ตอน 19

ต่อให้ถานโยว่จะมีวินัยในตัวเองสูงเพียงใด แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบหกปีเท่านั้น อีกทั้งเธอยังมีความชอบส่วนตัวคือการอ่านนิยาย แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอไม่ได้แตะต้องมันเลย ความจริงแล้วลึกๆ ในใจของถานโยว่ก็รู้สึกกระวนกระวายไม่น้อย

ทว่าความกระหายที่จะเพิ่มค่าสติปัญญาทำให้ถานโยว่สะกดกลั้นความรู้สึกวูบไหวเหล่านั้นเอาไว้ได้ ไม่เป็นไร... รอให้ค่าสติปัญญาของเธอเพิ่มขึ้นจนเรียนได้ง่ายขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นเธอก็จะมีเวลาเล่นสนุกมากขึ้นเอง

เมื่อโน้มน้าวใจตัวเองได้เช่นนั้น ถานโยว่ก็กลับมาตั้งสมาธิได้อีกครั้ง

เทศกาลตรุษจีนผ่านไปอย่างเงียบสงบ ตระกูลหานเดิมทีก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องมากมายนัก ซึ่งก็คล้ายกับสถานการณ์ที่บ้านของถานโยว่ ช่วงปีใหม่จึงไม่ค่อยมีใครแวะเวียนมาหา

ถานโยว่เองก็ชอบความสงบเช่นนี้ ต่อให้เหลือเพียงเธอกับหานฉุนหมิงสองคน เธอก็ยังรู้สึกว่านี่คือช่วงปีใหม่ที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยผ่านมา

เมื่อนึกถึงบ้านตัวเองที่ถานหลินมักจะทะเลาะเบาะแว้งกับปู่ย่าตายายอยู่ตลอด โดยเฉพาะช่วงปีใหม่ที่ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสุขเลย ถานโยว่สลัดความทรงจำที่ไม่น่าอภิรมย์เหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะตักน้ำซุปให้หานฉุนหมิง

การออกมาทำภารกิจในครั้งนี้ทำให้ถานโยว่ได้เห็นว่าครอบครัวอื่นเขาอยู่กันอย่างไร ถือเสียว่าเป็นการพักหายใจ ให้เธอได้หลีกหนีจากครอบครัวที่เย็นชาและกดดันนั่นออกมาได้ชั่วคราว

เมื่อคนเราตั้งใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เวลาจะผ่านไปรวดเร็วเป็นพิเศษ ไม่นานวันเปิดเทอมใหม่ก็มาถึง

ครั้งนี้หานฉุนหมิงเป็นคนมาส่งถานโยว่ด้วยตัวเอง บรรยากาศในห้องสามยังคงคุ้นเคยเหมือนเก่า รวมถึงอาจารย์ประจำชั้นคนเดิมด้วย ทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้องพักครู ถานโยว่กลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "อาจารย์ซือไม่มาหรือคะ?"

หวังหลานเฟิ่งตอบ "อาจารย์ซือท่านเป็นอาจารย์ภาควิชามัธยมปลายอยู่แล้ว ตอนนี้ท่านลาคลอด เดือนหน้าก็จะกลับไปสอนที่ฝ่ายมัธยมปลายเหมือนเดิมจ้ะ"

"ฝ่ายมัธยมปลาย?" ถานโยว่อึ้งไป นี่หมายความว่าต่อไปเธอจะไม่ได้เจออาจารย์ซืออีกแล้วงั้นหรือ?

หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ตบหัวถานโยว่เบาๆ "ไม่พอใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ต่อไปอาจารย์คณิตศาสตร์ของเธอคือฉัน ถ้าคิดถึงอาจารย์ซือมากนัก ก็พยายามสอบเข้ามัธยมปลายให้ได้สิ แล้วค่อยกลับไปเป็นลูกศิษย์ท่านอีกครั้งไม่ดีกว่าหรือ?"

คำพูดนี้อาจไปสะกิดใจถานโยว่เข้า เธอเม้มปากกลั้นน้ำตาที่คลอเบ้า "หนูทราบแล้วค่ะ หนูเองก็ชอบอาจารย์ฉินเหมือนกัน"

"ทำหน้าแบบนั้นไม่เหมือนคนชอบกันเลยนะ" อาจารย์ฉินหัวเราะร่า "โตป่านนี้แล้วยังจะร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก เดี๋ยวถ้าผลการเรียนคณิตศาสตร์เธอตกลงมา ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่"

"ถ้าทำผลงานได้ดี..."

เมื่อเห็นถานโยว่เงยหน้าขึ้นทันควัน อาจารย์ฉินจึงหยอดเหยื่อล่อ "ถ้าผลงานดี เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาอาจารย์ซือที่ฝ่ายมัธยมปลายเอง"

ดวงตาของถานโยว่เป็นประกายทันที "เมื่อไหร่คะ? หนูว่างตลอดเวลา! ไปตอนนี้เลยได้ไหม!"

อาจารย์ฉินขำจนพูดไม่ออก "เธอน่ะว่าง แต่อาจารย์ซือเธอยังไม่ว่างหรอก ท่านยังลาคลอดอยู่ กะว่าอีกสักเดือนถึงจะกลับมาสอน"

ถานโยว่รู้สึกเสียดายเล็กน้อยแต่ก็จดจำช่วงเวลานั้นไว้ในใจ "ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณอาจารย์ฉินนะคะ"

"เอาล่ะ เปิดเทอมใหม่ก็พยายามเข้าล่ะ อย่าให้ถึงมือฉันแล้วคะแนนกลับลดลง"

ถานโยว่ตอบอย่างจริงจัง "ไม่มีวันค่ะ หนูจะไม่ทำให้อาจารย์ซือผิดหวังเด็ดขาด"

"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" อาจารย์ฉินยิ้ม "แบบฝึกหัดที่ให้ไปช่วงก่อนปีใหม่ทำเสร็จหรือยัง? เอามาให้ดูหน่อยสิ"

"หนูทำเสร็จหมดแล้วค่ะ" ถานโยว่หยิบแบบฝึกหัดออกมาจากกระเป๋า "แต่หนูรู้สึกว่ามีบางข้อที่ยากมาก อาจารย์ช่วยอธิบายให้หน่อยได้ไหมคะ?"

ในเมื่ออาจารย์ฉินไม่ใช่ครูประจำชั้น ถานโยว่จึงนั่งลงข้างๆ เขาอย่างถือวิสาสะ แต่ทว่าหลังจากที่เธอทำตามคำแนะนำของอาจารย์ฉินไปได้สองข้อ ก็มีเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นจากทางด้านข้าง

ถานโยว่เงยหน้ามอง นี่กำลังไม่พอใจเธออยู่หรือ? ทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่ายเธอก็จำได้ นี่คือว่านเวย อดีตอันดับหนึ่งของระดับชั้นที่เคยเรียนคณิตศาสตร์กับอาจารย์ฉินในห้องเรียนเดียวกันเมื่อเทอมที่แล้ว

ตอนนี้พอรู้ว่าเธอมาเป็นลูกศิษย์อาจารย์ฉินเหมือนกัน เลยเกิดความอิจฉาขึ้นมางั้นหรือ?

แม้ถานโยว่จะมีความเชื่องช้าอยู่บ้าง แต่ละครฉากแย่งชิงความโปรดปรานของเด็กเรียนเก่งแบบนี้ เธอยังพอดูออก เธออยากจะบอกจริงๆ ว่าเธอกำลังคิดมากไปหรือเปล่า เธอน่ะชอบอาจารย์ซือที่สุดต่างหาก!

ถานโยว่ปรายตามองว่านเวยครั้งหนึ่งก่อนจะเมินเฉย ไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นกันก็ไม่มีเรื่องอะไรต้องพูดคุย

หลังจากอยู่ในห้องพักครูร่วมครึ่งชั่วโมง ถานโยว่ถึงจะเข้าใจโจทย์ที่ค้างคาใจทั้งหมด ตอนเดินออกจากห้องพักครู เธอเห็นว่านเวยยืนรออยู่หน้าโถงทางเดิน

"เธอไม่ได้ที่หนึ่งไปตลอดกาลหรอกนะ" ตอนเดินผ่านว่านเวย ถานโยว่ได้ยินประโยคนั้นดังขึ้น

ถานโยว่บีบสายกระเป๋าเป้แน่น "ฉันจะพยายามรักษาตำแหน่งอันดับหนึ่งนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ"

เธอเองก็มีความทะเยอทะยาน การเรียนคือโอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนชีวิตของหานถิงถิงได้ อีกทั้งถานโยว่ยังต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อชดเชยความเสียดายที่เคยปล่อยปละละเลยการเรียนในช่วงมัธยมต้น เธอจึงหวังว่าตัวเองจะรักษาผลงานที่ดีเยี่ยมนี้ไว้ตลอดไป

เมื่อคำขู่ของตัวเองถูกตอกกลับมาเช่นนั้น อารมณ์ของว่านเวยก็คงไม่ดีนัก ถานโยว่ไม่ได้รู้สึกเกลียดชังอะไรว่านเวย ในวัยเรียนน่ะหรือ... ต่อให้เด็กเรียนเก่งจะนิสัยเสียแค่ไหนเชียว? ก็คงแค่พยายามเรียนให้หนักแล้วใช้ผลคะแนนเป็นเครื่องพิสูจน์เท่านั้นแหละ

พอเข้าห้องเรียนเห็นหานฉุนหมิงกำลังช่วยเช็ดโต๊ะให้ ถานโยว่ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปู่อย่างเขาที่อยู่บ้านแม้แต่ขวดน้ำมันล้มก็ไม่ยอมหยิบขึ้นมา วันนี้กลับมาช่วยเธอทำความสะอาดเสียได้?

หานฉุนหมิงมีเหตุผลของเขา "ในเมื่อเธอต้องเรียนในห้องพักครู ฉันก็ช่วยจัดการพวกนี้ให้ ทีหลังจะได้มีเวลาเรียนเพิ่มขึ้น เธอต้องทำตัวให้ดี ตั้งใจใฝ่เรียนรู้เข้าล่ะ"

ถานโยว่เข้าใจ "หนูทราบแล้วค่ะ วันหนึ่งหนูจะทำให้ไม่มีใครกล้าดูถูกหนูได้อีก"

"ดี! มีความตั้งใจดีมาก!" หานฉุนหมิงเอ่ยชม "อาจารย์พวกเธอว่าคืนนี้เริ่มสอนเสริมช่วงค่ำแล้ว ฉันต้องกลับไปก่อน ดูแลตัวเองดีๆ หมั่นถามอาจารย์ในเรื่องที่ไม่เข้าใจด้วยนะ"

"คุณปู่สบายใจได้เลยค่ะ หนูจะดูแลตัวเองอย่างดี" ในใจของถานโยว่รู้สึกโหว่งๆ แม้หานฉุนหมิงจะดูดุดัน แต่ปู่คนนี้ก็ปฏิบัติต่อเธอดีจริงๆ

"แล้วก็... เสื้อผ้าหนาๆ ถ้ามันหนักเกินไปก็เอาใส่กระเป๋ากลับไปซักที่บ้าน ที่หอพักตากไม่แห้งหรอก" หานฉุนหมิงกำชับอีกสองสามคำก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไป

มองดูเงินสิบหยวนที่หานฉุนหมิงยัดใส่มือมาให้ ถานโยว่ก็รีบเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง เงินสิบหยวนในยุคนี้ถือว่าไม่น้อยเลย เพราะเธอทานอาหารสามมื้อที่หอพักอยู่แล้ว ส่วนเครื่องเขียนต่างๆ ก็ซื้อเตรียมไว้หมดแล้ว

ปกติเธอใช้แค่เงินซื้อของใช้ส่วนตัวเล็กน้อยเท่านั้น และเนื่องจากถานโยว่เป็นคนประหยัด ปกติแล้วในหนึ่งสัปดาห์เธอยังเหลือเงินเก็บอีกครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ

คืนนี้เพิ่งจะเริ่มเรียนเสริมช่วงค่ำ ทำให้ช่วงบ่ายว่างเว้นไป หลังจากทานมื้อเที่ยงที่หอพัก ถานโยว่ก็ฟุบตัวลงตรงข้างเตียงเพื่อทบทวนบทเรียนของเทอมนี้ล่วงหน้า

วิชาที่เธอเริ่มดูก่อนคือคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ ส่วนวิชาอื่นนั้นเธอไม่ได้กังวลเลยสักนิด พวกเด็กสาวรวมตัวกันพูดคุยกระซิบกระซาบถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ได้พบเจอในช่วงปีใหม่

ไม่มีใครมาชวนถานโยว่คุย เหตุผลหลักคือตอนนี้หานถิงถิงได้กลายเป็นบรรทัดฐานของเด็กเรียนเก่งไปเสียแล้ว เพื่อนร่วมหอพักต่างก็ไม่กล้ารบกวนเธอ หากคะแนนของเธอตกลงเพราะพวกเธอขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ถานโยว่ไม่มีความสนใจในเรื่องสัพเพเหระเหล่านั้นเลย ตอนนี้เธอขลุกอยู่กับการอ่านบทเรียนล่วงหน้าคนเดียว แล้วก็นึกถึงโจวเหวินและเฉาเสียขึ้นมาจับใจ น่าเสียดายที่พวกเธออยู่มัธยมสามและเปิดเทอมไปนานแล้ว ตอนนี้คงกำลังนั่งเรียนอยู่ในห้อง

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจากเพื่อนๆ ทุกคน ขอบคุณมากครับ! นิยายใหม่ฝากกดติดตามและกดให้คะแนนด้วยนะครับ!!!