ตอน 18

ถานโยวไม่ได้เอาแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องเงิน เพราะตัวเธอเองก็ยุ่งไม่น้อย นอกจากจะต้องทุ่มเทให้กับการบ้านแล้ว เธอยังต้องคอยดูแลจัดการงานบ้านให้สะอาดสะอ้าน เมื่อเห็นถานโยวลงแรงขยี้ซักผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนอย่างตั้งอกตั้งใจ หานฉุนหมิงก็นิ่งอึ้งไป

วันถัดมา ที่บ้านก็มีเครื่องซักผ้ากึ่งอัตโนมัติเพิ่มเข้ามาเครื่องหนึ่ง มือของหลานสาวเขามีไว้เพื่อเขียนหนังสือ จะให้มาทำเรื่องแรงงานหนักๆ แบบนี้ได้อย่างไร?

ท่าทีของท่านปู่ทำให้ถานโยวคาดไม่ถึง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเครื่องซักผ้าช่วยทุ่นแรงเธอได้มากทีเดียว ไม่ถึงสามวัน ราวตากผ้าในลานบ้านตระกูลหานก็เต็มไปด้วยผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน และเสื้อผ้าหนาๆ

แถมภายในบ้านยังถูกถานโยวจัดระเบียบจนสะอาดสะอ้าน แม้จะเป็นบ้านเก่าหลังเดิม แต่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว บรรยากาศกลับดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ช่วงสาย ถานโยวเขียนการบ้านพลางเฝ้าเครื่องซักผ้าไปด้วย เธอทำคณิตศาสตร์เสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังลุยวิชาฟิสิกส์ ทันใดนั้นขณะที่เธอกำลังใช้สมาธิ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากนอกลานบ้าน

"หานถิงถิง บ่ายนี้จะมีการแบ่งปลาที่บ่อ ไปด้วยกันไหม?"

ถานโยวเงยหน้ามองออกไป เห็นเด็กหนุ่มสามคนยืนอยู่ นั่นคือหยางซุ่น หานเผิง และหานเหว่ยที่เธอเคยพบก่อนหน้านี้ หลังจากคราวก่อนที่ถานโยวปฏิเสธไม่ยอมไปโรงเรียนพร้อมกับหยางซุ่น ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้คุยกันมาตลอดสองเดือนนี้

การที่หยางซุ่นมาหาหานถิงถิงในวันนี้ ทำให้ถานโยวรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

"ฉันไม่ไป ฉันมีธุระ" ถานโยวเป็นคนค่อนข้างเย็นชา เธอไม่ชอบรวมกลุ่มกับใคร และไม่ชอบสุงสิงกับผู้อื่น เธอชอบอยู่คนเดียวมากกว่า

หยางซุ่นยังคงนิสัยปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยน "เธอจะมีธุระอะไรนักหนา? ยังจะแสร้งทำเป็นเด็กเรียนอยู่อีกเหรอ?"

ถานโยวไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับหยางซุ่น "ฉันมีธุระจริงๆ เรื่องแบ่งปลาน่ะ ให้ปู่ฉันไปก็พอแล้ว"

หานฉุนหมิงเห็นหลานสาวปฏิเสธเด็กหนุ่มพวกนั้นอย่างไม่ไว้หน้า จึงเอ่ยขึ้นบ้าง "ถิงถิงเขามีงานที่ต้องทำที่บ้าน การแบ่งปลาก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจนักหรอก"

เมื่อหานฉุนหมิงเอ่ยปากเช่นนั้น ทั้งสามคนก็ไม่อาจเซ้าซี้ต่อได้ จึงจำใจต้องล่าถอยออกจากบ้านของหานฉุนหมิงไป

หานเหว่ยเริ่มหัวเสีย "ให้ตายสิ หานถิงถิงเป็นอะไรไปเนี่ย? คราวก่อนก็เห็นเอาแต่นั่งเรียน ตอนนี้ก็ยังเรียนอีก คะแนนสอบของเธอจะดีสักแค่ไหนกันเชียว? ไม่ใช่ว่ายังรั้งท้ายอยู่หรอกเหรอ?"

หานเผิงซึ่งเป็นคนซื่อๆ ตามนิสัยเดิมไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่มองหยางซุ่นด้วยความสงสัย

หานเหว่ยถามต่อ "นายอยู่โรงเรียนเดียวกับหานถิงถิง เทอมนี้เธอสอบได้เท่าไหร่?"

หยางซุ่นชะงักไป เขาจะให้ตอบว่าอย่างไรดี? เขาตั้งใจที่จะไม่พูดเรื่องการเปลี่ยนแปลงของหานถิงถิงในหมู่บ้าน แต่ในเมื่อเพื่อนสนิทถามมาเช่นนี้ เขาก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูด

"เธอสอบได้ 430 คะแนน" หลังจากนิ่งเงียบไปนาน หยางซุ่นก็ยอมคายตัวเลขนั้นออกมา

"แค่ 430 เองเนี่ยนะ?" หานเหว่ยหัวเราะเยาะ "งั้นจะแสร้งทำเป็นเด็กเรียนไปทำไม? ฉันสอบได้ 660 คะแนน ฉันยังไม่เห็นจะอวดเลย"

หยางซุ่นเหลือบมองหานเหว่ยแวบหนึ่ง "คะแนน 430 นั่นคือแค่คะแนนวิชาหลักสี่วิชา ภาษาจีน คณิตศาสตร์ อังกฤษ และฟิสิกส์ ส่วนอีกสี่วิชารองทางโรงเรียนไม่ได้นับรวมในคะแนนรวม แต่เธอก็ทำได้เกิน 90 คะแนนทุกวิชา"

"นั่นก็รวมแล้วเกือบ 800 เลยนะ!" หานเผิงอุทานด้วยความตกใจ "ตอนนี้คะแนนเธอดีขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันไม่เห็นเคยได้ยินพ่อแม่พูดถึงเลย"

หยางซุ่นตอบ "เธอไม่ได้บอกใคร ปู่เธอก็ไม่รู้มาก่อน เพิ่งจะมารู้ตอนไปประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียนนี่แหละ"

เขามักจะพูดเรื่องนี้กับคนอื่นไม่ได้ ความอัดอั้นนี้จึงเก็บไว้ในใจมานาน เมื่อเพื่อนสนิทถามขึ้นมา เขาก็ระบายออกมาอย่างอดไม่ได้ "สอบรวมปลายภาคครั้งนี้ การจัดอันดับของเขตดูจากคะแนนวิชาหลัก ครูประจำชั้นบอกว่าเธอได้อันดับที่เก้าของทั้งเขตเลยนะ"

"เก่งชะมัด" หานเผิงกล่าวด้วยความทึ่งจากใจจริง "คราวก่อนที่เห็นเธอก็เอาแต่นั่งเรียนอยู่จริงๆ ด้วย"

หานเหว่ยเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจ วิชาหลักสี่วิชาของเขาบวกกันยังไม่ถึง 350 คะแนนเลย เมื่อก่อนเขาเป็นฝ่ายดูถูกหานถิงถิงมาตลอด ทำไมเดี๋ยวนี้กลายเป็นว่าเธออยู่สูงกว่าเขาไปแล้ว?

หยางซุ่นเองก็รำคาญใจไม่แพ้กัน "แม่ฉันไปประชุมผู้ปกครองคราวก่อน พอได้ยินว่าหานถิงถิงสอบได้ดีขนาดนั้น กลับมาบ้านก็โกรธจนกินข้าวไม่ลง เอาแต่กดดันให้ฉันอ่านหนังสือทั้งวัน อยากให้ฉันทำคะแนนให้เหนือกว่าหานถิงถิง แต่มันจะไปทำคะแนนสูงขนาดนั้นได้ยังไงกัน?"

หานเผิงเสริม "แม่นายคิดแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก ใครใช้ให้หานถิงถิงเดี๋ยวนี้เก่งขนาดนั้นล่ะ? เธอเริ่มเรียนเก่งขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็น่าจะตอนที่พวกเราไปชวนเธอตกปลานั่นแหละ" หยางซุ่นตอบอย่างหมดอาลัยตายอยาก "เดี๋ยวนี้เธอเปลี่ยนไปจนน่าประหลาดเลย"

เด็กหนุ่มทั้งสามคนคุยกันอย่างออกรส โดยหารู้ไม่ว่ากำแพงนั้นมีหู ทั้งสามเดินหยอกล้อกันจากไปได้ไม่นาน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินอ้อมออกมาจากหลังกำแพงบ้าน

เธอก็แค่ตั้งใจจะมาขุดผักในสวน ใครจะไปคิดว่าจะได้ยินเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้?

"พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันมีเรื่องจะบอก เรื่องหลานสาวบ้านหานฉุนหมิงน่ะ ถิงถิงน่ะได้ข่าวว่าสอบได้อันดับเก้าของทั้งเขตเลยนะ!"

"จริงเหรอ? อันดับเก้าของเขตเลยเนี่ยนะ? เก่งจริง!"

"จริงหรือเปล่า? ทำไมไม่เห็นใครพูดถึงเลยล่ะ?"

"แม่ของเจ้าหยางซุ่นก็ไม่เคยพูดถึงเลยนะ"

"เขากล้าพูดที่ไหนล่ะ? จิตใจแคบจะตายไป ถ้าพูดออกไปก็เหมือนยอมรับน่ะสิว่าลูกตัวเองสู้ถิงถิงไม่ได้ แต่ถ้าพูดถึงเรื่องเรียน ถิงถิงก็เก่งจริงๆ นั่นแหละ เมื่อก่อนไม่เห็นเคยโดดเด่นแบบนี้เลย"

"เฮ้อ ก็คงโตขึ้นแล้วรู้จักคิดนั่นแหละ"

"นั่นสิ พ่อแม่แท้ๆ ก็พึ่งพาไม่ได้ ก็ต้องยืนหยัดด้วยตัวเองสิ"

ไม่ถึงสองชั่วโมง ข่าวเรื่องหานถิงถิงสอบได้อันดับเก้าของเขตก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน ฝ่ายถานโยวที่กำลังทำอาหารกลางวันอยู่ที่บ้านไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังยุ่งกับการทอดลูกชิ้น จะมีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นได้ที่ไหน?

ทุกปีในช่วงตรุษจีน เฉิงเหวินฮุ่ยจะทอดลูกชิ้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ถานโยวตั้งตารอมากที่สุด เมื่อมาอยู่ในโลกนี้ ถานโยวจึงตั้งใจจะทอดลูกชิ้นสักจาน ถือเป็นการบอกตัวเองว่าใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว

หานฉุนหมิงเอนหลังพิงเตาไฟอย่างมีความสุขราวกับแมวแก่ที่อิ่มหนำ หลานสาวคนนี้ช่างน่าภูมิใจเสียจริง เรียนก็เก่ง งานบ้านงานเรือนก็จัดแจงได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เขาส่งมือไปหยิบลูกชิ้นขึ้นมาหนึ่งลูก แล้วหรี่ตาอย่างพึงพอใจ "อันนี้ต้องกินคู่กับเหล้าสักหน่อยคงดี"

ถานโยวตอบ "ฉันซื้อเหล้าไว้ให้ขวดหนึ่งค่ะ ไว้ดื่มตอนเย็นนะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะผัดกับข้าวเพิ่มให้อีกสองอย่าง"

"ได้เลย" หานฉุนหมิงหัวเราะร่า "ปู่จะรอรับความกตัญญูจากหลานสาวนะ"

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ หานฉุนหมิงก็เดินไปยังบ่อปลา ระหว่างทางมีคนถามถึงคะแนนสอบของหานถิงถิงอยู่เป็นระยะ หานฉุนหมิงสงสัยเล็กน้อยแต่ก็คิดว่าไม่มีอะไรที่ต้องปิดบัง

เขาไม่ได้พูดเกินจริง พูดไปตามตรงอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อคนอื่นถามอะไรเขาก็ตอบไปตามนั้น ไม่นานทุกคนก็ทราบแล้วว่าข่าวลือนั้นเป็นความจริง

"อาฉุนหมิง ต่อไปคงสบายแล้วนะ ถิงถิงเดี๋ยวนี้ทำอะไรก็คล่องแคล่วไปหมด" คนชนบทมักจะชมเด็กว่า "ทำอะไรคล่องแคล่ว" แต่ถ้าลองพิจารณาดูให้ดี คำพูดนี้ฟังดูแปลกๆ ชอบกล

หานฉุนหมิงหรี่ตาลง "ก็จริง... จริงๆ ก็ดีมากเลยล่ะ ทำอะไรก็รวดเร็วไปหมด"

นึกถึงที่เจ้าของร้านเคยบอกเขาไว้ว่าให้หมั่นชื่นชมหานถิงถิงบ่อยๆ อย่าให้เธอถูกคนนอกเป่าหูจนหลงเชื่อไปได้ง่ายๆ ความถ่อมตัวที่เตรียมจะพูดก็กลายเป็นคำชมแทน เพราะต้องให้คนในครอบครัวเห็นคุณค่าก่อน คนอื่นถึงจะให้เกียรติ

หลังจากหานฉุนหมิงไปที่บ่อปลาแล้ว ถานโยวก็ยังคงอ่านหนังสือตามตารางของเธอต่อไป นักเรียนไม่เรียนแล้วจะให้ไปทำอะไร? จะไปรับจ้างทำงานก็ไม่มีใครกล้ารับ

อีกอย่าง การเรียนหนังสือคือหนทางเดียวที่เด็กจากครอบครัวยากจนจะสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงข่มความรู้สึกกระวนกระวายที่อยากออกไปเล่นข้างนอกลง แล้วพลิกหน้าหนังสือโจทย์คณิตศาสตร์ต่อไปอย่างมุ่งมั่น

นิยายใหม่ ฝากกดติดตามและให้กำลังใจด้วยนะ!!