรแบบนี้กันนัก

“เธอก็พูดถูกนะเนี่ย พอดีคุณแม่เพิ่งซื้อเสื้อคลุมตัวใหม่ให้ฉัน เดี๋ยวฉันเอาไปซักพร้อมกันเลยละกัน” เพื่อนหญิงพูดด้วยน้ำเสียงอวดเล็กน้อย น่าเสียดายที่เธอกำลังโปรยเสน่ห์ให้กับคนที่มองไม่เห็นค่าอย่างถานโหย่ว

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่กดติดตามและมอบคะแนนแนะนำให้นะคะ ขอบคุณค่ะ!