ตอน 7

ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ หากเป็นบนโลกคงถือได้ว่าเป็นการทำงานท่ามกลางอุณหภูมิที่สูงเกินขีดจำกัดไปแล้ว แต่แน่นอนว่าในต่างโลกแห่งนี้ไม่มีเงินชดเชยค่าเสี่ยงภัยใด ๆ ทั้งสิ้น

ต่อให้ลู่เสวียนเหอจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นจากการอาศัยอยู่ใกล้กับเชื้อเพลิงและดื่มน้ำจากห้วงลึกมาตลอดสองวัน แต่เขาก็ยังไม่อาจต้านทานไอแดดที่แผดเผาได้ ผิวหนังของเขารู้สึกแสบร้อนไปทั่วร่าง โดยเฉพาะแผ่นหลังที่คาดว่าคงถูกแดดเผาจนไหม้เกรียมไปแล้ว

เขาเหวี่ยงขวานลงไปอีกครั้งจนเกิดเสียง ‘แควก’ ดังขึ้น ต้นไม้ต้นนั้นก็ล้มครืนลงตามแรงกระแทก

ลู่เสวียนเหอแบกต้นไม้ทั้งต้นกลับมายังฐาน แล้ววางกองไว้บนลานกว้าง

“ให้ตายเถอะ ไม่ได้การแล้ว ต้องเป็นต้นไม้ระดับเก้าเท่านั้นถึงจะดรอปไอเทมระดับเก้าออกมาได้มากกว่านี้”

“ตอนนี้ฟืนน่าจะเพียงพอแล้ว ได้เวลาลองไปจัดการต้นไม้ขนาดมหึมาดูบ้าง”

คิดได้ดังนั้น เขาก็แบกขวานมุ่งหน้ากลับเข้าไปในป่าดงดิบอีกครั้ง

“น่าเสียดายที่กริชพลังงานความร้อนเล่มนี้เป็นแค่กริช ถ้าเป็นหอกหรือดาบ คงช่วยให้ฉันหาไม้ระดับเก้าได้เร็วกว่านี้”

เขารำพึงกับตัวเองเพียงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มลงมือโค่นต้นไม้ใหญ่

ครั้งนี้ยังไม่ทันจะตัดขาดเสียด้วยซ้ำ แค่ตัดลงไปได้ครึ่งทาง ความผิดปกติประหลาดก็ปรากฏขึ้น

การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าที่ผ่านมา หากต้องเปรียบเปรยให้เห็นภาพ เขารู้สึกราวกับว่าต้นไม้ใหญ่ต้นนี้กำลัง ‘มีชีวิต’ ขึ้นมา!

กิ่งก้านที่สะบัดไหวไปมานั้นเปรียบเสมือนแขนของมัน แม้แต่ลำต้นยังสั่นสะท้านราวกับจะถอนรากถอนโคนขึ้นมาไล่ล่าเขา

ความรู้สึกชวนขนลุกนี้ทำให้ลู่เสวียนเหอลงมือรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ในท้ายที่สุดเพื่อที่จะจัดการกับต้นไม้ปีศาจต้นนี้ หอกในมือของเขาถึงกับแตกละเอียด เขาต้องใช้กริชพลังงานความร้อนเข้าเผด็จศึกจึงจะเอาชนะมันได้สำเร็จ

ด้วยเหตุนี้ ร่างกายของเขาจึงเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์

“แค่ก...”

เขาฝืนทนความเจ็บปวดเก็บต้นไม้ขนาดใหญ่นั้นเข้าสู่กระเป๋าเก็บของ โชคดีที่เขามีไอเทมชิ้นนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่มีทางขนต้นไม้ต้นนี้กลับมาได้แน่ ลำต้นส่วนล่างของต้นไม้ใหญ่ต้นนี้เกือบทั้งหมดเป็นวัตถุดิบระดับเก้า เมื่อรวมกับไม้เหล็กเขียว (青垠木) ที่เขามีอยู่ก่อนแล้ว ไม้ระดับเก้าจำนวนสามสิบชิ้นจึงครบถ้วนตามต้องการ

ทว่าสิ่งที่ต้องแลกมานั้นก็สาหัสไม่แพ้กัน แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์ บนใบหน้าก็มีรอยถลอก อีกทั้งเรี่ยวแรงในร่างกายก็แทบจะไม่เหลือหลอ เขาเหนื่อยล้าจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนเสียตรงนั้น

“นี่แค่ช่วงเริ่มต้นที่มีระบบคุ้มครองมือใหม่นะ ต้นไม้ปีศาจยังน่ากลัวขนาดนี้เชียวหรือ?”

“หรือว่ายิ่งตัดต้นไม้มากเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งฟื้นคืนชีพเร็วขึ้น?”

“ถ้าเป็นแบบนี้ พอพ้นช่วงคุ้มครองมือใหม่ ป่าดงดิบแห่งนี้ไม่กลายเป็นดินแดนแห่งความตายไปหมดหรอกหรือ? ฉันจะออกจากฐานที่มั่นได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้! ถ้าแบบนี้จะเอาชีวิตรอดต่อไปได้อย่างไร!”

ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวของลู่เสวียนเหอ ก่อนที่เขาจะลากสังขารที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดกลับมาถึงหน้าฐานที่มั่น

ยามนี้แสงแดดแผดกล้าเริ่มจางหายไป ความมืดมิดในยามพลบค่ำกำลังคืบคลานเข้ามา

เขาเดินกลับเข้าไปในชั้นหนึ่งแล้วดื่มน้ำจากห้วงลึก (淵水) ลงไปอึกใหญ่ แต่พบว่ามันแทบไม่ช่วยอะไรเลย

ทว่าเมื่อเขาขยับเข้าใกล้เตาผิงที่เป็นที่ตั้งของเชื้อเพลิงศักดิ์สิทธิ์ (新手火種) ร่างกายที่เกร็งเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลง

ตอนแรกเขารู้สึกแปลกใจ แต่เมื่อหันไปอ่านรายละเอียดของไอเทมทั้งสองชิ้นนี้อีกครั้ง เขาก็เข้าใจกระจ่าง

“ก็จริงสินะ หน้าที่หลักของน้ำจากห้วงลึกคือการ ‘ชำระล้าง’ ไม่ใช่การ ‘รักษา’ ”

“การชำระล้างนั้นใช้แก้เรื่องมลภาวะ แต่ตอนนี้ร่างกายของฉันได้รับบาดเจ็บทางกายภาพ จะดื่มน้ำเข้าไปย่อมไม่มีประโยชน์”

“ไม่ไหว ต่อให้อยู่ใกล้เชื้อเพลิงจะช่วยฟื้นฟูพลังกายได้ แต่แผลบนร่างกายมันไม่หายเองแน่ ต้องลองดูในตลาดซื้อขาย...”

“ในตลาดซื้อขาย... คนตั้งเจ็ดแปดพันล้านคนบนโลกนี้ ก็น่าจะมีคนที่ได้รับยารักษาแผลบ้างล่ะ”

ลู่เสวียนเหอครุ่นคิดพลางเปิดคู่มือเอาชีวิตรอด จากนั้นจึงพลิกไปที่หน้าตลาดซื้อขายและเริ่มค้นหา

“ของในนี้เยอะจนละลานตาไปหมด”

“เป็นอย่างที่คิดไว้เลย มีคนอื่นที่ได้รับพรสวรรค์เทพ ๆ เหมือนกัน... คนคนนี้ในระยะเริ่มต้นแบบนี้กลับหาทรัพยากรมาได้เยอะขนาดนี้เลยหรือ???”

เขาสะดุดตากับหน้าสินค้าของคนคนหนึ่ง ในนั้นมีสินค้าหลากหลายถึงเจ็ดแปดชนิด ตั้งแต่วัตถุดิบพื้นฐานไปจนถึงไอเทมระดับเหนือธรรมชาติ โดยเฉพาะเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เขากำลังโหยหา

เสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่ตอนนี้ผ่านการซักมาไม่รู้กี่ครั้งจนขาดวิ่นไปหมดแล้ว

“แพงเกินไปแล้ว ชุดเดียวต้องใช้ฟืนถึงสิบอัน ช่างเถอะ ๆ”

ลู่เสวียนเหอตัดสินใจละทิ้งความคิดนั้น แต่เมื่อเห็นสินค้าอย่างอื่น โดยเฉพาะ ‘เมล็ดพันธุ์’ สายตาของเขาก็เป็นประกายอีกครั้ง เมล็ดพันธุ์ธรรมดาราคาถูกมาก แลกเปลี่ยนได้ด้วยเศษไม้เท่านั้น หลังจากลังเลเพียงครู่เขาก็แลกเมล็ดพันธุ์มาสองสามอย่าง

จากนั้นจึงค้นหายารักษาต่อ จนกระทั่งพบยาชนิดหนึ่งที่อยู่ในงบประมาณที่เขารับได้

ผู้ขายรายนี้มีชื่อว่า ‘หลินชิงหยา’ สินค้าคือ ‘ใบไม้รักษาแผล’ ซึ่งแลกเปลี่ยนด้วยฟืน

เขาเปรียบเทียบกับร้านอื่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือกซื้อใบไม้นี้และกดแลกมาสิบใบจนหมดสต็อก

ลู่เสวียนเหอหยิบใบไม้ออกจากคลังชั่วคราวในตลาดซื้อขายของคู่มือเอาชีวิตรอดโดยตรง

“นี่มันพลังวิเศษอะไรกัน?”

“ก็จริงสินะ ในเมื่อมีพลังลึกลับขนาดที่ย้ายคนทั้งโลกมาที่นี่ได้ เรื่องแค่นี้ก็คงไม่แปลก”

แม้จะประหลาดใจ แต่เขาก็ยอมรับได้ง่ายดาย สิ่งสำคัญคือความเจ็บปวดที่บาดแผลเริ่มเกินจะทนไหวแล้ว

“นี่มัน... ใบตองหรือ? ทำไมถึงได้เหมือนใบตองบนโลกขนาดนี้?”

เขามองใบไม้ในมือด้วยสีหน้าแปลกประหลาด ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นใบขนาดใหญ่เช่นนี้

“ลองดูหน่อยเป็นไง”

เขาปูใบตองลงบนพื้นแล้วนอนทับลงไป เพราะแผลที่หลังและแขนเป็นจุดที่เจ็บที่สุด พอทิ้งตัวลงนอนได้สักพัก ความรู้สึกเย็นสบายก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ความรู้สึกนี้แตกต่างจากน้ำจากห้วงลึกและเชื้อเพลิงอย่างสิ้นเชิง ถ้าจะให้เปรียบเทียบ มันเหมือนกับการทายาแก้แผลไฟไหม้บนโลกไม่มีผิด

“มันเป็นยาจริง ๆ ด้วยแฮะ!”

ลู่เสวียนเหอนึกถึงคำบรรยายของสินค้า นี่คือสิ่งที่คนชื่อหลินชิงหยาสร้างขึ้นมาสินะ

เขาหลับตาพริ้มลงนอนอยู่บนพื้น เกือบจะเคลิ้มหลับไปด้วยความสบาย แต่ยังคงฝืนใจเอาไว้เพราะกลางวันยังพอเหลือเวลาอีกเล็กน้อย น่าจะพอไปขุดแร่เพิ่มได้อีกหน่อย

เวลาไม่คอยใคร เขาจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้

นอนอยู่ราวสิบนาที ความแสบร้อนที่ผิวหนังก็เริ่มทุเลาลง เขาอดไม่ได้ที่จะยกแขนขึ้นมาดู พบว่าอาการบวมแดงลดลงไปมาก เมื่อมองย้อนกลับไปที่ใบตองบนพื้น พบว่ามันเหลือเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น

ประสิทธิภาพนี้เกินความคาดหมายของเขาไปมาก ลู่เสวียนเหอตาเป็นประกาย รีบกดขอเป็นเพื่อนกับหลินชิงหยาในทันที เผื่อว่าคราวหน้าต้องการอะไรจะได้ซื้อขายกันได้โดยตรง

“ยารักษาแผลนี่ใช้ได้จริง ๆ”

“เอาล่ะ พอแค่นี้ ไปขุดแร่ต่อดีกว่า”

ลู่เสวียนเหอพักได้เพียงครู่เดียวก็รู้สึกผิดในใจ เมื่อแผลดีขึ้นแล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นคว้าจอบเหล็กออกไปขุดแร่ต่อทันที

วัตถุดิบสำหรับอัปเกรดฐานระดับ 3 ยังขาดอยู่อีกมาก เขาจะประมาทไม่ได้

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ใช้โต๊ะทำงานบนชั้นสองทำหอกและขวานเพิ่มขึ้นมา รวมถึงย่างปลาไว้ด้วย

การกินปลาย่างติดต่อกันสองวันเริ่มทำให้เขาเลี่ยน แต่ก็ไม่มีของกินอย่างอื่นให้เลือกแล้ว อาหารในตลาดซื้อขายราคาแพงขึ้นทุกที การนำทรัพยากรไปใช้กับของพวกนั้นถือว่าไม่คุ้มค่า

บนลานด้านนอกเต็มไปด้วยต้นไม้ที่เขากองไว้ และยังมีถังไม้ที่ทำจากโต๊ะทำงานบรรจุน้ำอยู่จนเต็ม หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็จะตักน้ำออกมาใช้ น่าเสียดายที่เขาไม่เจอน้ำระดับแปดอีกเลย มีเพียงน้ำระดับเก้าเท่านั้นที่พอจะตักได้บ้าง

เคร้ง... เคร้ง...

เสียงการขุดแร่ดังขึ้น ลู่เสวียนเหอถอดเสื้อวางไว้ข้าง ๆ เขาลงมือทำงานด้วยแรงกายล้วน ๆ

เขามีรูปร่างที่สมส่วน บนโลกเขามีกล้ามหน้าท้องถึงแปดลูกอยู่แล้ว ยิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักในช่วงสองวันนี้ ยิ่งทำให้กล้ามเนื้อเด่นชัดขึ้นไปอีก ขณะที่เขาเหวี่ยงจอบขุดแร่ มันมีความงดงามของสัญชาตญาณดิบที่เปี่ยมเสน่ห์

หยาดเหงื่อไหลผ่านแก้ม ผมสีดำเปียกชื้นลู่ลงมา แต่ในดวงตาสีดำเข้มคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความจดจ่อ

‘ปัง!’

หินก้อนใหญ่ถูกเขาเคาะจนแตกออก ในนั้นมีหินเรืองแสง (輝岩) กลิ้งออกมาสองก้อน

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของลู่เสวียนเหอ เขายังคงขุดแร่ต่อไปเรื่อย ๆ

วันที่สองผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เห็นดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เขาก็เก็บข้าวของกลับมายังหน้าฐานที่มั่น จัดการอาบน้ำและซักเสื้อผ้าของตัวเอง รวมถึงจับปลาเพิ่มอีกสองสามตัวก่อนจะหิ้วถังน้ำกลับเข้าฐาน

“นี่ฉันใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ถ้ำเข้าไปทุกทีแล้วนะเนี่ย”

เขาสะบัดผม หยดน้ำไหลผ่านกล้ามเนื้อหยดลงสู่พื้น

เขาก้าวเข้าไปในฐานที่มั่น มองดูชั้นสองที่อัดแน่นไปด้วยของใช้อีกทั้งชั้นหนึ่งยังเต็มไปด้วยวัตถุดิบอัปเกรดและกองฟืนที่วางระเกะระกะ

อย่างน้อยในระยะสั้น เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องฟืนอีก

“พรุ่งนี้ก็หมดวันแล้ว ฟืนที่ระบบมอบให้ฟรี ๆ ในช่วงมือใหม่ก็จะหมดลง ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะมีใครรอดชีวิตอยู่ได้กี่คน”

“ฉันยังขาดแร่นระดับเก้า... พรุ่งนี้ลองดูแล้วกันว่าจะหาน้ำระดับแปดเจอไหม ของที่ใช้ในการอัปเกรดฐานนั้นมีค่าที่สุด ยิ่งหาของดีได้เท่าไหร่ ฐานที่มั่นที่ได้ก็จะยิ่งพิเศษขึ้นเท่านั้น”

ค่ำคืนมาเยือนโดยสมบูรณ์ ประตูห้องบนชั้นสองถูกล็อกไว้เรียบร้อย

หลังจากลู่เสวียนเหอพักผ่อนจนหายเหนื่อย เขาก็เดินลงจากชั้นบนตั้งใจจะใช้โต๊ะทำงานทำไอเทมบางอย่าง ทว่าในวินาทีที่เขาก้าวขึ้นไป เขาก็ต้องชะงักฝีเท้า ขนทั่วร่างลุกซู่ขึ้นมาทันที