ตอน 17

“นั่นก็แน่นอนอยู่แล้ว” ฮั่นฉุนหมิง (韩存明) กล่าวด้วยอารมณ์ดีในยามนี้ “พวกแกสองคนพึ่งพาไม่ได้เลยสักอย่าง ต้องให้คนอื่นบีบคั้นจนจวนตัวถึงจะยอมทำตาม”

ฮั่นกว่างจื้อ (韩广志) คอตกหงอย เขาตระหนักได้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่ลูกชายสุดที่รักของพ่ออีกต่อไป ทุกวันนี้ฮั่นถิงถิง (韩亭亭) ต่างหากคือคนที่พ่อให้ความสำคัญที่สุด

ในเมื่อฮั่นฉุนหมิงเป็นฝ่ายสั่งสอนลูกชาย พ่อแม่ของหลี่ (李) ก็ย่อมไม่สอดแทรก อันที่จริงยิ่งฮั่นฉุนหมิงกับฮั่นกว่างจื้อขัดแย้งกันมากเท่าไหร่ พวกเขากลับยิ่งรู้สึกยินดี สภาพของฮั่นกว่างจื้อในตอนนี้ก็แทบไม่ต่างอะไรกับลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านภรรยา

“ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปกับพ่อด้วย ตอนที่เธออายุสิบขวบเป็นต้นมา เธอไม่เคยได้รับค่าเลี้ยงดูเลยสักบาท ถ้าปีละหกพันคูณแปดปี ก็เป็นเงินสี่หมื่นแปดพันหยวน” พอคำนวณตัวเลขออกมาได้มากกว่าที่ตัวเองคิดไว้สองพันหยวน ฮั่นกว่างจื้อก็รู้สึกสมดุลในใจขึ้นมาทันที

ฮั่นฉุนหมิงแค่นเสียงหัวเราะ “พรุ่งนี้ถิงถิงไม่ต้องไปหรอก เรื่องนี้ฉันกับพ่อแกจะไปจัดการเอง”

ถานโยว่ (谭柚) ครุ่นคิดเล็กน้อย “ได้ค่ะ งั้นหนูรออยู่ที่ห้องพักนะคะ?”

แม่ของหลี่ฝืนยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “พักที่ห้องพักทำไมกัน? ที่บ้านก็มีห้องว่างทำไมถึงต้องไปพักที่นั่น?”

ถานโยว่ในบางครั้งก็รู้จักวิธีพูดจา “ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจพวกคุณเปล่าๆ หากทุกอย่างราบรื่น พรุ่งนี้ช่วงบ่ายเราก็คงกลับกันแล้ว จะได้ไม่เสียเวลาพวกคุณด้วย”

เมื่อได้เงินตามที่ต้องการ ฮั่นฉุนหมิงก็ไม่ได้อยู่ทานมื้อค่ำที่บ้านตระกูลหลี่ ทั้งสองนัดแนะว่าจะออกเดินทางเจ็ดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฮั่นฉุนหมิงจะพาถานโยว่ไปพักที่โรงแรมใกล้กับละแวกบ้านของตระกูลหลี่

ทันทีที่ปู่หลานเดินจากไป บรรยากาศในบ้านตระกูลหลี่ก็เย็นยะเยือก หลี่เสี่ยวเหมย (李晓梅) ทำหน้าบึ้งตึงหมายจะเดินเข้าห้องนอน แต่กลับถูกพ่อของหลี่ตวาดห้าม “นั่งลง!”

หลี่เสี่ยวเหมยเอ่ยด้วยความน้อยใจ “พ่อ! พ่อยังจะมาโกรธหนูอีก!”

พ่อของหลี่จ้องมองเธอ “เขามาทวงค่าเล่าเรียน เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับกว่างจื้อ เธอจะร้อนรนไปทำไม? เงินสี่หมื่นหยวนแลกกับการตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลูกสาว ไม่ได้ถือว่ามากมายอะไรเลย”

แม่ของหลี่เองก็อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน “เด็กนั่นดูเงียบๆ แต่ในหัวมีแผนการไม่น้อย เรื่องขอเงินก็น่าจะเป็นความคิดของเจ้าตัวนั่นแหละ อายุแค่นี้แต่ความคิดอ่านลึกซึ้งนัก”

ฮั่นกว่างจื้อไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ข้างหนึ่งคือพ่อแท้ๆ กับลูกสาวแท้ๆ อีกข้างคือพ่อตาแม่ยาย เขาไม่อาจล่วงเกินใครได้เลย

พ่อของหลี่หลับตาลง “ให้เงินเขาไปแล้วก็จบกันไป ต่อไปถ้าพวกเขาไม่มาหา เราก็จะได้สบายใจ หวังว่าพวกเขาจะพูดคำไหนคำนั้นเถอะ พูดในแง่ร้ายที่สุด สิ่งที่เด็กนั่นพูดก็ไม่ผิด กว่างจื้อมีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูเธอให้เติบใหญ่”

“ยังไงเสียเธอก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ การทอดทิ้งลูกสาวที่เป็นผู้เยาว์ ต่อให้ไปฟ้องร้องที่ไหนก็ไม่มีใครเข้าข้างเราหรอก”

แม่ของหลี่ไม่พอใจ พยายามจะเอาแต่ใจแต่ก็ไม่รู้จะพูดแย้งอย่างไร สุดท้ายจึงได้แต่นั่งกอดอกฮึดฮัดอยู่ข้างๆ

หลี่เสี่ยวเหมยเม้มริมฝีปาก ถึงปากจะบอกว่าฮั่นกว่างจื้อยืมเงินพ่อแม่เธอไป แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็คือเงินของเธอไม่ใช่หรือ? เงินของพ่อแม่เธอก็คือเงินของฮั่นกว่างจื้อ และเงินของฮั่นกว่างจื้อก็คือเงินของเธอไม่ใช่หรือยังไง?

พ่อของหลี่กล่าว “ต่อให้เธอจะคิดอะไรอยู่ ก็เก็บมันไว้ซะ ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าผู้ชายคนนี้เธอเป็นคนเลือกเอง เขามีลูกติดเธอไม่ใช่ไม่รู้ เพราะฉะนั้นทุกอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เธอต้องยอมรับมันให้ได้”

เมื่อพ่อแท้ๆ ไม่เข้าข้าง หลี่เสี่ยวเหมยจึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ในเมื่อฮั่นกว่างจื้อยังนั่งอยู่ตรงนี้ เธอจึงทำอะไรไม่ได้มาก

ถานโยว่ไม่รู้หรอกว่าหลังจากพวกเขาจากมา ครอบครัวหลี่ยังมีการสนทนาเช่นนี้เกิดขึ้น หลังจากที่เธอและฮั่นฉุนหมิงออกจากละแวกหมู่บ้าน ก็ไม่ได้รีบกลับที่พัก แต่ตรงไปยังตู้เอทีเอ็มใกล้ๆ เพื่อนำเงินสี่หมื่นหกพันหยวนที่เพิ่งได้มาไปฝากเข้าบัญชี

เมื่อเห็นท่าทางคล่องแคล่วของถานโยว่ ฮั่นฉุนหมิงก็ประหลาดใจ “หลานรู้วิธีทำเรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”

ถานโยว่คิดในใจว่า ฮั่นถิงถิงคนเดิมมักจะไปเบิกเงินที่เอทีเอ็มบ่อยๆ เธอแค่จำได้ว่าต้องทำอย่างไรเท่านั้น

“ที่โรงเรียนมีธนาคารอยู่ค่ะ หนูเคยเห็นคนอื่นทำมาก่อน” เธอให้เหตุผลกึ่งจริงกึ่งเท็จ ซึ่งฮั่นฉุนหมิงก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

“พรุ่งนี้ไม่ให้หนูไปกับปู่จริงๆ เหรอคะ?” ถานโยว่เดินตามหลังฮั่นฉุนหมิงพลางถามขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ต้องหรอก เรื่องพวกนี้ไม่ต้องถึงมือหนู ปู่จัดการเองได้” ฮั่นฉุนหมิงโบกมือ “หนูตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องพักเถอะ พรุ่งนี้พอได้เงินแล้วเราก็กลับกัน”

“สถานที่พรรค์นี้ ปู่ไม่อยากอยู่แม้แต่วันเดียว”

ถานโยว่กล่าวอย่างจริงจัง “หนูก็ไม่ชอบที่นี่เหมือนกัน บ้านตระกูลหลี่… พวกเขาดูถูกเรา”

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ทันความดูถูกเหยียดหยามที่แม่ของหลี่พยายามปิดบังไว้ หรือความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมของหลี่เสี่ยวเหมย ถานโยว่สัมผัสได้ทั้งหมด บางทีคนที่ทำตัวเป็นกลางที่สุดอาจจะเป็นพ่อของหลี่ แต่ก็เป็นเพียงความเฉยเมยแบบคนแปลกหน้าเท่านั้น

ฮั่นฉุนหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นหลานก็ต้องพยายาม พยายามทำให้พวกเขากล้าดูถูกเราไม่ได้อีก”

ถานโยว่พยักหน้าหนักแน่น “หนูทราบแล้วค่ะ หนูจะทำให้ฮั่นกว่างจื้อ หลี่เสี่ยวเหมย และแม่แท้ๆ ของหนู ไม่มีใครกล้าดูถูกหนูอีก”

ในเมื่อหลานสาวมีความมุ่งมั่น ฮั่นฉุนหมิงย่อมไม่ทำลายกำลังใจ เขาคำนวณตัวเลขในใจ “ถ้าพรุ่งนี้ได้เงินคืนมา ค่าเล่าเรียนของหลานต่อจากนี้ก็ไม่ต้องห่วงแล้ว”

“หลังจากนี้หลานก็ตั้งใจเรียนไป ส่วนปู่อยู่บ้านทำไร่ไถนา ปีหนึ่งก็พอเก็บเงินได้บ้าง ถ้าหลานสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ยังไงปู่ก็จะส่งให้หลานเรียนจนจบให้ได้”

ถานโยว่ไม่ใช่คนที่มีอารมณ์อ่อนไหวง่าย แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่เปี่ยมด้วยความหวังของฮั่นฉุนหมิง เธอก็อดรู้สึกจุกในอกไม่ได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “หนูจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ!”

ไม่ใช่เพื่อฮั่นถิงถิง แต่เพื่อไม่ให้เสียแรงเปล่าที่ฮั่นฉุนหมิงคาดหวังในตัวเธอ

รุ่งเช้าวันถัดมา ฮั่นฉุนหมิงและฮั่นกว่างจื้อรีบออกไปดักรอแม่แท้ๆ ของฮั่นถิงถิงแต่เช้ามืด ถานโยว่อยู่รอที่ห้องพักอย่างว่าง่ายและนั่งทำการบ้านเงียบๆ

การบ้านช่วงปิดเทอมวิชาภาษาจีนและภาษาอังกฤษเธอทำเสร็จไปหมดแล้ว เหลือเพียงวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ เธอเป็นคนชอบจัดการสิ่งที่ง่ายก่อน ส่วนสิ่งที่ยากเธอมักจะเก็บไว้ทำเป็นลำดับสุดท้าย

ก่อนจะถึงมื้อเที่ยง ฮั่นฉุนหมิงก็กลับมา เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูสงบนิ่งของเขา ถานโยว่ก็มองด้วยความกังวล ฮั่นฉุนหมิงเริ่มเก็บข้าวของ “เรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะ”

ถานโยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก “หนูซื้อข้าวโพดมาสองฝัก เดี๋ยวเราเอาไว้กินระหว่างทางนะคะ ของที่นี่แพงเหลือเกิน”

ฮั่นฉุนหมิงยิ้ม “ถิงถิงของปู่รู้จักประหยัดดีมาก ต้องรู้จักคิดคำนวณแบบนี้แหละ เงินที่ไม่ควรเสียแม้แต่แดงเดียวเราก็ต้องไม่จ่าย”

ถานโยว่ยิ้มตอบ “หนูเข้าใจแล้วค่ะ ต้องหัดเก็บเงิน”

เรื่องนี้เธอเรียนรู้มาจากแม่แท้ๆ อย่างเฉิงเหวินฮุ่ย (程文慧) แต่ก่อนแม่มักจะสอนเธอเสมอว่าให้รู้จักเปรียบเทียบราคา ให้รู้จักประหยัดและรอบคอบ ซึ่งถานโยว่จำได้ขึ้นใจ

เมื่อคุณได้สัมผัสกับความยากลำบากในยามไม่มีเงิน คุณถึงจะรู้ว่าเงินนั้นสำคัญเพียงใด

ฮั่นฉุนหมิงกวาดสายตามองรอบห้อง “พ่อแกพอได้เงินแล้วก็รีบไปทำงานต่อเลย เราไปสถานีขนส่งเพื่อซื้อตั๋วกันเถอะ พวกคนตระกูลหลี่ไม่ได้ตามมาใช่ไหม?”

ถานโยว่ตอบ “ไม่ค่ะ และหนูก็ไม่อยากเจอพวกเขาอีก”

“ไม่เจอก็ดีแล้ว ต่อไปเราก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก” ฮั่นฉุนหมิงไม่สนหรอกว่าคนตระกูลหลี่จะคิดอย่างไร เขาเพียงแค่ต้องการหลักประกันให้อนาคตของฮั่นถิงถิงก็เท่านั้น ส่วนที่เหลือจะไปคิดให้มากความทำไมกัน?

การเดินทางมายังเมืองอวิ๋นเฉิงของถานโยว่ในครั้งนี้มาอย่างรีบเร่งและจากไปอย่างรวดเร็ว ในบ่ายวันเดียวกันพวกเขาก็กลับถึงบ้านเกิดแล้ว ทั้งสองไม่ได้พูดเรื่องที่ออกไปจัดการมาให้ใครฟังแม้แต่คำเดียว

ต่อให้ในธนาคารจะมี “เงินก้อนโต” นอนอยู่นิ่งๆ แต่ทั้งสองคนก็ยังคงดูเฉยเมย ฮั่นฉุนหมิงรู้ดีว่านั่นคือเงินเรียนหนังสือของถานโยว่และรู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน จึงไม่มีความคิดจะนำไปใช้ในทางอื่นเลย

นิยายเรื่องใหม่ ฝากกดติดตามและกดแนะนำด้วยนะครับ!!! (จบบท)