ตอน 9

แน่นอนว่าถานโยว่ยังไม่ถึงขั้นพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินจนสอบได้ที่หนึ่งของห้องในทันที เธอทำได้เพียงอันดับที่สี่ของระดับชั้น ห่างจากอันดับสามไปเพียงคะแนนเดียวเท่านั้น สำหรับผลลัพธ์นี้ย่อมมีคนกังขา แต่ในเมื่อไม่มีใครสามารถหาหลักฐานมัดตัวได้ ก็ไม่มีใครทำอะไรเธอได้

ห้องสอบที่ถานโยว่ไปสอบนั้น มีแต่เหล่านักเรียนรั้งท้ายของชั้นปีทั้งสิ้น แล้วเธอจะไปลอกใครได้เล่า?

ถานโยว่กลายเป็นคนดังของระดับชั้นไปแล้ว ทว่าสถานการณ์ในห้อง 3 กลับไม่สู้ดีนัก คนแรกที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดคือ หวังหง หัวหน้ากลุ่มคณิตศาสตร์คนเก่า ซึ่งนอกจากจะมีตำแหน่งเป็นหัวหน้ากลุ่มแล้ว เธอยังเป็นตัวแทนวิชาคณิตศาสตร์ของห้องอีกด้วย

คราวนี้หวังหงกลับทำคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ได้น้อยกว่าหานถิงถิง มีหรือที่เธอจะยอมรับได้? นักเรียนหลังห้องที่วันๆ เอาแต่ลอกการบ้าน กลับทำคะแนนสอบประจำเดือนได้ดีกว่าเธอ หวังหงย่อมรู้สึกคัดค้านอยู่ในใจ

ในวัยเรียน ต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน ก็ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาพยายามด้วยตัวเองอย่างลับๆ ยังไม่รู้จักการกลั่นแกล้งหรือวางแผนร้าย ผลสอบของถานโยว่เปรียบเสมือนแรงกระตุ้นชั้นดีที่แทงใจหวังหงเข้าอย่างจัง นักเรียนที่ขยันอยู่แล้วยิ่งต้องเคี่ยวกรำตัวเองหนักขึ้นไปอีก

นอกจากเวลาไปเข้าห้องน้ำ หวังหงแทบจะไม่ออกจากที่นั่งเลย เธอตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องล้างอายในการสอบปลายภาคให้จงได้

ถานโยว่หาได้รู้ไม่ว่าตนกลายเป็นคู่แข่งของหวังหงไปเสียแล้ว เธอยังคงตั้งใจเรียนไปตามจังหวะเดิมของตัวเอง บางทีอาจเป็นเพราะเคยเรียนเนื้อหาเหล่านี้มาแล้วครั้งหนึ่ง หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะหัวเริ่มไบร์ทขึ้นมา ทำให้คะแนนคณิตศาสตร์ของถานโยว่ขยับสูงขึ้นอย่างมั่นคง

ในการทดสอบประจำสัปดาห์รอบถัดมา ถานโยว่ทำคะแนนคณิตศาสตร์ได้ 120 คะแนนจากคะแนนเต็ม 150 สำหรับคะแนนนี้ตัวเธอเองกลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก เธอเป็นคนทะเยอทะยานและในวัยเรียนสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือผลการเรียน

เหมือนอย่างที่เธอชอบวิชาภาษาจีนและภาษาอังกฤษ เธอจึงพยายามจนทำให้สองวิชานี้อยู่ในระดับยอดเยี่ยม ตอนนี้เมื่อคะแนนคณิตศาสตร์เริ่มไต่ระดับขึ้นมาแล้ว ถานโยว่ก็หวังว่าเธอจะทำให้มันดีที่สุดเช่นกัน

เวลานี้หลายคนต่างจับจ้องไปที่ถานโยว่ เด็กคนนี้กลายเป็นต้นแบบของ "เด็กหลังห้องที่กลับตัวกลับใจ" อย่างแท้จริง

หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์กล่าวอย่างยินดีว่า "ผมเคยพูดไว้เสมอว่า อัตราการเลื่อนชั้นไม่ได้สำคัญเท่าตัวนักเรียน ต่อให้ปกติคะแนนพวกเขาจะไม่ดี แต่ในฐานะครู เราจะทอดทิ้งพวกเขาไปก่อนไม่ได้"

ครูสอนภาษาจีนจากห้องข้างๆ ยิ้มพลางเสริมว่า "ในช่วงการศึกษาภาคบังคับ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องให้เด็กๆ เรียนจนจบ ในฐานะครู เราไม่มีสิทธิ์ไปพรากโอกาสในการเรียนรู้ของใครหรอกนะ"

คำพูดของครูทั้งสองต่างมีนัยแฝง ทำให้ครูคนอื่นๆ ในห้องพักครูต่างเงียบกริบ ทว่าสายตากลับเหลือบมองไปยังหวังหลานเฟิ่งโดยไม่ตั้งใจ

หวังหลานเฟิ่งกำปากกาในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากพูด เธอก็รู้ดีว่าความคิดของตัวเองไม่อาจหลบสายตาเพื่อนร่วมงานที่เห็นหน้ากันทุกวันได้ และเธอก็ไม่เคยคาดคิดว่าหานถิงถิงจะเปลี่ยนแปลงไปได้มากขนาดนี้

ทั้งที่ก่อนหน้านี้หานถิงถิงเป็นเพียงเด็กไร้ตัวตนที่รั้งท้ายห้องแท้ๆ แต่ทว่าเพียงเวลาแค่สองสัปดาห์สั้นๆ กลับก้าวกระโดดจากเด็กหลังห้องขึ้นมาสู่ห้าอันดับแรกของระดับชั้นได้

ถ้ารู้ว่าจะขยันได้ขนาดนี้ ทำไมไม่ทำตั้งแต่แรก? หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมดนี้ เธอเสแสร้งแกล้งทำกันแน่?

หวังหลานเฟิ่งจะคิดอย่างไร ถานโยว่หาได้ใส่ใจไม่ เมื่อผลการเรียนเริ่มคงที่ ถานโยว่ก็มั่นใจว่าเธอจะช่วยให้ "หานถิงถิง" เรียนจบชั้นมัธยมต้นได้อย่างราบรื่น

ส่วนเรื่องมัธยมปลาย... ถานโยว่ส่ายหน้า เรื่องอนาคตก็เอาไว้ว่ากันทีหลัง หากผลการเรียนโดดเด่นมากพอ เดี๋ยวก็จะมีโรงเรียนที่ต้องการตัวเธอเอง

ส่วนพ่อแม่แท้ๆ ของหานถิงถิงนั้น ถานโยว่ไม่เคยหวังพึ่งพิงตั้งแต่แรก เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน ถานโยว่ก็มั่นใจอีกครั้งว่า เมื่อเทียบกับพ่อแม่ของหานถิงถิงแล้ว พ่อแม่ของเธอที่โลกก่อนถือว่าทำได้ดีมากแล้ว

อย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็ยังขยันขันแข็งทำงานหาเงินส่งเสียให้เธอได้เรียนหนังสือ ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องลาออกกลางคัน แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมลบล้างข้อเสียด้านอื่นของพวกเขาไม่ได้ แต่นั่นถือเป็นคนละเรื่องกัน

ถานโยว่สะบัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แล้วก้มหน้าก้มตาเรียนต่อ เธอเป็นคนที่มีสมาธิจดจ่อได้ง่าย ต่อให้หอพักจะวุ่นวายแค่ไหนก็ไม่มีทางรบกวนเธอได้

ปัจจุบันเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กๆ ใช้เตียงนอนเป็นโต๊ะสำหรับทำโจทย์ฝึกหัด เธอทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ พอคิดถึงว่าชั้นมัธยมปีที่ 3 ยังมีวิชาเคมีอีก ถานโยว่ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

แต่พอคิดถึง "ระบบความงาม" ถานโยว่ก็ต้องรีบเรียกขวัญกำลังใจกลับมา สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดคือ "ค่าสติปัญญา" ว่าแต่ภารกิจนี้เธอจะได้ค่าสติปัญญาเพิ่มกี่แต้มกันนะ?

ในหอพักนี้ยังมีนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปีที่ 3 อีกสองคนที่กำลังทำการบ้านด้วยกัน นักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 3 ต้องเลิกเรียนภาคค่ำตอนสี่ทุ่ม พอพวกเธอมาถึงหอพักก็ยังเห็นถานโยว่กำลังขะมักเขม้นกับการเรียน พวกเธอเคยได้ยินชื่อของถานโยว่มาบ้าง

ดังนั้นหลังจากกลับจากการเรียนภาคค่ำ พวกเธอจึงมานั่งเรียนอยู่ข้างๆ ถานโยว่ นักเรียนที่เรียนในโรงเรียนแห่งนี้ส่วนใหญ่เป็นเด็กจากหมู่บ้านใกล้เคียง พวกเธอต่างเข้าใจความสำคัญของการสอบเข้ามัธยมปลายดี ทุกคนจึงมักจะอ่านหนังสือถึงเที่ยงคืนเป็นปกติ

ถานโยว่เองก็เช่นกัน ดังนั้นหลังจากที่ทั้งสามคนได้นั่งเรียนด้วยกันครั้งหนึ่ง ครั้งต่อๆ มาพวกเธอก็มาจับกลุ่มเรียนด้วยกันทุกคืน

"ถิงถิง ช่วยดูโจทย์ข้อนี้ให้หน่อยได้ไหม ฉันคิดมานานแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าใจ..." ถานโยว่วางปากกาลงได้ไม่ทันไร เพื่อนหญิงทางขวามือก็ใช้ศอกสะกิดเธอเบาๆ

ถานโยว่กำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นมีนักเรียนหญิงอีกคนหนึ่งบ่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิดว่า "น่ารำคาญจริงๆ จะไม่ให้คนอื่นนอนกันหรือไง?"

เพื่อนหญิงทางซ้ายมือของถานโยว่กำลังจะเถียงกลับ แต่ถานโยว่รั้งไว้เสียก่อน "เราลงไปข้างล่างกันเถอะ คนอื่นเขาต้องนอนพักผ่อนกันแล้ว"

นักเรียนหญิงเหล่านี้พักอยู่ชั้นสอง ส่วนชั้นหนึ่งเป็นพื้นที่สำหรับทานอาหาร ปกติโต๊ะทานข้าวจะถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้านอยู่เสมอ หากพวกเธอลงไปนั่งทำข้างล่าง ก็จะไม่รบกวนคนอื่น

โจวเหวินและเฉาเสียไม่ได้โต้แย้งอะไร ทั้งสองเก็บหนังสือใส่กระเป๋าแล้วเดินลงไปชั้นล่าง เจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงกำลังจะเข้าห้องนอนเห็นเด็กสาวสามคนเดินลงมาก็อดแปลกใจไม่ได้

"เวลานี้ห้ามออกไปข้างนอกนะ" เธอกล่าวเสียงเข้ม แต่พอเห็นว่าเป็นถานโยว่เธอก็ยิ้มออกมา "ถิงถิง จะไปไหนล่ะลูก?"

ถานโยว่กอดกระเป๋าหนังสือไว้แล้วพูดอย่างอ่อนน้อม "พวกเราจะลงมาทำแบบฝึกหัดค่ะ บนนั้นทุกคนกำลังนอนกันหมดแล้ว ป้าคะ เดี๋ยวพวกเราจะคอยปิดไฟให้นะคะ"

เจ้าของร้านเห็นหน้าถานโยว่แล้วอารมณ์ดีขึ้นมาทันที "แค่ชั่วโมงสองชั่วโมงจะใช้ไฟสักเท่าไหร่กันเชียว รอเดี๋ยวนะ ป้าไปหยิบโคมไฟตั้งโต๊ะมาให้ ไฟในห้องโถงมันไม่ค่อยสว่าง"

หลังจากเจ้าของร้านเอาโคมไฟมาให้ก็กลับเข้าห้องนอนไป เด็กสาวทั้งสามคนก็นั่งทำโจทย์อยู่ใต้แสงโคมไฟ คอยปรึกษาหารือกันเป็นระยะด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาที่สุด เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนคนอื่น

เจ้าของร้านหาววอดพลางเดินกลับไปที่ห้อง สามีของเธอเตรียมตัวจะนอน พอเห็นเธอกลับมาก็แปลกใจเล็กน้อย "แค่ไปปิดไฟ ทำไมถึงไปนานจัง?"

"ถิงถิงกับเด็กชั้นมัธยมปีที่ 3 อีกสองคนกำลังทำโจทย์กันอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ป้าเลยหาโคมไฟไปให้พวกแกน่ะ" หลังจากมุดเข้าใต้ผ้าห่มแล้ว เจ้าของร้านจึงกล่าวตอบเบาๆ

สามีของเธอเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ "ดูท่าทางคุณจะถูกชะตากับหานถิงถิงมากเลยนะ ปกติไม่เห็นเคยทำดีกับนักเรียนพวกนี้ขนาดนี้เลย"

"ฉันถูกชะตากับเด็กคนนี้จริงๆ" เจ้าของร้านไม่ปฏิเสธ "แกเป็นเด็กดีมาก ตาถึงและขยันด้วย เวลาฉันยุ่งแกก็จะคอยเข้ามาช่วยเสมอ พูดน้อยแต่กริยามารยาทเรียบร้อย"

"ครอบครัวอาจจะลำบากหน่อย แต่เจ้าตัวมีความพยายามและตอนนี้ผลการเรียนก็ดีมาก อนาคตเด็กคนนี้ต้องไปได้ไกลแน่นอน"

สามีของเธอหัวเราะ "ดีแล้วที่คุณดูคนเป็น งั้นรีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ามาทำกับข้าวอีก"

ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะครับ ช่วยกดโหวตให้ด้วยนะ!!! (จบตอน)