ตอน 19

แม่น้ำหลานชาง (嵐滄河 - Láncāng hé) นั้นกว้างขวางเกินกว่าจะจินตนาการได้ ยากนักที่จะเชื่อว่าป่าดิบชื้นแห่งนี้จะมีแม่น้ำที่ใหญ่โตปานนี้ไหลผ่าน

ขณะที่ลู่เสวียนเหอ (陆悬河 - Lù xuánhé) ว่ายจากเขตน้ำตื้นเข้าสู่ช่วงกลางลำน้ำ เขาสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตมากมายที่แหวกว่ายอยู่เบื้องล่าง แต่ระดับของพวกมันยังถือว่าอยู่ในขอบเขตที่เขารับมือได้

ทว่าเมื่อน้ำเริ่มเปลี่ยนสีจากใสสะอาดเป็นสีน้ำเงิน และเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำสนิท บรรยากาศก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขามาเยือนที่นี่ ครั้งแรกเขามาเพื่อชิงหีบสมบัติระดับ 2 ส่วนการมาตักน้ำในครั้งถัดมาเขาก็เพียงแค่ทำบนผิวน้ำเท่านั้น แต่คราวนี้... เขาต้องมุ่งหน้าสู่เขตน้ำลึก

*ตูม!*

เขากลั้นหายใจแล้วพุ่งตัวลงสู่ใต้ผิวน้ำลึกสุดแรง

ยิ่งดำดิ่งลงไป เบื้องหน้าก็ยิ่งเผยให้เห็นถึงความลึกล้ำ นี่คือหน้าผาใต้น้ำที่สูงชัน ดูด้วยตาเปล่าแล้วน่าจะสูงพอๆ กับตึกสามถึงสี่ชั้น ตัวเลขอาจดูไม่มาก แต่เมื่อต้องดำลงไปด้วยตัวเอง แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามากลับหนักอึ้งมหาศาล

แสงสว่างเริ่มเลือนหายไป สัตว์น้ำที่พบเห็นต่างมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ในชั่วขณะนั้น ลู่เสวียนเหอกลับรู้สึกถึงความมหัศจรรย์บางอย่าง ราวกับว่าสายน้ำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของเขา เขารู้สึกสบายตัวอย่างเหลือเชื่อ สบายเสียยิ่งกว่าอยู่บนบกเสียอีก

แม้เขาจะรู้ดีว่าใต้น้ำจะช่วยเพิ่มพลังให้ตน แต่ผลลัพธ์ของเขตน้ำลึกกับเขตน้ำตื้นกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ในวินาทีนั้นเอง เขาก็เชื่อคำพูดของเจ้าหมึกยักษ์อย่างหมดใจว่าการอยู่ในมหาสมุทรนั้นดีกว่านัก แต่น่าเสียดายที่ในป่าดิบชื้นแห่งนี้คงไม่มีทะเล และเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทะเลของโลกใบนี้อยู่ทิศทางใด

ขณะที่เขากำลังดำลึกลงไปเรื่อยๆ ขีดจำกัดที่เคยขาดอยู่อีกเพียงนิดเดียวก็ถูกทำลายลง—เขาก้าวเข้าสู่ระดับ "เหนือมนุษย์" ในที่สุด!

ความรู้สึกนั้นเปรียบเสมือนคนเดินทางกลางทะเลทรายที่ได้ดื่มน้ำเย็นฉ่ำ ร่างกายของเขารู้สึกผ่อนคลายไปทุกอณู แรงกดดันมหาศาลจากการกลั้นหายใจลดลงไปกว่าครึ่ง การดำน้ำในตอนนี้กลายเป็นเรื่องง่ายดายขึ้นถนัดตา

[ชื่อ: ลู่เสวียนเหอ] [เผ่าพันธุ์: มนุษย์] [ระดับ: 10 (เหนือมนุษย์ขั้นที่ 1)] [ดินแดน: โฉนดที่ดินระดับ 1 - ทะเลลึก (กางอาณาเขต)] [อาชีพ: ทะเลลึก (สถานะพิเศษ)] [ทักษะ: พรแห่งทะเลลึก (กางอาณาเขต), ควบคุมน้ำ (กางอาณาเขต), แก่นวารี (กางอาณาเขต)] [แรงบันดาลใจ: 13] [โชค: 8 (โบนัสโชคในทะเลลึก 30%, ในน้ำทั่วไป 10%)] [เสน่ห์: 10] [ค่าสถานะ: (คลิกเพื่อขยาย) (หมายเหตุ: มนุษย์มาตรฐานมีค่าเฉลี่ยที่ 5)] [ไอเทม: ปืนจิ้นซู่, มีดสั้นพลังงานความร้อน, ลูกแก้ววารี]

"เอ๊ะ? อาชีพของฉัน? ได้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย? หรือว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ที่ทำให้อาชีพเปิดใช้งานอัตโนมัติ?"

เขากดดูรายละเอียดของทักษะ ดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

*พรแห่งทะเลลึก:* มอบพรแก่สิ่งมีชีวิตในทะเลลึกทุก 30 วัน มีโอกาสทำให้สิ่งมีชีวิตนั้นกลายเป็น 'ผู้ติดตาม' (眷屬) และเพิ่มความเลื่อมใสศรัทธาต่อคุณอย่างมหาศาล สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งต้องใช้จำนวนครั้งในการมอบพรมากขึ้น ไม่สามารถใช้กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่อาศัยในทะเลลึกได้

*ควบคุมน้ำ:* คุณได้รับความสามารถในการบงการสายน้ำ

*แก่นวารี:* การอยู่ในน้ำจะช่วยฟื้นฟูพลังของคุณอย่างต่อเนื่อง

ทักษะอื่นอาจดูธรรมดา แต่ทักษะแรกอย่าง 'พรแห่งทะเลลึก' นี่มันโกงเกินไปแล้ว! มันไม่ได้เป็นเพียงพรสวรรค์อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นทักษะที่สามารถสร้าง 'ผู้ติดตาม' ได้... ซึ่งผู้ติดตามก็ไม่ต่างอะไรกับสัญญาเจ้านายและทาสเลยไม่ใช่หรือ?

ลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ทว่าในฐานะผู้เหนือมนุษย์แล้ว ความตื่นเต้นนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อร่างกายเขาเท่าใดนัก นอกจากนี้เขายังมี 'ลูกแก้ววารี' อยู่ในมือ

ครั้งนี้ที่เขามาเขตน้ำลึก เขาไม่ได้ลืมนำสมบัติชิ้นนี้มาด้วย และตอนนี้เมื่อเขาเป็นผู้เหนือมนุษย์แล้ว เขาก็สามารถใช้งานมันได้เสียที

พอดีกับที่เขาใกล้จะถึงก้นแม่น้ำพอดี ลู่เสวียนเหอเก็บความตื่นเต้นเรื่องการเลื่อนระดับเอาไว้ แล้วเริ่มใช้พลังงานภายใน—พลังที่นิยายมักเรียกว่าพลังวิญญาณหรือลมปราณ—ถ่ายเทเข้าไปในลูกแก้ววารี ทันใดนั้นเกราะป้องกันโปร่งใสก็ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ ทำให้เขาสามารถหายใจใต้น้ำได้โดยไม่ต้องพะวงเรื่องการขึ้นไปหาอากาศบนผิวน้ำอีกต่อไป

"เจ้าหมึกนั่นหายไปไหนนะ?"

ขณะเดินอยู่บนพื้นก้นแม่น้ำ เหล่าปลาอสูรรูปร่างประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวต่างพากันว่ายหลบเขาไปไกล ลู่เสวียนเหอรู้สึกฉงนใจ แต่ด้วยพันธสัญญาที่ทำไว้กับอีกฝ่าย เขาจึงสามารถ 'มองเห็น' ตำแหน่งของเจ้าหมึกได้ผ่านสัมผัสทางจิต

มันอยู่ไม่ไกลจากนี้เอง

การเปลี่ยนแปลงของร่างกายในตอนนี้ทำให้เขามีความสุขมาก และเขาก็อยากจะสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากเจ้าหมึกด้วย

หลังจากว่ายไปได้สักพัก เขาก็พบเจ้าหมึกยักษ์ในที่สุด แต่ทว่าเมื่อเขาเห็นรอยแยกที่มืดมิดและลึกล้ำตรงหน้า เขาก็เกิดความลังเลขึ้นมา

"นี่มันแม่น้ำหรือทะเลกันแน่ ทำไมถึงได้มีชั้นซ้อนชั้นลึกขนาดนี้..."

สัญชาตญาณของผู้เหนือมนุษย์เตือนเขาว่าที่นี่อันตรายกว่าด้านบนร้อยเท่า เขาเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณตัวเองแล้วถอยออกมา ก่อนจะใช้โฉนดที่ดินส่งสัญญาณเรียกเจ้าหมึกให้เข้ามาหา

ผ่านไปประมาณสิบนาที เจ้าหมึกก็ปรากฏตัวขึ้นโดยไร้รอยขีดข่วน ดูไม่เหมือนผ่านการต่อสู้มาเลยสักนิด ทว่าเมื่อเขากลายเป็นผู้เหนือมนุษย์แล้ว เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่กดดันมหาศาลจากเจ้าหมึก กลิ่นอายที่ทำให้เขายืนแทบไม่อยู่ หากมันเป็นผู้ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เหล่าอสูรมารในยามค่ำคืนต้องพากันหนีตายเมื่อสัมผัสถึงตัวมัน

เจ้าหมึกลอยเข้ามา ดวงตาสีดำของมันดูเศร้าสร้อย แต่เมื่อเห็นลู่เสวียนเหอ มันก็ก้มหัวลงเพื่อแสดงความเคารพ "ท่านลอร์ด ท่านมาแล้ว มีสิ่งใดจะให้ข้าทำหรือขอรับ?"

"เจ้าเป็นอะไรไป?" ลู่เสวียนเหอถามด้วยความเป็นห่วง เพราะนี่คือขุมพลังที่สำคัญที่สุดของเขาในตอนนี้

เจ้าหมึกถอนหายใจ หนวดทั้งแปดกางออกอย่างหดหู่ "ท่านลอร์ด ท่านมีนิสัยประหลาดชอบเดินบนบก แต่พวกเราสิ่งมีชีวิตในทะเลลึกเมื่อต้องมาอยู่ในแม่น้ำแคบๆ เช่นนี้ มันอึดอัดจนแทบทนไม่ไหวขอรับ... หากท่านสามารถขยายอาณาเขตจนเป็นระดับ 'คฤหาสน์' ได้เมื่อไหร่ ท่านคงสามารถย้ายโฉนดไปที่อื่นได้ แตถ้าหากมันวิวัฒนาการเป็น 'เมือง' แล้ว การย้ายจะทำได้ยากยิ่งขึ้น"

ข้อมูลที่ไม่เคยรู้มาก่อนหลั่งไหลเข้ามา ลู่เสวียนเหออยากจะสบถใส่ 'ไอ้หมอก' ที่ส่งพวกเขามายังโลกนี้โดยไม่บอกกล่าวอะไรเลยสักอย่าง

"เจ้าหมายถึงวิธีวิวัฒนาการโฉนดสินะ?"

เจ้าหมึกส่ายหัว "ข้าไม่รู้เรื่องการวิวัฒนาการโฉนด แต่ข้ารู้ว่าโฉนดมีหลายประเภท บางอันครอบคลุมทั้งเมือง บางอันก็เป็นแค่หมู่บ้าน ส่วนของท่าน... เป็นเพียงแค่โฉนดระดับ 'บ้านพัก' พื้นฐานเท่านั้น"

พูดจบ มันก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของลู่เสวียนเหอ "ท่านก้าวเข้าสู่เส้นทางเหนือมนุษย์แล้วหรือขอรับ?" มันดูไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหยิบเปลือกหอยขนาดเท่าทารกออกมาจากความว่างเปล่าแล้วยื่นให้ "ยินดีด้วยท่านลอร์ด นี่คือของขวัญที่ข้าสะสมไว้ให้ท่าน"

ลู่เสวียนเหอรับของมาพลางคิดในใจ—เจ้าหมึกตัวนี้ช่างเป็น 'พลเมือง' ที่ดีเยี่ยมจริงๆ!