ตอน 20

เมื่อลู่เสวียนเหอเห็นของขวัญที่เจ้าปลาหมึกยื่นให้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ พรสวรรค์ด้าน 'ทะเลลึก' ของเขานั้นช่วยเขาไว้ได้มากจริง ๆ

แต่สิ่งที่เร่งด่วนกว่าในตอนนี้คือการอัปเกรดโฉนดที่ดิน เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและป้องกันการโจมตีจากพวกอสูรหลอน เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนได้ แต่เขาทนกินปลาเผาไม่ไหวแล้ว กินมาหลายวันจนรู้สึกเหมือนร่างกายจะกลายเป็นปลาเผาอยู่รอมร่อ อีกอย่างคือต้องรีบซ่อมแซมลานบ้าน... รวมถึงปริศนาเรื่องหมอกที่เขาเห็นแวบ ๆ นั่นอีก

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็พบว่าตัวเองยังไม่มีเวลาพักเลยสักนิด ชีวิตนี้ยังคงต้องตรากตรำต่อไป

“ท่านลอร์ด นี่คือหอยกาบครับ มันสามารถให้กำเนิดไข่มุกขนาดเล็กระดับ 9 ได้ ไข่มุกถือเป็นวัตถุดิบสารพัดประโยชน์ ไม่ว่าท่านจะต้องการนำไปใช้ทำอะไร ก็สามารถนำไข่มุกไปเพิ่มคุณภาพให้สิ่งของนั้นได้ หรือจะใช้เป็นเงินตราในการแลกเปลี่ยนก็ได้เช่นกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เสวียนเหอที่กำลังเหม่อลอยก็ดึงสติกลับมาแล้วถามว่า “เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับโฉนดที่ดินบ้างไหม? แล้วผืนป่าดิบชื้นแห่งนี้อีก?”

เจ้าปลาหมึกส่ายหนวดที่ส่องแสงสีฟ้าครามวูบวาบก่อนตอบ “ข้าเติบโตในแม่น้ำหลานชางมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยออกไปไหน เรื่องโฉนดที่ดินข้าก็รู้เพียงแค่ข้อมูลราง ๆ ที่อยู่ในความทรงจำที่ถ่ายทอดมา ส่วนป่าแห่งนี้ข้าก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าคือที่ใด... แต่เมื่อข้าแข็งแกร่งขึ้น และความทรงจำที่ถ่ายทอดมาตื่นขึ้นมากกว่านี้ ข้าจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างแน่นอน ท่านลอร์ด”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้า เขานึกถึงภาพหมอกที่เคยเห็นในตอนแรกที่มาถึงโลกนี้จึงถามต่อ “แล้วเจ้ารู้จัก 'หมอก' ไหม?”

คราวนี้เจ้าปลาหมึกพยักหน้า “รู้จักสิ สิ่งมีชีวิตทุกตัวในโลกนี้ต่างก็รู้จักหมอก ในยามที่หมอกลง พวกอสูรที่ควรจะอยู่ในยามราตรีจะแข็งแกร่งขึ้น พลังของเราจะถูกกดทับ แถมยังมองเห็นอะไรได้ไม่ไกลนัก อีกอย่าง ในหมอกนั้นมีอีกโลกหนึ่งดำรงอยู่ เป็นที่อยู่ของเหล่าอสูรนับไม่ถ้วนที่ไม่ได้มาจากโลกของเรา”

“แต่ท่านลอร์ดไม่ต้องกังวลครับ หมอกไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลา หากมันปรากฏขึ้น เพียงแค่ท่านหลบลงมาในเขตน้ำลึกก็ปลอดภัยแล้ว โลกและอสูรในหมอกแม้จะน่ากลัว แต่พวกมันก็ไม่กล้าแตะต้องเขตน้ำลึกของแม่น้ำหลานชางหรอก”

ลู่เสวียนเหอถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงของเขาดูเหมือนจะดังมาจากที่ไกล ๆ “เจ้าจะบอกว่า... หมอกมันเคลื่อนที่ได้? และมันอาจจะมาปรากฏที่ฐานที่มั่นของข้าด้วยงั้นหรือ?”

เจ้าปลาหมึกนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ “ท่านลอร์ด หมอกก็เหมือนกับดวงจันทร์ขึ้นหรืออาทิตย์ตก เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงมีโอกาสเกิดขึ้นที่ดินแดนของท่านได้ ซึ่งฐานของท่านในปัจจุบันยังไม่อาจปกป้องท่านจากหมอกได้... หรือว่าท่านจะล้มเลิก 'งานอดิเรกแปลก ๆ' ของท่านแล้ว?”

เขารู้ดีว่าเจ้าปลาหมึกกำลังพูดถึงพฤติกรรมการสร้างบ้านบนบกซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งในโลกนี้

แต่! นี่ใช่สิ่งที่เขาเลือกได้ที่ไหนกันล่ะ! เขาไม่ใช่ปลานี่นา! หากเขาสามารถหายใจใต้น้ำได้ เขาก็คงย้ายฐานลงไปอยู่ใต้แม่น้ำไปนานแล้ว

“สรุปคือ หมอกในโลกนี้เหมือนกับลมฟ้าอากาศ ที่จะมาเมื่อไหร่ก็ได้งั้นสินะ?”

“เข้าใจถูกต้องแล้วครับ และบริเวณทะเลสาบตรงนั้นก็คือทางเข้าสู่โลกแห่งหมอก หากท่านอยากรู้อยากเห็น ข้าสามารถพาไปดูได้นะ”

ลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะสงสัยว่านี่มันโลกแบบไหนกันแน่ การจะเอาชีวิตรอดในโลกนี้ ทำไมถึงได้ยากเย็นเข็ญใจขนาดนี้? แล้วชาวเมืองดั้งเดิมเขาจัดการกับอันตรายที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนได้อย่างไรกัน?

แม้เขาจะเข้าใจถึงความโหดร้ายของโลกนี้มากขึ้น แต่เขาก็ถอนใจเพียงครู่เดียวแล้วก็กลับมาตั้งสติได้ ดังที่เจ้าปลาหมึกบอก เขามี 'พรจากทะเลลึก' คุ้มครองอยู่

หลังจากสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจนพอใจ เขาก็เตรียมตัวจะกลับ แต่ก่อนไปก็นึกถึงทักษะพรสวรรค์ของตัวเองขึ้นมาได้ จึงหันไปบอกปลาหมึกว่า “หลังจากข้าเลื่อนระดับสู่ผู้เหนือมนุษย์ ข้าได้รับทักษะพิเศษมาอย่างหนึ่ง คือสามารถมอบ 'พรจากทะเลลึก' ให้เจ้าได้ เจ้าต้องการไหม?”

สิ้นคำพูดของเขา เขาก็เห็นแสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาของเจ้าปลาหมึกราวกับเปิดไฟหน้ารถจนเขาต้องยกมือขึ้นบังหน้า

“จริงหรือครับ? ดีเหลือเกิน! ขอบคุณท่านลอร์ดที่มอบพรให้!”

เจ้าปลาหมึกแทบจะพุ่งเข้าหาเขา ลู่เสวียนเหอไม่เคยคิดเลยว่าปฏิกิริยาจะรุนแรงขนาดนี้ แต่เขาก็อธิบายสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นให้ฟัง ยิ่งพูดเจ้าปลาหมึกก็ยิ่งตื่นเต้น

เจ้าปลาหมึกสีน้ำเงินครามลอยเข้ามาใกล้ แล้วลดตัวลงมาอย่างว่านอนสอนง่าย พร้อมกับยื่นหัวมาไว้ใต้ฝ่ามือของเขา มันดูเชื่องช้าและว่าง่ายเสียจนไม่ต่างอะไรกับไก่หรือม้าที่เขาเลี้ยงไว้ในลานบ้านเลย

เขาหลับตาลง สัมผัสถึงพลังสีน้ำเงินเข้มที่แผ่ออกมาจากมือ ไม่กี่วินาทีต่อมา พรจากทะเลลึกก็ถูกถ่ายทอดเสร็จสิ้น แม้ภายนอกจะดูไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ แต่เขาสังเกตเห็นว่าเจ้าปลาหมึกหรี่ตาลงอย่างสบายใจ แถมยังเอาหัวมาถูไถฝ่ามือเขาอีก

คราวนี้มันเหมือนสัตว์เลี้ยงของจริงเสียแล้ว แววตาที่เคยมีความระแวงในตอนแรก บัดนี้กลับฉายแววเทิดทูนอย่างปิดไม่มิด

ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าแสดงท่าทางใกล้ชิดเกินไป ออกตาปุส (奥克塔普斯) ก็รีบชักหัวกลับ มันรู้สึกว่าร่างกายไม่ได้สบายตัวขนาดนี้มานานแล้ว อาการป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สะสมมาตั้งแต่มาถึงแม่น้ำหลานชางดูเหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้ง

“เอาล่ะ พรถูกมอบให้เจ้าแล้ว”

“ขอบพระคุณท่านลอร์ด”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้สึกว่าพลังในร่างกายเริ่มไม่พอที่จะประคอง 'ไข่มุกวารีต้นกำเนิด' ให้กางม่านพลังไว้ได้อีกต่อไป จึงบอกลาเจ้าปลาหมึก แต่ก่อนจะว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ เขาก็เหลือบมองไปยังที่ที่เจ้าปลาหมึกโผล่ออกมา มันเป็นร่องลึกขนาดใหญ่ใต้แม่น้ำ ไม่รู้ว่าข้างล่างนั้นจะมีสิ่งมีชีวิตที่น่าเกรงขามขนาดไหนหลบซ่อนอยู่

ขณะที่ว่ายขึ้นผิวน้ำผ่านเขตน้ำลึก เขาพลันสังเกตเห็นประกายไฟระยิบระยับอยู่ข้างหน้าผาหินใต้น้ำที่เขายังไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

“นั่นมันที่ไหนกัน?”

เขาว่ายไปทางหน้าผานั้นพลางตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำไปพร้อมกัน พร้อมกับเก็บไข่มุกวารีต้นกำเนิดกลับเข้าไป เพราะพลังในกายเหลือน้อยเต็มที สถานที่แห่งนี้ห่างจากฐานที่มั่นของเขาพอสมควร และค่อนไปทางป่าของพวกพฤกษาไม้ชิง

“นี่มัน... สายแร่?”

เมื่อว่ายไปถึง เขาก็พบก้อนแร่สีเงินกระจายตัวอยู่ตามพื้น เขาเคยเห็นแร่ลักษณะคล้ายกันนี้ในฟอรัมแลกเปลี่ยน แต่คราวนี้มันมีปริมาณมากไม่ใช่แค่ก้อนสองก้อน

แม้จะยังไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่เขาก็เก็บมันมาสองสามก้อนเพื่อกลับไปตรวจสอบที่ฐาน หากโชคดีอาจจะเอาไปให้คนในตลาดแลกเปลี่ยนช่วยพิสูจน์ได้

...

ภายในป่าดิบชื้นที่ห่างจาก 'ลานบ้านทะเลลึก' ไปไกล ที่นี่ไม่ใช่เขตของพวกพฤกษาไม้ชิง แต่เต็มไปด้วยต้นไม้ชนิดอื่น แม้จะไม่ได้สูงใหญ่เท่าแต่ก็มีขนาดใกล้เคียงกับต้นไม้ในป่าอเมซอนบนโลก

เจ้าไก่ดาวมิ่งตัวน้อยกำลังเดินจิกกินแมลงและใบไม้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเดินออกไปไกลโดยไม่รู้ตัว

ขณะนี้เป็นเวลาสาย ผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันโหดร้ายมาได้กำลังเร่งฝีเท้าเดินทางผ่านป่า เพื่อหาที่หลบภัยก่อนที่ความมืดมิดจะมาเยือนอีกครั้ง

ท่ามกลางป่าดิบชื้นอันกว้างใหญ่ไพศาล การพบพานที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

“เอ้ก อี เอ๊ก เอ้ก!”

ผู้รอดชีวิตกลุ่มนั้นนับสิบคนที่กำลังสะบักสะบอม พลันได้ยินเสียงไก่ขันดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน!