ตอน 16

“มีสิ ข้าจะเตรียมไว้ให้ พอดีวันนี้เงินเดือนข้าเพิ่งออกพอดี” หานกวังจื้อรู้สึกปวดขมับ เขารู้ซึ้งถึงความดื้อดึงของพ่อตัวเองดี ที่สำคัญคือพ่อคนนี้ไม่เคยสนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

หานฉุนหมิงพยักหน้าอย่างพอใจแบบเสียไม่ได้ แต่ถานโยว่ไม่มีทางปล่อยให้เรื่องจบแค่นี้ นางจ้องหน้าหานกวังจื้อเขม็ง “ก่อนข้าจะบรรลุนิติภาวะ ท่านมีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูข้า นี่คือความรับผิดชอบที่ท่านปฏิเสธไม่ได้ และข้าเองก็ไม่อยากถ่อสังขารมาที่เมืองอวิ๋นเฉิงบ่อยๆ ช่วงนี้ข้าก็มีภาระต้องทำเยอะ”

“ข้าได้ไปถามอาจารย์มาแล้ว ค่าเทอมและค่ากินอยู่ของโรงเรียนมัธยมปลายเทอมละประมาณห้าพัน สี่ปีก็ราวสามหมื่น ตอนนี้ข้าอยู่มัธยมต้นปีสอง เหลือเวลาอีกปีครึ่งก็จะสอบเข้ามัธยมปลาย ปีครึ่งนี้ท่านต้องจ่ายมาหนึ่งหมื่น”

“ท่านจ่ายเงินก้อนนี้ให้ท่านปู่สี่หมื่น แล้วหลังจากนี้ข้าจะไม่มาแบมือขอเงินท่านอีกแม้แต่แดงเดียว”

“มันเป็นไปไม่ได้!” หานกวังจื้อปฏิเสธทันควัน “ตอนนี้ข้าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน? ค่าเทอมเจ้าหลังจากนี้ข้าจะเตรียมไว้ให้เอง รับรองว่าจะไม่ลืมแน่นอน”

หานฉุนหมิงเองก็เริ่มประมวลผลตามทัน “ถิงถิงพูดไม่ผิดนะ ปกติแกกลับบ้านปีละไม่ถึงสองครั้ง เงินก็ไม่เคยส่งมา แล้วจะให้ฉันกับหลานต้องถ่อสังขารมาขอค่าเทอมแกทุกรอบหรือไง?”

“แกจ่ายค่าเทอมที่เหลือของถิงถิงให้จบๆ ไปซะที จะได้ไม่ต้องให้เราสองคนปู่หลานมาหาแก แล้วยังต้องมาคอยดูสีหน้าแกอีก”

หานกวังจื้อกุมขมับ “พ่อครับ ผมไม่มีเงินก้อนขนาดนั้นจริงๆ”

“งั้นแกก็ไปยืมมา จะไปยืมใครก็ช่าง ฉันสนแค่ต้องได้เงิน” หานฉุนหมิงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ตอนนี้เขาดูออกแล้วว่าถ้าครั้งนี้เรียกเงินไม่ได้ ครั้งหน้าจะยิ่งยากขึ้นไปอีก

หลี่เสี่ยวเหมยทนไม่ไหวอีกต่อไป “คุณพ่อคะ กวังจื้อเขาไม่มีเงินก้อนขนาดนั้นจริงๆ ค่ะ พวกเราก็มีลูกที่ต้องดูแล การเลี้ยงเด็กมันก็ต้องใช้เงิน... คุณพ่อจะเห็นแก่หลานสาวจนไม่สนหลานชายตัวเองไม่ได้นะคะ”

“นั่นไม่ใช่หลานตระกูลหาน แต่มันเป็นหลานตระกูลหลี่ต่างหาก” หานฉุนหมิงกรอกตา “ถ้าแกให้มันมาเรียกฉันว่าปู่ ฉันถึงจะพิจารณาให้”

หลี่เสี่ยวเหมยจนใจ “ลูกยังพูดไม่ได้เลยค่ะ...”

นี่คุณปู่อยากจะแกล้งกันหรือไง? จะให้เด็กที่ยังพูดไม่ได้มาเรียกปู่ นี่เป็นเรื่องที่คนปกติเขาพูดกันเหรอ?

“งั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว” หานฉุนหมิงไม่คิดจะไว้หน้าหลี่เสี่ยวเหมยอยู่แล้ว นิสัยเขาเป็นคนตรงไปตรงมาจนน่ารำคาญแบบนี้ มีแต่ถานโยว่เท่านั้นแหละที่ทนเขาได้

ในเมื่อหานกวังจื้อยืนยันคำเดิมว่าไม่มีเงิน หานฉุนหมิงจะมีวิธีจัดการลูกชายตัวเองไม่ได้เชียวหรือ? คนเป็นพ่อจะจัดการลูกตัวเองน่ะมีวิธีเป็นร้อยเป็นพัน ก่อนหน้านี้เขาแค่คิดไม่ตก แต่ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

เงินอยู่ในมือลูกกับอยู่ในมือตัวเองน่ะ มันให้ความรู้สึกต่างกันลิบลับ

“ถ้าแกไม่ให้ พรุ่งนี้ฉันก็จะตามแกไปถึงที่ทำงาน ไปหาหัวหน้าแกนั่นแหละ”

หานกวังจื้อร้อนรน “พ่อ! ผมเป็นลูกพ่อนะครับ”

“ถิงถิงก็เป็นหลานสาวฉันเหมือนกัน” หานฉุนหมิงจะยอมให้ลูกชายทำหลานสาวลำบากได้อย่างไร? เขากล่าวอย่างมีเหตุผล “แกน่ะ นอกจากนามสกุลที่ไม่ใช่หลี่แล้ว แกต่างจากคนตระกูลหลี่ตรงไหน? แต่ถิงถิงน่ะคือหลานสาวสายเลือดตระกูลหานของฉัน”

“ที่พูดนี่ไม่ได้มาขอร้อง แต่มาแจ้งให้ทราบ สี่หมื่นนั่นคือค่าเทอมถิงถิง ขาดไปแม้แต่บาทเดียวไม่ได้ แล้วก็เดือนละห้าร้อยเป็นเงินเลี้ยงดูคนแก่ ฉันก็แก่ขนาดนี้แล้ว งานไร่สวนก็ทำไม่ไหว”

“เงินหกพันนั่นให้โอนมาพร้อมกับสี่หมื่นตอนต้นปีของทุกปี”

หลี่เสี่ยวเหมยถึงกับหน้ามืด เดือนละห้าร้อย ปีละหกพัน รวมๆ แล้วต้องควักเงินออกจากบ้านถึงสี่หมื่นหก คุณปู่นี่จะไปปล้นกันหรือไง?

แม่ของหลี่เสี่ยวเหมยกำลังจะอ้าปากพูด พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “ที่พ่อตาพูดคืออยากให้จ่ายค่าเทอมจนถิงถิงบรรลุนิติภาวะรวดเดียวจบ เพื่อที่หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องพะวงเรื่องกวังจื้ออีกใช่ไหม?”

“ก็ประมาณนั้น” หานฉุนหมิงไม่ปฏิเสธ “อย่าหาว่าฉันพูดจาไม่ดีเลยนะ กวังจื้อเป็นคนอยากมีลูกเอง ก็ต้องเลี้ยงให้ดี ไม่ใช่สุนัขหรือแมวที่แค่โยนเศษอาหารให้ก็จบ ฉันน่ะต้องการส่งเสียให้เด็กมันได้ดี”

“เกรดเฉลี่ยมันก็ดี จะให้ทิ้งการเรียนไปก็น่าเสียดาย”

พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยพยักหน้า “เด็กผู้หญิงได้เรียนสูงๆ ก็ดี พ่อตาพูดไม่ผิดหรอก”

“ถ้าเจ้าเข้าใจก็ดี” หานฉุนหมิงหัวเราะออกมาในที่สุด “งั้นไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ลูกชายที่ชื่อหานกวังจื้อคนนี้ ฉันยกให้ตระกูลหลี่ของพวกเจ้าดูแลไปเลย ปีแรกนี้ก็จ่ายค่าเลี้ยงดูมาหกพันก่อนแล้วกัน”

“อนาคตค่อยว่ากันอีกที ปีไหนสถานการณ์เปลี่ยนค่อยว่ากันเรื่องขึ้นเงิน”

“พ่อ!” หานกวังจื้อพยายามจะแย้ง แต่ที่นี่จะมีที่ให้เขาพูดได้อย่างไร?

พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยเคาะโต๊ะตัดสิน “ได้ ต่อไปค่าครองชีพคงสูงขึ้น เงินเลี้ยงดูคนแก่ควรปรับขึ้นตามกาลเวลาก็สมเหตุสมผล”

“แต่ค่าเทอมถิงถิง กวังจื้อไม่มีเงินก้อนนั้นจริงๆ ครับ” พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยพูดอย่างเกรงใจ “สองสามีภรรยาเลี้ยงเด็กค่าใช้จ่ายมันก็เยอะ”

หานฉุนหมิงไม่สนความลำบากของหานกวังจื้อ “นั่นมันธุระของเขา สรุปคือถ้าวันนี้ไม่ได้เงิน ผมก็ไม่กลับ”

พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยเงียบไป คุณปู่คนนี้พูดจาขวานผ่าซากและทำตัวเอาแต่ใจ แต่ก็น่าแปลกที่ไม่ชวนให้รู้สึกรังเกียจ เพราะเขาแสดงออกชัดเจน ดีกว่าคนประเภทที่เก็บงำความแค้นไว้ในใจ

“เอาแบบนี้ละกัน ถือว่าเงินสี่หมื่นนี้พวกเราให้กวังจื้อหยิบยืมก่อน” พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยเป็นคนตรงไปตรงมา เขาตกลงทันที หานฉุนหมิงไม่สนหรอกว่าเงินมาจากไหน ขอแค่ได้เงินเข้ามือก็พอ

“ให้กวังจื้อเขียนหนังสือสัญญาเงินกู้มา เงินนี่คือสิ่งที่เขาต้องรับผิดชอบ”

พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยถอนหายใจ “ตกลง ให้เขาเขียนสัญญา”

ทั้งคู่โต้ตอบกันไปมา ส่วนหานกวังจื้อทำอะไรได้นอกจากทนกลืนความคับแค้นเขียนหนังสือสัญญาเงินกู้สี่หมื่นนั้น ส่วนเงินหกพันที่เป็นค่าเลี้ยงดูคนแก่นั้น หานกวังจื้อยังพอมีปัญญาหามาจ่ายได้

พอสัญญาเงินกู้ได้มาอยู่ในมือ แม่ของหลี่เสี่ยวเหมยก็ต้องเดินเข้าห้องไปเอาเงินมาให้ ขณะที่ส่งเงินให้ถานโยว่ แม่ของหลี่เสี่ยวเหมยก็แค่นยิ้ม “ถิงถิง จำไว้นะว่าเงินค่าเทอมของเธอน่ะ ปู่หลี่ของเธอเป็นคนออกให้”

ถานโยว่มองนาง “พ่อเขียนสัญญาเงินกู้ให้พวกท่านแล้ว นั่นคือหนี้ที่พ่อต้องจ่าย การส่งเสียให้ข้าเรียนเป็นหน้าที่ของพ่อ หากท่านไม่อยากจ่ายก็ไม่เป็นไร ข้ากับท่านปู่สามารถไปทวงที่ที่ทำงานพ่อได้”

นางเป็นคนพูดน้อยและดูทื่อๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าโง่ บางครั้งความซื่อตรงจนน่าอึดอัดนี่แหละที่จัดการคนได้ดีที่สุด

หานฉุนหมิงเคาะโต๊ะชา “แบบนั้นก็ดีนะ ที่ทำงานของแกน่าจะเบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้ใช่ไหม?”

พ่อของหลี่เสี่ยวเหมยถลึงตาใส่เมีย “พ่อตาอย่าถือสาเลย นางก็แค่พูดเล่นกับถิงถิงเฉยๆ”

หานฉุนหมิงแยกเขี้ยวหัวเราะ เขาเก็บเงินสี่หมื่นนั้นใส่กระเป๋า “ไม่ถือสาหรอก ขอแค่ได้เงินทุกอย่างก็จบ”

หานกวังจื้อยอมควักเงินหกพันออกมา หานฉุนหมิงเก็บเงินอย่างระมัดระวัง “เอาล่ะ ธุระหลักที่เรามาหาแกก็เสร็จสิ้นแล้ว พรุ่งนี้แกหยุดงานพาพวกเราไปหาอดีตภรรยาแกด้วย”

“ไปหาเธอทำไม?” แค่ได้ยินคำว่าอดีตภรรยา แววตาของหานกวังจื้อก็ฉายชัดถึงความรังเกียจ

หานฉุนหมิงตอบ “ฉันก็ไม่ได้ลำเอียงนะ ถิงถิงอยู่กับแก แต่นี่อดีตภรรยาแกไม่เคยส่งค่าเลี้ยงดูมาสักแดงเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันก็ต้องไปทวงคืนน่ะสิ”

เมื่อเห็นหานฉุนหมิงเล่นงานทุกคนแบบไม่เลือกหน้า อารมณ์ของหานกวังจื้อกลับดีขึ้นอย่างประหลาด “ได้ พรุ่งนี้ผมจะหยุดงานไปเป็นเพื่อนพ่อ ก็เหมือนครั้งนี้ใช่ไหมครับ ค่าเลี้ยงดูก่อนบรรลุนิติภาวะต้องจ่ายรวดเดียวจบ?”

ขอบคุณนักอ่านทุกคนสำหรับตั๋วแนะนำ ขอบคุณมากครับ!