ตอน 6

ลู่เสวียนเหอ (陆悬河) นั่งลงบนโขดหินริมฝั่ง ปล่อยให้หยาดเหงื่อไหลอาบแก้มโดยไม่คิดจะเช็ดออก เขารู้สึกว่าจิตใจของตนถูกบางอย่างกัดกินในตอนที่จ้องมองพวกสัตว์ประหลาดนั่น ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วศีรษะจนแทบระเบิด

ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใดอีก รีบคว้าหีบสมบัติแล้วตรงดิ่งกลับไปยังฐานที่มั่นเล็กๆ ของตนทันที

เขาวิ่งผ่านชั้นสองลงมายังชั้นหนึ่งแล้ววางหีบลง ก่อนจะก้มลงดื่มน้ำจาก [น้ำพุแห่งห้วงลึกระดับเก้า - 九级渊泉] อึกใหญ่ ทันใดนั้นเสียงหึ่งๆ ในหัวก็เบาบางลง และความปวดหัวที่ทรมานก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

เขาเขย่าหัวไปมา ดวงตาเริ่มกลับมาเป็นประกายสดใสอีกครั้ง แม้สภาพจะดูยับเยินไปบ้าง แต่ก็ยังคงความหล่อเหลาเอาไว้ได้เป็นอย่างดี

"นี่คือสิ่งที่เตือนเอาไว้ตอนแรกสินะ... โลกแห่งม่านหมอกพิศวง? สิ่งที่ข้าเห็นนั่น คือผีร้าย (异鬼 - Yìguǐ) งั้นหรือ?"

ลู่เสวียนเหอครุ่นคิดแล้วส่ายหน้า เขาไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้น

"ถึงจะอันตรายไปบ้าง แต่ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ เจอพวกมันตอนนี้ยังดีกว่าไปเจอตอนที่ไม่มีอะไรป้องกันตัว"

หลังจากผ่านพ้นความตื่นตระหนกในช่วงแรกมาได้ ตอนนี้เขาสงบจิตใจลงอย่างสมบูรณ์แล้ว เมื่อหันกลับไปมองหีบสมบัติข้างๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

"ได้หีบสมบัตินี่มาก็ไม่เลว... มาดูกันสิว่าข้างในจะมีอะไรบ้าง"

เขาขยับมือหมายจะเปิดหีบ แต่แล้วก็นึกอะไรบางอย่างออก จึงอุ้มหีบสมบัติวิ่งกลับออกไปข้างนอก

สมัยที่ยังอยู่บนโลกมนุษย์ ดวงเขามักจะกุดจนได้ฉายา 'หัวหน้าเผ่าอาฟริกา' (สำนวนหมายถึงคนดวงซวย) มาตอนนี้การเปิดหีบต้องอาศัย 'หลักวิชาไสยศาสตร์' เข้าช่วย เขาจึงตัดสินใจ... เปิดในน้ำ!

วิ่งไปวิ่งมาสองรอบ ลู่เสวียนเหอไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่วางหีบไว้ในเขตน้ำตื้น ล้างมือให้สะอาด แล้วหลับตาลงก่อนจะเปิดหีบ

"ตำนานสีทองจงออกมา!"

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วป่าดึกดำบรรพ์อันเงียบสงัด

แน่นอนว่าหีบระดับ 1 ไม่มีทางดรอปของระดับตำนานสีทองได้ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ ของที่ดรอปออกมามีมากถึงห้าอย่าง!

ลู่เสวียนเหอเห็นของในหีบแล้วก็เผยยิ้มแบบเด็กหนุ่มออกมา

"เป็นไปตามคาด ข้าว่าแล้วว่าต้องมาเปิดในน้ำ ถึงได้ของระดับท็อปมาถึงห้าชิ้น ปกติแล้วหีบพวกนี้มักจะดรอปแค่สามชิ้นเท่านั้น"

แม้เขาจะเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นานแล้วต้องถูกส่งมายังโลกแห่งการเอาชีวิตรอดนี้ แต่เขาก็ยอมรับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เหตุผลก็เพราะทุกคนบนโลกต่างก็ถูกส่งมาด้วยกันหมด ทำให้เขาเข้าใจสถานะปัจจุบันของตัวเองได้ไม่ยาก

ส่วนเรื่องพ่อแม่พี่น้องที่บ้าน... ก็น่าเสียดายอยู่บ้าง ครอบครัวเขามีฐานะดี พ่อแม่ยังอยู่ครบ มีพี่ชายและพี่สาว แต่ในสถานการณ์นี้ การเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนคือสิ่งสำคัญที่สุด

ลู่เสวียนเหอหยิบสิ่งของชิ้นใหญ่ที่กินพื้นที่ส่วนใหญ่ในหีบออกมาด้วยความมึนงง

"ทำไมถึงดรอปไข่ออกมาได้ล่ะเนี่ย?"

"มิน่าล่ะในบอร์ดสนทนาถึงไม่ได้บอกว่าหีบสมบัติจะดรอปอะไร เพราะมันดรอปได้ทุกอย่างจริงๆ"

"เดี๋ยวค่อยหาคำตอบว่านี่ไข่อะไร ตอนนี้มาดูอย่างอื่นก่อน"

เขาวางไข่นั่นไว้ข้างๆ แล้วหยิบของอีกสี่ชิ้นที่เหลือออกมา

[ปุ๋ยเร่งการเติบโต ×3: ทำให้พืชโตเต็มที่เร็วขึ้น 10 เท่า] [เมล็ดเถาอสรพิษ: สิ่งมีชีวิตระดับแปด เมื่อโตเต็มที่สามารถช่วยเฝ้าฐานที่มั่น] [กระเป๋าพับได้: ไอเทมระดับเก้า มีสี่ช่อง สามารถบรรจุสิ่งของโดยไม่เพิ่มน้ำหนัก] [มีดสั้นความร้อน: ไอเทมระดับเก้า มีพลังมากพอจะสังหารผีร้ายที่อ่อนแอ] [ไข่อีแลน (伊兰): ไข่ของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติระดับหก ต้องวางไว้ในจุดที่มีกระแสลมจึงจะฟักตัว สิ่งมีชีวิตแรกที่ลืมตาขึ้นมาเห็นจะเป็นเจ้าของมันทันที]

ลู่เสวียนเหอมองของในหีบด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง เขาพลิกดูตัวหีบทันที

"นี่มันไม่ใช่ของที่จะดรอปจากหีบระดับ 1 แล้ว! ถึงกับดรอปสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติระดับหกมาได้เลยเนี่ยนะ???"

จริงดั่งคาด ตัวเลขบนหีบสมบัติทำให้เขากระจ่าง นี่คือหีบระดับ 2!

"มิน่าล่ะถึงได้อยู่ใกล้เขตน้ำลึก เป็นหีบระดับ 2 นี่เอง..."

เขานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะฉากที่น่าสะพรึงกลัวนั่น ถ้าหากไม่ใช่เขาแต่เป็นคนอื่น ต่อให้ดวงดีอุ้มหีบออกมาได้ ก็คงเสียสติไปแล้วจากแรงกดดันทางจิตวิญญาณแบบนั้น

ความยากในการได้หีบใบนี้มานั้นสูงมากจริงๆ

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้และเปิดคู่มือเอาชีวิตรอดขึ้นมาดู พบว่าในช่องแชทโลกมีการประกาศปักหมุดข้อความใหม่

[ยินดีกับผู้รอดชีวิต 'ลู่เสวียนเหอ' ที่เปิดหีบสมบัติระดับ 2 ใบแรกได้สำเร็จ]

เพียงแค่พริบตาเดียว ข้อความในแชทโลกก็ไหลเป็นน้ำตก ยิ่งไปกว่านั้นกระทู้ที่เขาเคยโพสต์ไว้ก่อนหน้านี้ก็ถูกดันขึ้นมาจนกลายเป็นกระแสหลัก

เพราะในโลกแห่งการเอาชีวิตรอดนี้ ทุกคนใช้ชื่อจริงในการ 'ออนไลน์' เมื่อคนกดดูโปรไฟล์ของเขา จะเห็นฉายาต่อท้ายชื่อว่า 'ผู้เปิดหีบสมบัติระดับ 2 คนแรก'

"..."

"ไม่เห็นจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลย"

พอกดเปิดดูบัญชีตัวเอง ก็พบว่ากล่องข้อความส่วนตัวระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว เขารีบปิดสิทธิ์การทักแชทจากคนแปลกหน้าทันที ก่อนจะเข้าไปดูในกระทู้ของตัวเอง

ความเห็นที่ 3348: ยอดฝีมืออยู่ใกล้ตัวเรานี่เอง! ความเห็นที่ 4001: ข้าบอกแล้วว่าคนที่สังเกตเห็นว่าพวกสัตว์ประหลาดกำลังฟื้นตัวตั้งแต่วันที่สอง ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน แต่ไม่คิดว่าจะไม่ธรรมดาขนาดนี้! พี่ชายครับ รับข้าเป็นลูกน้องเถอะ! ความเห็นที่ 4321: หีบระดับ 2! น้ำลายข้าไหลแล้ว ของข้างในต้องสุดยอดแน่ๆ พี่ชายโพสต์โชว์ให้พวกเราอิจฉาหน่อยสิ ความเห็นที่ 5012: ไม่ได้จะสงสัยนะ แต่เพิ่งวันที่สองเอง ทำไมถึงเปิดหีบระดับ 2 ได้? เจ้าของกระทู้ฆ่าสัตว์ประหลาดได้เหรอ? ฆ่ายังไง? อยากรู้วิธีบ้าง

ลู่เสวียนเหอนั่งอ่านคอมเมนต์อยู่พักหนึ่ง พอตอบกลับไปไม่กี่ข้อความ เขาก็กลับมาสนใจหีบสมบัติของตัวเองต่อ

"ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ตัวเองจะดวงเฮงขนาดนี้"

เขายิ้มจนตาหยีดูไร้เดียงสา ก่อนจะอุ้มหีบสมบัติกลับขึ้นฝั่ง ล้างตัวและเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบให้สะอาด แล้วจึงนำของทั้งหมดกลับเข้าฐานที่มั่นเล็กๆ ของตน

เมื่อเดินเข้าชั้นหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ส่วนเสื้อผ้าเขานำไปตากไว้บนแพลตฟอร์มด้านนอกเพื่อให้แสงแดดแผดเผาให้แห้ง

จากการโดนแดดเผาติดต่อกันมาสองวัน ผิวของเขาดูคล้ำลงเล็กน้อย แต่กลับดูมีความเป็นธรรมชาติและดุดันขึ้น เพิ่มความรู้สึกอันตรายในตัวเข้าไปอีกนิด

ส่วนไข่ระดับหกนั้น เห็นได้ชัดว่ายังไม่สามารถฟักได้ในตอนนี้ เขาเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 'จุดที่มีกระแสลม' คืออะไร จึงทำได้เพียงวางมันไว้ใกล้ๆ กับตาน้ำ

เขานำมีดสั้นความร้อนออกมา ลองเหวี่ยงดูสองสามครั้ง พบว่าพลังงานของมันสามารถสร้างไอน้ำออกมาจากอากาศได้

"สมกับเป็นไอเทมเหนือธรรมชาติจริงๆ พลังไม่ธรรมดาเลย ในที่สุดก็มีอาวุธไว้รับมือกับสัตว์ประหลาดพวกนั้นแล้ว"

เขาสอดมีดเข้าฝักแล้ววางไว้ข้างตัว พื้นที่ว่างตรงนั้นมีกระเป๋าผ้าใบที่คล้ายกับของโลกเดิมหนึ่งใบ ช่องหนึ่งใส่ของได้หนึ่งอย่าง ในอนาคตถ้าต้องตัดไม้ เขาสามารถใส่ต้นไม้ทั้งต้นลงในกระเป๋า แล้วค่อยเอาไปจัดการตัดเป็นท่อนๆ บนแพลตฟอร์มฐานที่มั่น ช่วยประหยัดเวลาและเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานได้มากทีเดียว

"แล้วเถาอสรพิษนี่... ใช้ปุ๋ยเร่งการเติบโตได้ไหมนะ?"

ลู่เสวียนเหอมองดูรายละเอียดเมล็ดเถาอสรพิษ มันต้องปลูกลงดิน ไม่ใช่ในน้ำ และต้องการระยะเวลาเติบโตถึงสามปี แถมยังต้องให้อาหารเพื่อให้มันโตอีกด้วย

เถาอสรพิษเป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งบกกึ่งน้ำ ช่วงวัยอ่อนจะโตบนบก พอโตเต็มที่ถึงจะลงไปในน้ำได้ กินได้ทั้งพืชและเนื้อ

เขามองภาพแผนที่ในหัวเพื่อหาจุดปลูกที่เหมาะสมที่สุด ก่อนจะตัดสินใจเลือกทำเลหนึ่ง

"ปลูกไว้ริมฝั่ง ใกล้ๆ กับฐานที่มั่นละกัน"

ไม่รอช้า ลู่เสวียนเหอถือเมล็ดเถาอสรพิษออกไปปลูกบนแพลตฟอร์มที่ยื่นออกมาใกล้ๆ ริมน้ำ ทันทีที่ปลูกลงไป เถาอสรพิษก็เริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที มันก็ยืดตัวสูงขึ้นถึงหนึ่งเมตร แกว่งไกวไปมาให้ความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวและลึกลับ

"ไอ้นี่มันดูไม่ชอบมาพากลเลยแฮะ"

เขาเกาหัวขมวดคิ้วมองมันอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอยหลังออกห่าง จากนั้นเขาก็เห็นเถาอสรพิษยืดกิ่งอ่อนพุ่งลงน้ำในพริบตาเดียว แล้วจับปลาขึ้นมากินเป็นอาหารสดๆ

"ไม่ใช่แค่ความรู้สึกแล้ว แต่มันแปลกประหลาดจริงๆ"

ลู่เสวียนเหอเม้มปาก ใช้คู่มือเอาชีวิตรอดตรวจสอบอีกครั้งถึงจะเบาใจลง

[เถาอสรพิษ: สิ่งมีชีวิตระดับแปด, วัยอ่อน, ปัจจุบันไม่มีอันตราย เมื่อฐานที่มั่นเลเวล 3 จะสามารถทำพันธสัญญาเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อเฝ้าฐานได้]

"มีปัญหาอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอคุมได้"

เขาเลิกสนใจมัน แล้วคิดขึ้นมาว่า "ดูท่าต้องรีบอัปเกรดฐานให้ถึงเลเวล 3 เร็วๆ แล้วล่ะ ยิ่งมีการปักหมุดประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์แบบนี้ เกรงว่าหลังจากถึงเลเวล 3 แล้ว ฐานที่มั่นคงจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แน่"

พอคิดถึงตรงนี้ ความสดใสในใจก็มลายหายไป เหลือแต่ความกดดันที่ถาโถมเข้ามา

นับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาวิ่งวุ่นราวกับลูกข่าง พอคิดว่าจะมีเวลาพักหายใจก็พบว่า มันยังห่างไกลจากการพักผ่อนได้อีกเยอะ

[ฐานที่มั่นพิเศษ เลเวล 3] [เงื่อนไขการอัปเกรด: ไม้, หิน, น้ำ, ไฟ]

เขามองดูเงื่อนไขละเอียดที่ปรากฏขึ้นมาแล้วก็ได้แต่ปวดขมับ

"เงื่อนไขของฐานที่มั่นพิเศษนี่มันยากจริงๆ"

"ไม้ระดับเก้า ×30, หินระดับเก้า ×30, น้ำระดับเก้า ×10, ไฟระดับแปด ×1"

"หนทางยังอีกยาวไกล ทรัพยากรที่มีตอนนี้ยังไม่พออัปเกรดเลยสักนิด"

"หวังว่าจะได้เจอน้ำระดับแปดบ้างนะ"

เขาคิดในใจเงียบๆ ก่อนจะเริ่มลงมือตัดไม้ ขุดหิน และจับปลาต่อไป