ตอน 17

ยามค่ำคืนอาบไล้ไปทั่วลานบ้านเล็กๆ แสงจันทร์ทอดผ่านลงมา เพิ่มประกายเรืองรองอันเป็นเอกลักษณ์ให้กับ 'บ่อน้ำจันทร์' ที่กำลังก่อตัวขึ้น

ร่างของปลาหมึกยักษ์แปดหนวดเคลื่อนที่เข้ามาในเขตลานบ้าน พลังพิเศษเฉพาะตัวของมันก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนล้อมรอบร่างกาย ราวกับสายน้ำที่ไร้ตัวตนช่วยพยุงให้มันลอยละล่องเข้ามาได้

ฉับพลันนั้น ลู่เสวียนเหอรู้สึกถึงเสียงหวีดแหลมที่ดังสะท้อนในโสตประสาท มันคือเสียงจาก 'โฉนดที่ดิน' ของเขา

ไม่ใช่เพราะอสูรตรงหน้าคิดจะโจมตี แต่เป็นเพราะพลังของโฉนดในปัจจุบันยังไม่แข็งแกร่งพอจะต้านทานแรงกดดันจากสิ่งมีชีวิตระดับนี้ได้

“ท่านลอร์ด ถึงแม้ท่านจะมีความชอบที่ค่อนข้างแปลกแยกไปสักหน่อย แต่ข้าขอเตือนท่านด้วยความหวังดี ในฐานะที่ท่านเป็นตัวตนแห่งห้วงลึก สิ่งมีชีวิตเช่นท่านจะทรงพลังที่สุดเมื่ออยู่ในทะเลลึก รองลงมาคือในแหล่งน้ำทั่วไป... โฉนดที่ดินระดับเริ่มต้นที่ท่านเพิ่งอัปเกรดนี้ ควรจะติดตั้งไว้ในแม่น้ำหลานชางมากกว่า”

ปลาหมึกกล่าวต่อ “หรืออย่างน้อยก็ควรเป็นทะเลสาบที่อยู่ไกลออกไป แหล่งน้ำเหล่านั้นเหมาะสมกับเรามากกว่าแม่น้ำสายนี้”

เมื่อกล่าวจบ ปลาหมึกยักษ์ก็ถอยห่างออกจากลานบ้าน กลับลงไปในสายน้ำดังเดิม

จนถึงตอนนั้น เสียงหวีดแหลมในหัวของลู่เสวียนเหอจึงเริ่มเบาบางลง เขาฝืนทนต่อความปวดร้าวที่แล่นริ้วในสมองแล้วเอ่ยปากบอกมัน “ครั้งหน้าอย่าได้บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของข้าโดยพละการ มันสร้างความเสียหายให้แก่ข้า... ใต้น้ำข้าหายใจไม่ได้ ส่วนทะเลสาบที่อยู่ใกล้พื้นที่หมอกหนานั้น ดูปลอดภัยกว่าที่นี่นัก”

ดวงตาสีดำของปลาหมึกดูว่างเปล่าไปชั่วครู่ ราวกับเพิ่งนึกอะไรออก มันถอยหลังไปอีกก้าว “ต้องขออภัย ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าข้าเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสองขั้นเหนือมนุษย์ พลังของข้าส่งผลกระทบต่อโฉนดที่ดินของท่าน... แต่ท่านลอร์ด ท่านสามารถเลือกที่จะ 'ทำสัญญากับข้า' ได้ อาณาเขตของท่านมีฟังก์ชันรองรับสิ่งนี้อยู่ หากทำสัญญาแล้ว ข้าจะสามารถเป็นผู้ติดตามของท่านได้อย่างเป็นทางการ”

มันก้มหัวลงต่ำต่อหน้าลู่เสวียนเหอ ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ที่ปราศจากอารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง

【ปลาหมึกน้ำเงินคราม】 【ชื่อ: ออกตาปุส】 【เผ่าพันธุ์: เผ่าปลาหมึกน้ำเงินห้วงลึก】 【ระดับ: 38 (ขั้นสองขั้นเหนือมนุษย์ เตรียมพร้อมสู่สิ่งมีชีวิตระดับเจ็ด)】 แจ้งความจำนงขอทำสัญญา 'ผู้ใต้บังคับบัญชา (ผู้อยู่อาศัย)' เพื่อเข้าร่วมอาณาเขต ท่านจะตกลงหรือไม่?

ลู่เสวียนเหอที่ยังมึนงงจากอาการปวดหัวถึงกับตาค้าง ที่แท้เจ้าปลาหมึกนี่ไม่ได้มาหาเรื่อง แต่มันต้องการจะเข้าพวก! ถ้าจะมาสมัครสมาชิกก็บอกกันดีๆ ตั้งแต่แรกสิ ทำให้เขาต้องมาปวดหัวจนแทบระเบิดแบบนี้!

“ตกลง”

ทันทีที่ตอบตกลง ร่างของปลาหมึกยักษ์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหัศจรรย์ ความปวดร้าวในหัวของลู่เสวียนเหอหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น พร้อมกับที่ภาพของปลาหมึกตัวนั้นปรากฏขึ้นในหน้าต่างโฉนดที่ดิน

สัญญาสำเร็จลุล่วง

เสียงจากหมอกจางๆ ดังขึ้น: “ยินดีด้วย ท่านได้ทำสัญญากับตัวตนที่เป็นไปไม่ได้ในช่วงเวลาที่เป็นไปไม่ได้ ความสามารถในการข่มขวัญของลานบ้านจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ต่อให้เป็นยามค่ำคืน อสูรระดับเก้าทุกตัวก็ไม่กล้าเข้าโจมตีอาณาเขตของท่าน”

【เจ้าของโฉนดระดับ 1: ลู่เสวียนเหอ】 【ชื่ออาณาเขต: ห้วงสมุทร】 【สิ่งก่อสร้าง: บ้านหลัก, คลังเก็บของ, บ่อเหมันต์, แปลงเกษตรแบบง่ายระดับ 1 × 2, บ่อน้ำจันทร์ (กำลังก่อตัว)】 【ผู้อยู่อาศัย: ออกตาปุส (ดูรายละเอียด)】 【พลังของโฉนด: ปกป้อง, ทำสัญญา】

ปลาหมึกยักษ์สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ มันโล่งใจที่บรรลุเป้าหมายเสียที นับตั้งแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'ตัวตนแห่งห้วงลึก' ที่มาถึงที่นี่ มันก็เฝ้าสังเกตการณ์มาโดยตลอด จนมั่นใจว่านี่คือว่าที่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลในอนาคต เมื่อแรงกดดันลึกลับจางหายไป มันจึงรีบมาสวามิภักดิ์ทันที มันหวังว่าสักวันลู่เสวียนเหอจะพาออกไปจากที่นี่และกลับสู่ห้วงทะเลลึก ไม่เช่นนั้นอาการป่วยทางกายของมันจะยิ่งทรุดโทรมลง

มันก้มหัวแสดงความเคารพต่อลู่เสวียนเหอ “ข้าไม่สามารถห่างจากน้ำลึกได้นานนัก หากท่านลอร์ดต้องการสิ่งใดสามารถเรียกข้าได้เสมอ... แน่นอนว่าหากท่านคิดจะสร้างอาณาจักรใต้น้ำขึ้นมา นั่นคงจะเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง”

กล่าวจบ ปลาหมึกยักษ์ก็รีบจากไปทันที

ลู่เสวียนเหอทำได้เพียงยืนมองสถานะของมันอย่างเหลือเชื่อ นี่เขากำลังพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตที่เกือบจะเป็นระดับเจ็ดอย่างเป็นกันเองจริงๆ หรือ? เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยเจ้าตัวปัญหาเมื่อครู่ก็กลายเป็น 'ผู้อยู่อาศัย' ของเขาแล้ว

แม้ว่าในตอนนี้ เขาจะยังไม่มีพื้นที่ให้มันอยู่อาศัยจริงๆ ก็ตาม

“นี่สินะ ที่เขาว่ากันว่าโชคลาภกับหายนะมักมาคู่กัน?”

ลู่เสวียนเหอเก็บโฉนดที่ดินลง แล้วกวาดสายตามองลานบ้านที่เละเทะไม่เป็นท่า พลางถอนหายใจ กำแพงหินชิง (青石) ที่สร้างไว้ลวกๆ พังทลายลง เพราะกลุ่มพืชผีสิงพวกนั้นบ้าคลั่งเกินไป

ยังดีที่ปลาหมึกยักษ์นั่นมาทันเวลา ไม่เช่นนั้นความเสียหายคงหนักหนากว่านี้มาก อย่างน้อยทรัพยากรฟืนที่อุตส่าห์สะสมมาก็ยังพอเหลืออยู่บ้าง

ต่อไปคือการซ่อมแซมลานบ้าน เขาอยากจะสร้างกำแพงหินที่แข็งแรงกว่านี้ แต่ทรัพยากรโดยเฉพาะแร่ธาตุมีไม่พอ หากไม่พบแหล่งแร่ คงยากที่จะสร้างสิ่งก่อสร้างอื่นๆ ลู่เสวียนเหอเริ่มกังวล การเอาชีวิตรอดในโลกนี้ช่างยากลำบากเหลือเกินหลังจากที่ต้องเสียการปกป้องจากหมอกไป

เขาไม่ได้เปิดคู่มือดู แต่ก็พอเดาได้ว่าคนอื่นคงจะลำบากไม่ต่างกัน ไม่รู้ว่าหลังจากคืนนี้ไป จะเหลือผู้รอดชีวิตกี่คน

เขาสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะเหลือบไปเห็น 'ไก่ดาวมิ่ง' ตัวน้อยที่กำลังจ้องจะจิกต้นกล้าในแปลงเกษตรด้วยความหิวโหย

“เฮ้ย! เจ้าทำอะไรน่ะ?”

ลู่เสวียนเหอรีบเข้าไปคว้าตัวมันขึ้นมาแล้วโยนไปอีกทาง “นั่นไม่ใช่ของกินสำหรับเจ้า! อย่าให้ข้าเห็นว่าเจ้าแอบกินผักของข้าอีกนะ”

เจ้า 'ม้าเกราะเงิน' ที่อยู่ข้างๆ ดูจะตื่นเต้น มันเดินวนรอบตัวเขาไปมา

“วันนี้พวกเจ้า... นอนข้างนอกไปก่อนแล้วกัน”

เขาอยากจะพาพวกมันเข้าไปนอนในห้อง แต่เห็นสภาพมอมแมมของพวกมันแล้วก็จำต้องตัดใจ “นอนเฝ้าลานบ้านนั่นแหละ ช่วยข้าเป็นยามไปด้วย ถ้ามีอะไรผิดปกติก็รีบมาเรียก ถ้าพวกเจ้าทำเป็นน่ะนะ”

เขากล่าวจบก็ผลักประตูเดินขึ้นห้องไป ก่อนจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการใช้ 'หอกจิ้นซู่' ต่อสู้กับพวกพืชผีสิงมาตลอดทั้งวัน

...

ยามรุ่งสาง แสงอาทิตย์แรกทอประกาย ลู่เสวียนเหอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ไม่ใช่เพราะเขาตื่นเองตามธรรมชาติ แต่เพราะเสียงไก่ที่ดังแว่วมาไม่หยุด

“ซี๊ด... ปวดแขนชะมัด”

เขาพยุงตัวขึ้นจากเตียงไม้ รู้สึกได้ถึงความปวดเมื่อยรุนแรงตามกล้ามเนื้อ ผลข้างเคียงจากการฝืนใช้หอกระดับแปดที่เกินกำลังร่างกายของเขานั่นเอง

เขาเดินไปที่มุมห้อง ตักน้ำจาก 'บ่อเหมันต์' ในห้องขึ้นมาดื่มเพื่อฟื้นฟูพลัง หลังจากเดินตรวจตราบ้าน เขาก็พึมพำกับตัวเองอย่างจริงจัง

“สงสัยต้องรีบสร้างห้องน้ำกับห้องสุขาให้ได้แล้ว...”

ถึงจะเคยสร้างส้วมชั่วคราวไว้ข้างนอกตั้งแต่วันแรก แต่มันก็ถึงเวลาต้องยกระดับคุณภาพชีวิตเสียที

“ชีวิตแบบคนป่าแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะจบสิ้นเสียทีนะ...”

ลู่เสวียนเหอเดินออกจากตัวบ้าน เริ่มต้นวันใหม่ด้วยการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดอีกครั้ง