ตอน 16

คลื่นแม่น้ำม้วนตัวโหมซัด เมื่อแรงกดดันมหาศาลจางหายไป เหล่าอสูรกายในห้วงน้ำลึกก็ต่างพากันผุดขึ้นมา แสงจันทร์อาบไล้ร่างพวกมันดุจเส้นใยเงินที่พันธนาการไว้ โดยเฉพาะปลาหมึกยักษ์แปดหนวดที่ก้าวเดินบนผิวน้ำนั้นดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ทว่าภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาของปลาหมึกยักษ์กลับฉายแววฉงนสงสัยราวกับมนุษย์ ราวกับว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่มันไม่อาจเข้าใจได้

กระนั้น มันก็ยังไม่หยุดฝีเท้า มันแหวกว่ายตรงมายังทิศทางที่ลู่เสวียนเหออยู่

ในขณะเดียวกัน ลู่เสวียนเหอกลับไม่มีกระจิตกระใจจะไปสนใจพื้นผิวน้ำที่ดู ‘สงบสุข’ กว่าบนฝั่งเท่าใดนัก เพราะเพียงแค่สถานการณ์ตรงหน้าก็นับว่าทำให้เขาหัวหมุนจนแทบเอาตัวไม่รอดแล้ว

“ดีนะที่เตรียมฟืนมามากพอ...”

“ตอนนี้ถึงได้รู้ซึ้งว่า ‘การคุ้มครองจากหมอก’ มันคืออะไร ไม่ใช่แค่จำกัดพวกอสูรข้างนอกนั่น แต่การใช้ฟืนแค่ท่อนเดียวก็ทำให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้อย่างปลอดภัย นี่มันบั๊กชัดๆ!”

“เดิมทีนึกว่าฟืนที่เตรียมไว้จะพอกินยาว แต่ดูท่าแล้วเต็มที่คงอยู่ได้แค่สองสามวัน... หรือสามสี่วันกันนะ?”

เขาไม่มั่นใจนัก เพราะความเร็วในการเผาไหม้ของฟืนในเตาไฟมันกำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

เร็วเสียจนเขาเริ่มจะรับมือไม่ไหว เขาจึงคว้าหอกจิ้นซู่คู่กายขึ้นมา พร้อมกับอุ้มเจ้าไก่ดาวมิ่งที่กำลังสั่นงันงกอยู่ข้างๆ มาไว้ใกล้ตัว

“แก... เติมไฟซะ”

ไม่รู้หรอกว่ามันจะฟังรู้เรื่องไหม แต่นี่คือหนทางสุดท้าย ดีกว่าปล่อยให้ไฟมอดลงแบบนี้ ต้องรีบไล่พวกอสูรข้างนอกออกไปให้เร็วที่สุด

อสูรที่ล้อมรอบสวนเล็กๆ ของเขามีอยู่แค่สองชนิด คือปีศาจต้นไม้และหนอนแมลง ส่วนพวกอี้กุ่ย (อสูรหลอน) ต่างพากันหลบเลี่ยงพื้นที่นี้ไปเองโดยอัตโนมัติ ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นเพราะพลังของไฟระดับ 8 ในห้องนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ปีศาจต้นไม้เกรงกลัวไฟ ส่วนหนอนแมลงก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าม้าเกราะเงิน คอยเคลียร์พื้นที่รอบๆ ไป แต่ต้องระวังไม่ให้บุกตะลุยออกไปไกลเกินไปนัก

ลู่เสวียนเหอหยิบฟืนที่ติดไฟจากเตาขึ้นมา แล้วขว้างออกไปข้างนอกอย่างแรง

*ซ่า... ซ่า...*

เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นบนร่างของปีศาจต้นไม้ทันที

แต่เขายังนิ่งเฉย เขาเตรียมแผนรับมือไว้แล้ว

เขารีบคว้าคบเพลิงอีกอันที่จุดจากไฟระดับ 8 ในมือหนึ่งถือหอกจิ้นซู่ อีกมือหนึ่งถือคบเพลิง ยืนอยู่ตรงขอบเขตของสวน ก่อนจะออกแรงฟาดฟันใส่เหล่าปีศาจต้นไม้ที่ดูราวกับเสียสติไปแล้ว

อย่าได้คาดหวังว่าคนธรรมดาจะมีวิชาการต่อสู้ที่ล้ำลึก เช่น เพลงหอกระดับปรมาจารย์ แต่เขากลับพบว่าหอกจิ้นซู่ในมือนั้นทรงพลังอย่างแท้จริง เพียงแค่ตวัดออกไปเบาๆ ก็สามารถตัดกิ่งก้านของปีศาจต้นไม้จนขาดสะบั้น บวกกับคบเพลิงระดับ 8 ที่ช่วยขับไล่พวกมัน ส่วนเงาสีเงินนั้นก็พุ่งตัวไปมาดั่งสายลม คอยเตะเหล่าหนอนที่โผล่ขึ้นมาจากดินให้กระเด็นกลับลงไป

อาศัยพื้นที่สวนเล็กๆ กับหอกและคบเพลิงในมือ ลู่เสวียนเหอก็พอจะตอบโต้ได้บ้าง ทว่าต่อให้พวกปีศาจต้นไม้จะไม่สามารถบุกเข้ามาในเขตของเขาได้ แต่พวกมันกลับยังคงพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

เมื่อเห็นฝูงปีศาจต้นไม้เริงระบำอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาอย่างฉงน

“พวกแกมีความแค้นอะไรกับฉันนักหนาเนี่ย ถึงได้จ้องจะบุกเข้ามาที่นี่ไม่หยุด?”

“หรือจะเป็นเพราะฉันตัดไม้ไปเยอะเกินไป พอกันคุ้มครองมือใหม่หมดลง พวกแกเลยพากันมาลงที่ฉันหรือไง?”

แม้ในหัวจะมีข้อสงสัยมากมาย แต่ทว่ามือของเขาก็ยังคงทำงานต่อไปไม่หยุดพัก

ส่วนเจ้าไก่ที่อยู่ข้างหลังนั้นกลับฉลาดเกินคาด มันจ้องมองไปยังหลุมไฟตาไม่กะพริบ ทันทีที่เปลวไฟเริ่มแผ่วลง มันก็จะรีบคาบฟืนมาเติมให้ทันที

นึกว่าจะต้องสู้ยืดเยื้อไปอีกนาน แต่ทว่าผ่านไปสักพัก ปีศาจต้นไม้ที่เคยบ้าคลั่งกลับแตกกระเจิงถอยหลังหนีไปดุจหนูที่เห็นแมว

ลู่เสวียนเหอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ปีศาจพวกนี้ไม่ได้ถอยหนีไปเองตามธรรมชาติ และเจ้าม้าเกราะเงินก็วิ่งกลับเข้ามาในเขตสวน มันยืนสั่นเทาอยู่ข้างเจ้าไก่ ราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ลู่เสวียนเหอก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา เขาถือคบเพลิงและหอกจิ้นซู่ค่อยๆ หันกลับไป

และทันทีที่หันไป เขาก็เห็นร่างของปลาหมึกยักษ์อยู่เหนือน้ำ

ปลาหมึกตัวนี้มีสีน้ำเงินเข้มข้น ทั้งตัวมีลวดลายประหลาด ดวงตาสีขาวดำดูโดดเด่นสะดุดตา

มันกำลังจ้องมองลู่เสวียนเหอที่หันมาเผชิญหน้า พร้อมกับขยับเข้ามาใกล้สวนมากขึ้นเรื่อยๆ จนเหลือระยะห่างเพียงแค่กำแพงหินศิลาต่ำๆ เท่านั้น

ในช่วงเวลานี้ เปลวไฟในเตากลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

“?”

เขามองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

“ท่านลอร์ด สวัสดีครับ รบกวนเวลาของท่านสักครู่จะได้หรือไม่?”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ นี่เขาหูฝาดไปหรือเปล่า? ปลาหมึกพูดได้?

แต่ความมึนงงนั้นคงอยู่เพียงแค่เสี้ยววินาที เพราะนี่มันต่างโลกไปแล้ว อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้

เมื่อเห็นว่าลู่เสวียนเหอไม่ได้ปฏิเสธ ปลาหมึกตัวนั้นก็เหมือนได้รับอนุญาต มันจึงพูดต่อ

“ท่านลอร์ด ตั้งแต่ท่านกำเนิดขึ้นที่นี่ ข้าก็เฝ้ามองท่านอยู่ตลอด เมื่อเห็นท่านทำพฤติกรรมเยี่ยงคนธรรมดา แต่กลับสามารถยกระดับพื้นที่จากดินแดนทั่วไปสู่การมีโฉนดได้ภายในเวลาเพียงหกวัน... ช่างสมกับเป็นสิ่งมีชีวิตจากห้วงทะเลลึกอันยิ่งใหญ่โดยแท้”

“ข้าอยากจะถามท่านว่า ท่านวางแผนจะกลับสู่ห้วงทะเลลึกเมื่อใด? และจะพอมีโอกาสที่จะพาข้ากลับไปพร้อมกับท่านได้หรือไม่?”

ลู่เสวียนเหอสีหน้าว่างเปล่า... หา? นี่เขากำลังเล่นบทอะไรอยู่?

“ข้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจากที่นี่ เพียงแต่ตอนยังเล็กได้พลัดตกลงมาในแม่น้ำสายนี้และเติบโตขึ้นที่นี่ ทว่าข้าโหยหาห้วงทะเลลึกอันเป็นบ้านเกิดของพวกเราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และท่านลอร์ด ในฐานะสิ่งมีชีวิตจากห้วงทะเลลึกอันยิ่งใหญ่ ท่านย่อมต้องเป็นเช่นเดียวกับข้า”

“แม้ข้าจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านจึงต้องยกระดับโฉนดดินแดนบนบก หรือเหตุใดท่านจึงใช้ชีวิตเลียนแบบคนธรรมดา ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมท่านต้องถือคบเพลิงต่อสู้กับปีศาจต้นไม้กระจอกๆ พวกนั้น...”

พอได้ยินถึงตรงนี้ ลู่เสวียนเหอก็ลดมือลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะยัดคบเพลิงนั้นเข้าไปในปากของเจ้าม้าที่กำลังสั่นงันงกอยู่ข้างๆ ตอนนี้เขาเลิกกังวลแล้ว เหลือเพียงความสงสัยล้วนๆ

“เจ้า... รู้ตั้งแต่แรกเลยเหรอว่าข้ามาอยู่ที่นี่?”

เขาจ้องมองปลาหมึกยักษ์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แล้วถามคำถามที่อาจไม่จำเป็นต้องถาม

และก็เป็นไปตามคาด

“การปรากฏตัวของท่านนั้นโดดเด่นยิ่งนัก ต่อให้ข้าไม่ตั้งใจสังเกต ข้าก็ย่อมมองเห็นท่านอยู่ดี”

“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อท่านมาถึง สิ่งมีชีวิตโดยรอบก็ถูกกดขี่จนกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตธรรมดา สมกับที่เป็นสิ่งมีชีวิตจากห้วงทะเลลึก แม้จะยังอยู่ในร่างวัยเยาว์แต่ก็ทรงพลังถึงเพียงนี้... ท่านวางแผนจะกลับสู่ห้วงทะเลลึกเมื่อไหร่หรือ?”

ลู่เสวียนเหอใบหน้าแข็งค้างไปชั่วครู่ เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าเจ้าปลาหมึกนี่หมายถึงพลังที่นำพาคนจากโลกมาที่นี่ ซึ่งก็คือ ‘การคุ้มครองจากหมอก’ นั่นเอง

เขากลืนน้ำลายลงคอ พยายามปรับสีหน้าแล้วกล่าว

“ที่จริงแล้ว... ข้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดา”

ยุคสมัยนี้ คนหลอกลวงก็อยู่ยาก ยิ่งต้องมาหลอกปลาหมึกที่ดูจะทรงพลังแบบนี้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

ในเมื่อที่นี่มันคือโลกที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ก็สู้พูดความจริงไปเลยดีกว่า

ปลาหมึกแปดหนวดได้ยินเช่นนั้นก็ดูเหมือนจะไม่แปลกใจอะไร มันเพียงแค่ขยับหนวดเล็กน้อย ยื่นหนวดที่อ่อนนุ่มหนึ่งข้างมาวางไว้บนกำแพงหินศิลา

“นั่นเป็นเพราะท่านมัวแต่อยู่บนบก สิ่งมีชีวิตจากห้วงทะเลลึกจะได้รับพรก็ต่อเมื่ออยู่ในห้วงทะเลลึกเท่านั้น หากท่านอยู่ในห้วงทะเลลึก เมื่อเวลาผ่านไปท่านก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ”

“หลายวันมานี้ข้าเฝ้ามองพฤติกรรมของท่าน ที่ท่านคิดว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา คงเป็นเพราะตั้งแต่มือกำเนิดก็ถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่ น่าสงสารยิ่งนัก”

พูดไปพูดมา ดวงตาของปลาหมึกยักษ์ก็ฉายแววความเอ็นดูออกมา

เดี๋ยว... ความเอ็นดูเหรอ?! นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

“ท่านต้องการจะมุ่งหน้าสู่เส้นทางแห่งลอร์ดผู้ยิ่งใหญ่ใช่หรือไม่? ดูเหมือนท่านจะมีพื้นฐานที่เหมาะสมอยู่บ้างแล้ว แต่ท่านลอร์ดวัยเยาว์เอ๋ย มีเพียงในห้วงทะเลลึกเท่านั้นที่ท่านจะได้รับพลังที่แท้จริง”

“ดังนั้น เส้นทางที่ท่านกำลังใช้อยู่ในตอนนี้ อาจจะเบี่ยงเบนไปเล็กน้อยนะ...”

ปลาหมึกยักษ์ลอยตัวขึ้นอย่างสง่างามภายใต้แสงจันทร์ ก่อนจะเดิน... ไม่สิ มันลอยเข้ามาในเขตสวนของลู่เสวียนเหอ