ตอน 18

“โอ้ก โอ้ก โอ้ก”

ทันทีที่ก้าวออกมาจากตัวบ้าน ลู่เสวียนเหอก็ได้ยินเสียงไก่ตัวน้อยแผดร้อง เขาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปตบหัวเจ้าไก่ดาวมิ่งตัวจิ๋วนั่นเบาๆ “เจ้าไม่ใช่แม่ไก่ที่ออกไข่ได้หรอกรึ ทำไมถึงขันเป็นไก่ตัวผู้ไปได้ล่ะ?”

ลูกไก่ดาวมิ่งมีขนสีเหลืองอ่อน แม้จะเพิ่งฟักออกมาได้ไม่นานแต่ขนาดตัวกลับใหญ่ครึ่งหนึ่งของไก่โตเต็มวัยทั่วไป ดวงตากลมโตสีเหลืองนวลของมันกรอกไปมา เมื่อเห็นเขายื่นมือมาเคาะหัว มันก็กางปีกกระโดดแผล็วหนีไปทันที

แน่นอนว่ามันทำได้แค่กระโดดโลดเต้นอยู่ในอาณาเขตของบ้านเท่านั้น

ส่วนเจ้าม้าเกราะเงินตัวน้อยกลับดูเชื่องเชื่อ มันเดินเข้ามาคลอเคลียที่หน้าแข้งของเขา ก่อนจะช้อนตาใสแป๋วขึ้นมองอย่างไม่กระพริบ ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจความหมาย มันถึงกับอ้าปากงับอากาศเบาๆ พร้อมกับสะบัดหางไปมาพลางหันหัวไปทางแปลงเกษตรเป็นเชิงบอกใบ้

ลู่เสวียนเหอ “...”

เขาลูบหัวเจ้าม้าเกราะเงินเบาๆ แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พวกเจ้ากินแค่น้ำก็อิ่มแล้วงั้นรึ?”

เพราะอาหารของพวกมันน่ะหรือ? ต่อให้เป็นชื่อเขายังไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการไปหามาป้อน แต่เขาก็วางแผนไว้ว่าเดี๋ยวจะประกาศลงในเวทีแลกเปลี่ยน เพื่อรับซื้อหญ้าอูหลานและเมล็ดถั่ว (สำหรับม้าเกราะเงิน) รวมถึงหญ้าจิ้น (สำหรับไก่ดาวมิ่ง) ในระยะยาว

แพลตฟอร์มผู้รอดชีวิตในสายหมอกถือเป็นตลาดกลางขนาดใหญ่ บางทีเขาอาจจะได้รับของที่ต้องการจากที่นั่นก็ได้

แต่ในตอนนี้ จะปล่อยให้ทั้งสองตัวหิวโซก็คงไม่ได้ เขาจึงเดินเข้าตัวอาคารหลักแล้วยกชามไม้สองใบออกมา ภายในบรรจุวารีต้นกำเนิดไว้เล็กน้อย นอกจากนี้เขายังหยิบปลาแห้งอีกสองตัวมาวางลงบนพื้น

“กินซะ”

เจ้าม้าเกราะเงินและลูกไก่ดาวมิ่งถอยกรูดด้วยท่าทีรังเกียจพร้อมกัน พวกมันเลียกินแค่วารีต้นกำเนิด ส่วนปลาแห้งนั้นแม้แต่จะแตะพวกมันก็ไม่สนใจ

“...”

“กินๆ ไปเถอะน่า ข้าเองก็ทำได้แค่กินปลาเผาเหมือนกันนั่นแหละ”

ลู่เสวียนเหอทอดสายตามองแปลงเกษตรที่ใส่ปุ๋ยเร่งการเติบโตไปแล้ว เขาได้แต่หวังว่ามะเขือเทศและข้าวโพดจะรีบโตขึ้นมา เพื่อช่วยปรับปรุงคุณภาพชีวิตของเขาบ้าง

เขาเดินไปดูแนวกำแพงหินเขียวที่พังทลายลงมาตรงขอบที่ดิน แล้วลงมือซ่อมแซมมันจนกลับมาสภาพเดิมโดยใช้เวลาไม่นานนัก จากนั้นก็หยอกล้อกับเถาวัลย์อสรพิษอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะไปนั่งพักบนตอไม้ใหญ่ ทอดสายตามองแม่น้ำหลานชางที่เริ่มไร้ซึ่งความสงบ โดยเฉพาะเงาร่างของฝูงปลาเกล็ดแหลมคมใต้ผืนน้ำที่ดูท่าทางจะรับมือยาก เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ปลาพวกนี้ปรากฏตัวขึ้นภายในชั่วข้ามคืน เกรงว่าคงได้รับผลกระทบจากพลังกดทับของสายหมอก เมื่อไม่มีพลังหมอกคอยคุ้มกันและปิดกั้นอีกต่อไป แม้แต่แม่น้ำหลานชางที่เคยเงียบสงบก็ยิ่งทวีความอันตรายมากขึ้น

“โชคดีจริงๆ ที่ทำสัญญาได้กับเจ้าหมึกยักษ์ที่กำลังจะเลื่อนระดับเป็นสิ่งมีชีวิตขั้น 7”

หลังจัดการมื้อเช้าที่ประกอบด้วยปลาเผาเรียบร้อย ลู่เสวียนเหอก็ถือขวานระดับ 9 ที่สร้างขึ้นเอง พาเจ้าม้าเกราะเงินและลูกไก่ดาวมิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าดิบชื้น

ป่าดิบชื้นในยามนี้ไม่ได้เป็นมิตรเหมือนแต่ก่อน ระดับความอันตรายพุ่งสูงขึ้นจนทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไป พวกภูตพฤกษาต่างก็พากันโบกสะบัดกิ่งก้านร่ายรำอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเมื่อเทียบกับตอนกลางคืน พลังของพวกภูตพฤกษาถือว่าลดลงไปพอสมควร

ส่วนหอกระดับ 8 เล่มนั้น แม้เขาจะอยากใช้แต่ก็น่าเสียดายที่ยังใช้ไม่ได้ ทว่าก็คงอีกไม่นาน เพราะการดื่มน้ำวิเศษจากสระเหมันต์วารีอยู่เรื่อยๆ เขาก็กำลังจะทะลวงผ่านระดับ 10 เพื่อก้าวเข้าสู่ความเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ในไม่ช้า แม้ว่าตอนนี้... เขาจะยังไม่มีความรู้สึกถึงการจะเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์เลยสักนิดก็เถอะ

ลู่เสวียนเหอแบกต้นไม้ใหญ่ที่สูงกว่าสิบเมตร ซึ่งต้องใช้คนถึงสามสี่คนโอบรอบถึงจะมิดไว้บนบ่าพลางคิดไปพลาง ในกระเป๋ามิติของเขามีไม้ชิงขนาดใหญ่อัดแน่นอยู่สี่ต้นแล้ว นี่เป็นต้นที่ห้า เขาจึงจำเป็นต้องแบกมันกลับไปเอง

ราวกับพวกภูตพฤกษาจะรู้ว่าสิ่งมีชีวิตสองขาผู้นี้ตัดต้นไม้ไปมากเกินไปแถมยังรับมือยาก แถมกลางคืนก็ไม่สามารถบุกเข้าไปโจมตีบ้านหลังน้อยนั่นได้ พวกมันจึง ‘หารือ’ กันแล้วพากันปล่อยชิ้นส่วนไม้ชิง ใบไม้ และแม้กระทั่งเมล็ดพันธุ์ร่วงหล่นลงมาเป็นระยะๆ

เมื่อลู่เสวียนเหอถือขวานกลับมาเห็นฉากนี้ เขาก็ถึงกับงุนงง

“เกิดอะไรขึ้น?”

มองจากหน้าบ้านไปยังจุดที่เคยเป็นดงต้นไม้เขียว ตอนนี้กลับโล่งเตียนไปหมด แม้แต่ตอไม้ก็ถูกถอนออกไป ซึ่งดูๆ ไปแล้วก็น่าจะเป็นที่พักอาศัยที่ดีเลยทีเดียว

นี่คือผลงานจากการที่เขาขยันหมั่นเพียรมาตัดไม้ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แต่ตอนนี้เขากลับมองดูภูตพฤกษาตรงหน้าด้วยความกังขา

เขามองเห็นพวกภูตพฤกษาเขียวโบกสะบัดกิ่งก้านไม่หยุด สายตาอันว่างเปล่าของพวกมันฉายแววแปลกประหลาด “นี่ไล่ให้ข้าไปงั้นรึ?”

แท้จริงแล้วพวกมันกำลังบอกให้เขาไสหัวไปให้พ้นต่างหาก

เมื่อเข้าใจความหมายของภูตพฤกษาเขียว เขาก็รีบเก็บไม้ชิง ใบไม้ และเมล็ดพันธุ์ที่ร่วงอยู่บนพื้นจนหมด “ดูท่าการทำสัญญากับเจ้าหมึกนั่นเมื่อตอนเช้ามืดจะไม่ได้มีดีแค่เรื่องที่ตาเห็น อย่างน้อยพวกภูตพวกนี้ก็คงไม่ใช่เพราะข้าตัดไม้เยอะจนมันยอมเลิกแค้นหรอก แต่น่าจะเป็นเพราะข้ามีสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ระดับ 7 อาศัยอยู่ในบ้านหลังน้อยของข้าแล้วต่างหาก”

คิดได้ดังนั้น ลู่เสวียนเหอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“น่าเสียดายที่เจ้าหมึกเป็นสัตว์น้ำ ตอนนี้ไม้ข้าก็ไม่ได้ขาดแคลนเท่าไหร่แล้ว แต่ที่ขาดคือแร่ธาตุต่างหาก”

“แต่การจะหาแร่ธาตุต้องบุกเข้าไปในป่าลึกเพื่อหาแหล่งแร่ ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างกับการรนหาที่ตาย...”

“คงต้องรอดูกันต่อไป”

เขามองดูเหล่าภูตพฤกษาเขียวที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงตรงหน้า ก่อนจะยอมถอยทัพแต่โดยดี ไม่คิดจะกดดันพวกมันมากเกินไป แล้วหันหลังเดินกลับบ้าน

ในขณะที่เจ้าม้าเกราะเงินและลูกไก่ดาวมิ่งกลับคึกคัก กระโดดโลดเต้นไปมา โดยเฉพาะลูกไก่ดาวมิ่งที่เชิดคอเดินเข้าไปในกลุ่มภูตพฤกษาเขียวอย่างถือดี แต่กลับไม่มีตัวไหนกล้าแตะต้องมันเลยสักนิด

“ขี้เกียจสนใจมันแล้ว”

เจ้าไก่นี่ดูสง่างามก็จริง แต่เมื่อคืนเขาก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันเป็นพวกข่มเหงผู้อ่อนแอ แถมเพราะเป็นสิ่งมีชีวิตระดับพิเศษ จึงมีความไวต่ออันตรายสูงมาก

ตอนกลางวันพวกอสูรหลอนจะไม่ปรากฏตัว ส่วนพวกหนอนตัวจิ๋วก็คืออาหารของมัน ยิ่งตอนนี้พวกภูตพฤกษาเขียวเชื่องเชื่อเพราะเกรงกลัวเจ้าหมึกยักษ์ การปล่อยให้มันไปเดินเล่นรอบๆ เผื่อจะนำโชคลาภอะไรมาให้ก็นับว่าไม่เลว

อีกอย่าง... เจ้าไก่นี่ไม่มีทางกล้าเดินไปไกลหรอก

เจ้าม้าเกราะเงินยังชอบวิ่งออกไปกระโดดโลดเต้นนอกเขตบ้าน ส่วนลูกไก่ดาวมิ่งก็ได้แต่ร้องโอ้กๆ ไปวันๆ

ด้วยความคิดเช่นนั้น ลู่เสวียนเหอจึงกำชับเจ้าไก่ดาวมิ่งไม่กี่คำก่อนจะเดินกลับเข้าบ้าน ซึ่งเขาก็ไม่ได้มีแผนจะพักผ่อนแต่อย่างใด

“น่าเสียดายที่ข้าไม่มีทักษะด้านการสร้างเครื่องมือเลย ถึงจะมีห้องปฏิบัติการแต่ก็ต้องคอยสร้างของเพื่ออัปเกรดฝีมือ ถ้าต้องซื้อเอาตลอดต้นทุนก็สูงเกินไป”

เขานึกถึงเรื่องนี้ขณะเดินกลับบ้าน แต่ก็คลายปมคิ้วในทันที เพราะถ้าก่อนหน้านี้เขาเอาเวลาไปทุ่มเทกับการสร้างเครื่องมือเพื่อแลกเปลี่ยนวัตถุดิบ ป่านนี้ฐานที่มั่นคงถูกทำลายยับเยินไปแล้ว

คนเรามีความถนัดต่างกัน เขาไม่ควรเสียเวลาไปกับสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัด

ลู่เสวียนเหอมองดูบ่อน้ำจันทร์ที่เกือบจะสมบูรณ์เต็มที่โดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก กลับกันเขากลับถอดเสื้อผ้าเตรียมลงน้ำ

“ลงไปคุยกับพี่หมึกหน่อยดีกว่า”

“แต่เจ้าหมึกนั่นเหมือนจะไม่มีเพศนะ... ช่างเถอะ”

ความคิดประหลาดผุดขึ้นในหัว เขากระโจนลงน้ำทันที

แม้ใต้น้ำจะอันตรายกว่าแต่ก่อนมาก แต่เขากลับพุ่งเข้าสู่แม่น้ำหลานชางโดยไม่ลังเล เพราะเขามีพันธสัญญาคุ้มครองอยู่

ตราบใดที่มีสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ระดับใกล้ 7 คอยปกป้องใต้น้ำ ความปลอดภัยก็นับว่าสูงมาก

*บลุ๊บ บลุ๊บ*

ทันทีที่จมลงใต้ผืนน้ำ เขาก็เริ่มพ่นฟองอากาศออกมา

อันที่จริงเขาเคยคิดจะวางโฉนดที่ดินไว้ใต้น้ำ แต่พอนึกถึงว่าตัวเองยังต้องหายใจ จึงพับแผนการที่เย้ายวนนี้ทิ้งไปเสีย ส่วนตอนนี้ เขาตั้งใจจะไปหารือกับเจ้าหมึกเรื่องการสร้างฐานที่มั่นใต้น้ำ ท้ายที่สุดแล้ว เขารู้ดีว่าที่รอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้ พรสวรรค์ 'พรจากทะเลลึก' มีส่วนสำคัญอย่างมาก ดังนั้นย่อมต้องใช้มันให้คุ้มค่า

ฝูงปลาหน้าตาบิดเบี้ยวและดุร้ายใต้ผืนน้ำราวกับมองไม่เห็นเขา พวกมันเพิกเฉยต่อตัวเขาอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขาสามารถว่ายผ่านไปได้อย่างสะดวกโยธิน

ไม่นานนัก เขาก็ว่ายไปถึงเขตน้ำลึก