ตอน 6

คุณปู่หานเชื่อในสิ่งที่ถานโหยวพูด และท่านก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ คุณปู่เป็นคนที่มีท่าทางดุดัน และในความทรงจำของหานถิงถิง ท่านไม่ถือว่าเป็นคนที่จะเข้าถึงได้ง่ายนัก

ท่านมีนิสัยฉุนเฉียว พอๆ กับถานหลิน พ่อแท้ๆ ของถานโหยว และชอบใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นเป็นที่สุด ครั้งที่รุนแรงที่สุดในอดีตคือตอนที่ท่านจับหานถิงถิงแขวนไว้บนต้นไม้แล้วเฆี่ยนตี เพียงเพราะเด็กน้อยแอบหยิบเงินของท่านไปซื้อขนมกิน

ทว่าหลังจากหานถิงถิงเข้าเรียนชั้นมัธยมต้น ท่านก็ไม่ลงไม้ลงมืออีก คาดว่าคงเห็นว่าหานถิงถิงโตแล้ว ไม่เหมาะจะใช้วิธีตบตีพร่ำเพรื่อเหมือนแต่ก่อน

อาจเป็นเพราะคุณปู่หานสร้างบาดแผลทางใจให้กับหานถิงถิงไว้มากเกินไป ถานโหยวจึงแสดงท่าทีระมัดระวังต่อท่านเป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าปู่จะเอาแน่เอานอนไม่ได้เหมือนถานหลิน

สองปู่หลานที่เพิ่งมาอยู่ร่วมกันกินมื้อเย็นกันในความเงียบ ถานโหยวอาสาไปล้างหม้อล้างชามด้วยตัวเอง หานฉุนหมิงเองก็นั่งสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้โยกแคะฟันอย่างสุขใจ ไม่ต้องเหนื่อยลงมือทำเอง

หลังจากถานโหยวจัดการเก็บกวาดเรียบร้อย เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วหยิบหนังสือคณิตศาสตร์และสมุดแบบฝึกหัดของหานถิงถิงออกมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเริ่มลงมือทำด้วยความทุลักทุเล

หานฉุนหมิงปรายตามองถานโหยวแวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากทักอะไร ถานโหยวเองก็นึกพอใจที่ได้ความสงบ เธอใช้ความอดทนที่มีทั้งหมดทุ่มเทไปกับการเรียน เมื่อเจอโจทย์ยากที่ทำไม่ได้ เธออาจจะรู้สึกท้อถอยบ้าง แต่จะทำอย่างไรได้? นอกจากต้องเอาชนะมันด้วยตัวเอง

จนกระทั่งถึงเที่ยงคืน ถานโหยวจึงคลึงข้อมือตัวเองเบาๆ เธอตั้งเป้าหมายไว้ที่สิบหน้า ตอนนี้ทำไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ส่วนที่เหลือคาดว่าพรุ่งนี้คงจะเสร็จสิ้น

หานฉุนหมิงเข้านอนไปนานแล้ว ท่านไม่ได้ว่าอะไรสักคำเรื่องที่ถานโหยวมานั่งทำการบ้านที่ห้องโถง ต่างจากย่าแท้ๆ ของถานโหยวที่แค่เธอเปิดไฟตอนกลางคืนก็น่ารำคาญไม่หยุดปาก

หกโมงเช้า ถานโหยวตื่นนอนตรงเวลาเป๊ะ แม้เธอจะอยากนอนต่อแค่ไหนก็ตาม แต่ที่โรงเรียนก็ตื่นเวลานี้ และสมัยก่อนตอนที่เธอปิดเทอมกลับบ้าน ก็ดูเหมือนจะมีงานให้ทำไม่รู้จบ

ตอนที่เธอกำลังทำอาหารเช้า หานฉุนหมิงก็หาวหวอดๆ ผลักประตูออกมา ในบ้านตระกูลหานเหลือเพียงสองปู่หลาน ชีวิตของหานถิงถิงนั้นน่าสงสารนัก พ่อแม่หย่าร้างกันไปตั้งนานแล้ว ต่างคนต่างไปทำงานต่างถิ่น ไม่มีใครอยากรับภาระเลี้ยงดู หานถิงถิงจึงต้องติดแหง็กอยู่ที่บ้านเกิด

เห็นหานถิงถิงเตรียมอาหารเช้า หานฉุนหมิงก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ถือกระป๋องน้ำชาไปล้างหน้าแปรงฟันที่บ่อน้ำ ถานโหยวเองก็ไม่ได้ชวนท่านคุย หลักๆ คือเธอไม่รู้จะพูดอะไรกับคุณปู่คนนี้ดี

โดยเนื้อแท้แล้วเธอไม่ใช่คนช่างเจรจาอยู่แล้ว

ทั้งสองกินมื้อเช้ากันเงียบๆ เมื่อเช็ดปากเสร็จ หานฉุนหมิงก็คว้าจอบเตรียมออกไปทำนา ก่อนจะจากไปท่านทิ้งเงินห้าหยวนไว้ให้ถานโหยว บอกให้เธอไปซื้อเนื้อสัตว์ที่หมู่บ้าน

ถานโหยวยื่นมือรับเงินนั้นมา "ทราบแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูจะซื้อฟองเต้าหู้มาด้วยนิดหน่อย"

หานฉุนหมิงโบกมือ "แล้วแต่เจ้าจัดการเถอะ"

เมื่อหานฉุนหมิงออกไปทำนาแล้ว ถานโหยวไม่ได้รีบร้อนทำงานบ้าน แต่ถือเงินออกไปซื้อกับข้าวที่หมู่บ้านก่อน การซื้อของโดยเฉพาะเนื้อสัตว์ต้องรีบไปแต่เช้า หากช้าไปเนื้อดีๆ คงถูกคนอื่นเลือกไปหมดแล้ว

ทันทีที่เธอเข็นจักรยานออกมาจากบ้าน หญิงวัยกลางคนข้างบ้านก็ร้องเรียกเธอไว้ "ถิงถิง จะไปซื้อกับข้าวเหรอ? ฝากซื้อปลามาให้สักตัวได้ไหม?"

ถานโหยวหยุดชะงักมองอีกฝ่าย เห็นท่าทีที่ไม่ยอมควักเงินให้ ถานโหยวจึงเม้มปาก "เอาเงินมาค่ะ"

หญิงคนนั้นอึ้งไปเล็กน้อย "เธอจ่ายไปก่อนสิ เดี๋ยวกลับมาฉันคืนให้"

ถานโหยวก้าวขึ้นจักรยานทันที "หนูไม่มีเงินค่ะ"

"อ้าว!" อีกฝ่ายพยายามจะร้องเรียกเธอไว้ แต่ถานโหยวปั่นจักรยานลับสายตาไปแล้ว ทิ้งให้หญิงคนนั้นกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ ก่อนหน้านี้หานถิงถิงไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ทำไมวันนี้ถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ?

ถานโหยวหาได้สนใจไม่ว่าใครจะมองว่าเธอซื่อบื้อ อันที่จริงเธอก็เป็นคนเฉยชาและพูดไม่ค่อยเก่ง การวางตัวเข้าสังคมยิ่งไม่ถนัด เธอมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ใครจะมาควักเงินจากกระเป๋าเธอ บอกเลยว่าไม่มีทาง

คิดได้ดังนั้น ถานโหยวก็ยิ่งถีบจักรยานให้เร็วขึ้นกว่าเดิม กลัวว่าจะมีคนตามมาทวงถาม

เมื่อถึงตลาดในหมู่บ้าน ถานโหยวซื้อเนื้อหมูสามชั้นและฟองเต้าหู้ได้สมใจ เงินห้าหยวนถูกใช้จนเกลี้ยง เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอ ไม่ว่าจะเป็นตัวเธอเองหรือหานถิงถิง ต่างก็ถูกฝึกให้ทำงานบ้านสารพัดมาตั้งแต่เด็ก

ตอนขากลับหญิงข้างบ้านคนนั้นไม่ได้ออกมาให้เห็น ถานโหยวก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่นั่นเกี่ยวกับเธอตรงไหน? ไม่มีใครบังคับให้เด็กนักเรียนมัธยมต้องไปสมาคมกับผู้ใหญ่นี่นา

เมื่อนำวัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยงไปวางไว้ ถานโหยวก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอหยิบสมุดแบบฝึกหัดที่ทำค้างไว้เมื่อคืนออกมาทำต่อ น่าเสียดายที่ยังทำโจทย์ไปได้ไม่กี่ข้อ ก็มีคนแวะมาหาหานถิงถิง

"หานถิงถิง พวกเราจะไปตกปลา เธอจะไปไหม?" เด็กชายสามคนยืนอยู่ตรงนั้น คนที่นำหน้ามาส่วนสูงไล่เลี่ยกับเธอ ดูสะอาดสะอ้าน เขาชื่อหยางซุ่น เป็นลูกชายของป้าข้างบ้านคนนั้นเอง

เด็กชายอีกสองคนที่ตามหลังหยางซุ่นมาคือหานเผิงและหานเหว่ย ทั้งสามแบกคันเบ็ดมาด้วย ในมือยังถือถังน้ำใบเล็กๆ

ถานโหยวเหลือบมองพวกเขาวูบหนึ่งแล้วก้มหน้าต่อ "ไม่ไปค่ะ ฉันมีธุระ"

หยางซุ่นดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าหานถิงถิงคนที่คอยตามก้นเขาต้อยๆ วันนี้กลับปฏิเสธ ทั้งที่เมื่อก่อนแค่เขาเอ่ยปากนิดเดียวเธอก็รีบวิ่งแจ้นตามมา ครั้งนี้เป็นอะไรไป?

ถานโหยวพูดคำไหนคำนั้น เธอไม่เงยหน้ามองคนพวกนั้นอีก ก้มหน้าก้มตาทำโจทย์เลขต่อไป

หานเหว่ยแค่นเสียงเย้ยหยัน "ด้วยคะแนนสอบของเธอ ต่อให้พยายามเรียนไปก็สอบเข้ามัธยมปลายดีๆ ไม่ได้หรอก"

หานเผิงซึ่งเป็นคนจิตใจดีกว่าดึงแขนเสื้อหานเหว่ยไว้ "เขาไม่ไปก็ไม่ต้องไปบังคับสิ พูดจาแบบนั้นทำไม? เดี๋ยวถ้าตกปลาได้ เดี๋ยวฉันแบ่งให้สักสองตัวนะ"

ถานโหยวอมยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าตกได้พวกคุณเก็บไว้เองเถอะ"

เฉิงเหวินฮุ่ย แม่ของเธอคุมเข้มมาก ของของคนอื่นน่ะอย่าไปรับมาสุ่มสี่สุ่มห้า ต่อให้ตัวเองอยากได้จริงๆ ก็ต้องหาของอย่างอื่นที่มีมูลค่าเท่ากันมาแลกเปลี่ยน อย่าได้เอาเปรียบคนอื่น เรื่องนี้ถานโหยวรู้ดีมาตั้งแต่เด็ก

หยางซุ่นเบ้ปาก เมื่อเห็นถานโหยวไม่สนใจพวกเขาก็พ่นลมหายใจออกจากจมูก ก่อนจะพาเพื่อนอีกสองคนเดินจากไป ถานโหยวไม่ได้ชายตามองพวกเขาแม้แต่น้อย เอาแต่จดจ่ออยู่กับการทำการบ้าน

เมื่อทำโจทย์ส่วนที่เหลืออีกห้าหน้าเสร็จสิ้น พอเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนในห้องโถงพบว่าเป็นเวลาสิบโมงครึ่ง ถานโหยวจึงเดินไปจุดไฟทำอาหาร บ้านชนบทที่ทำนาส่วนใหญ่มักไม่มีใครใช้เตาแก๊ส บ้านตระกูลหานก็เช่นกัน

ถานโหยวจุดไฟได้อย่างคล่องแคล่ว ระหว่างรอให้หมูสามชั้นเคี่ยวในหม้อจนนุ่มเธอก็ถือหนังสือไปนั่งอ่านข้างเตา คอยคุมไฟในเตาเป็นระยะ พร้อมกับก้มหน้าท่องสูตรคณิตศาสตร์ไปด้วย

ฝีมือทำอาหารของถานโหยวก็แค่พอประทังชีวิต แต่สำหรับเมนูหมูสามชั้นตุ๋นแล้ว เธอทำได้อร่อยมาก เพราะถานหลินชอบเมนูนี้ที่สุดและยังเป็นคนช่างเลือกอีกด้วย

หากเนื้อแข็งไป เก่าไป หรือปรุงรสไม่ถึงเครื่อง เขาก็มักจะบ่นเสมอ ด้วยความที่ต้องฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ฝีมือการทำอาหารจานนี้ของถานโหยวจึงพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในหมู่บ้านที่แออัดแห่งนี้ ไม่ว่าบ้านไหนทำอะไรก็ส่งกลิ่นไปทั่ว โดยเฉพาะเมื่อกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นโชยออกมา กลิ่นนั้นยิ่งรุนแรงและยั่วน้ำลายอย่างที่สุด

ถานโหยวนั่งอยู่ในครัวจนชินกับกลิ่นไปแล้ว แต่ชาวบ้านรอบข้างน่ะสิกลับนั่งไม่ติด ต่างพากันพูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุดปาก