ตอน 15

ลู่เสวียนเหอ (陆悬河 - Lù Xuánhé) ผู้ที่คิดว่าตนเองผ่านโลกยามค่ำคืนมาพอสมควรและเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว กลับต้องรู้สึกเย็นวาบจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นสู่สมองเมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้า

คืนนี้มันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าเมื่อช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง เหล่าอสูรทั้งหมดก็ถูกปลดผนึกออกมาพร้อมกัน ไม่ใช่แค่การ 'หยอกล้อ' เหมือนที่ผ่านมาอีกต่อไป

"โลกนี้มันเป็นโลกแบบไหนกันแน่?"

"หากช่วงเวลาคุ้มครองผ่านพ้นไป โดยที่ไม่ได้รับการอัปเกรดฐานที่มั่น เพียงแค่พึ่งพาบ้านหลังเล็กๆ จะสามารถปกป้องชีวิตได้จริงหรือ?"

วินาทีนี้เขารู้สึกโชคดีอย่างมหาศาลที่พยายามอย่างหนักจนอัปเกรดฐานที่มั่นกลายเป็นอาณาเขตที่มีลานเล็กๆ แห่งนี้ และเลือกใช้ทรัพยากรวัสดุที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้มาสร้างมันขึ้นมา

มิเช่นนั้น ต่อให้มีไฟต้นกำเนิดและฟืนมากเพียงพอ ในโลกที่เต็มไปด้วยเหล่าอสูรเต้นระบำอยู่นอกบ้านเช่นนี้ เขาจะมีชีวิตรอดมาได้ได้อย่างไร? และจะรอดไปได้นานแค่ไหนกัน?

ยิ่งดึกดื่น ความวิปริตของเหล่าอสูรในความมืดก็ยิ่งอาละวาดหนัก ราวกับว่าพวกมันรอคอยเวลานี้มาแสนนาน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ลู่เสวียนเหอถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบของอีกสองชิ้นที่เหลืออยู่ในกล่องสมบัติพิเศษระดับ 3 ออกมา

เดิมทีเขาตั้งใจจะรอดูก่อน แต่ตอนนี้เขากลับพบว่าความคิดนั้นมันเกินไปหน่อย ไม่ต้องสนแล้วว่าจะมีอาหารเลี้ยงพวกมันหรือไม่ ปล่อยพวกมันออกมาเดี๋ยวนี้เลย บางทีหลังเที่ยงคืนอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง เพราะค่ำคืนที่นี่มันช่างวิปริตน่าสยดสยองเกินไป

ม้าเกราะเงิน (银铠马 - Yín kǎi mǎ) และ ไก่ดาวมิ่ง (昴星雞 - Mǎoxīng jī)

เขาตัดสินใจนำสิ่งของทั้งสองออกมา

แสงสีขาววาบผ่านหน้าไป ปรากฏลูกม้าขนสีเงินทั้งตัวและไก่ดาวมิ่งขนาดตัวจิ๋วอยู่ตรงหน้า ส่วนไข่มุกวารีต้นกำเนิด (源水珠 - Yuánshuǐ zhū) นั้นเขาพกติดตัวไว้อยู่แล้ว ในขณะที่บ่อน้ำจันทร์ (月亮井 - Yuèliàngjǐng) ยังคงค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับโฉนดที่ดิน (地契 - Dìqì) เพื่อรอวันเติบโต

ลู่เสวียนเหอจ้องมองลูกม้าเกราะเงินและลูกไก่ดาวมิ่งตรงหน้าพลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พวกมันยังเด็กเกินไปจริงๆ แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าสถานการณ์อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

เพราะเมื่อเทียบกับเถาวัลย์อสรพิษ (蛇藤 - Shé téng) ที่ดูจะหวาดระแวงกับยามค่ำคืน เจ้าไก่ดาวมิ่งตัวจิ๋วแม้จะตัวเล็กนิดเดียว แต่กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่อความมืดแม้แต่น้อย มันกลับเดินยืดอกอย่างองอาจไปยังขอบลานบ้าน ก่อนจะจิกหัวลงไปอย่างรุนแรง!

หนอนเงาที่กำลังบิดเร้าอยู่ใต้ดินถูกมันจิกออกมาและกลืนลงท้องไปในพริบตา ส่วนเจ้าลูกม้าเกราะเงินก็ดีดขาหลังพลางร้อง "ฮี้!" เบาๆ มันถูไถขาเขาเล็กน้อยก่อนจะพุ่งตัวออกไปนอกลานบ้านราวกับเงาสีเงินที่พุ่งผ่านไป

ทุกที่ที่เงาสีเงินเหยียบย่ำ อสูรเงาที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินต่างส่งเสียงร้องโหยหวนและมุดกลับลงสู่ใต้ดินไปอีกครั้ง

เพียงไม่กี่รอบ พื้นที่รอบลานบ้านก็สะอาดสะอ้านขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะบริเวณใกล้เคียงตัวบ้านที่ถูกเจ้าม้าเกราะเงินกำจัดจนเกลี้ยง

ลู่เสวียนเหอได้แต่ยืนอึ้ง "ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?"

เขาไม่คาดคิดเลยว่าสิ่งมีชีวิตพิเศษทั้งสองตัวนี้แม้จะเป็นเพียงร่างเยาว์วัยแต่จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ สมกับที่เป็นของที่สุ่มได้จากกล่องสมบัติพิเศษระดับ 3 จริงๆ

"บางทีอาจไม่ใช่เพราะพวกมันแข็งแกร่งเกินไป แต่เป็นเพราะพวกเราชาวโลกต่างหากที่อ่อนแอเกินไป"

ปล่อยพวกมันออกมาตอนนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุด หากเป็นสองวันก่อนที่ยังไม่มีอาหารเลี้ยงดู พวกมันอาจจะอ่อนแอจนเกินไป

แม้ภัยคุกคามจะยังไม่หายไป แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกวิตกกังวลเหมือนแต่ก่อน

ยิ่งใกล้เที่ยงคืน โลกภายนอกก็ยิ่งอึกทึก เสียงดังระงมมาจากทิศทางที่ไม่ทราบแน่ชัด ต้นไม้ในป่าดิบชื้นแปรเปลี่ยนรูปร่างไปโดยสิ้นเชิง ราวกับทั้งป่าได้มีชีวิตขึ้นมา เสียงเคี้ยวเนื้อและเสียงคำรามดังก้องออกมาจากใจกลางป่า

เงาไม้ภายใต้แสงจันทร์ดูเหมือนกำลังตะเกียกตะกาย เงาบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับว่านอกจากปีศาจต้นไม้บนดินแล้ว ยังมีอสูรต้นไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอีกด้วย

เสียงที่บาดแก้วหูทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สร้างความรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรงให้กับลู่เสวียนเหอ เขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าพลางอดไม่ได้ที่จะคิดว่า... "เมื่อช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่ผ่านไป สิ่งที่จะต้องเผชิญหน้าจะเป็นอะไรกันแน่?"

ในตอนนั้นเอง เขาเห็นเจ้าลูกไก่ดาวมิ่งจ้องเขม็งไปทางแม่น้ำราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูฉกาจ และในทิศทางนั้น... คือร่างเงาสีขาว

ลู่เสวียนเหอควบคุมความกลัวอันไร้ที่มาภายในใจ ความกลัวที่เหมือนกับมนุษย์ที่พบเจอศัตรูตามธรรมชาติ ก่อนจะหันไปมองร่างสีขาวนั้น

หลังจากที่เขาดื่มวารีต้นกำเนิด (渊水 - Yuānshuǐ) ไปมาก จิตใจของเขาก็ไม่ได้เปราะบางเหมือนก่อน ไม่ได้ถูกกัดกินทางจิตจนเป็นบ้าเพียงแค่แรกเห็น ทว่าเมื่อได้จ้องมองร่างสีขาวนั้น เขาก็ยังรู้สึกคลื่นไส้และหวาดกลัวจนแทบอาเจียน แต่เขาก็พยายามข่มใจและหยิบหอกจิ้นซู่ (劲夙枪 - Jìnsù qiāng) ขึ้นมา พร้อมกับรวมสมาธิทั้งหมดไปที่จุดเดียว

ขณะนี้ความถี่ในการอัปเดตฟอรั่มลดลงไปมาก แต่ในทุกช่องแชทกลับเต็มไปด้วยข้อความที่ถูกรัวส่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังปลดปล่อยความหวาดกลัวสุดท้ายออกไป

เวลาแห่งราตรีผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ในที่สุด ช่วงเวลานั้นก็มาถึง!

เหลือเวลาอีกหนึ่งนาที! สิบวินาที! ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลงแล้ว!

[การคุ้มครองจากม่านหมอกสิ้นสุดลงแล้ว โลกยังคงอยู่เคียงข้างพวกเจ้า] [คำแนะนำสำหรับผู้ที่ยังคงรอดชีวิต] [การอัปเกรดฐานที่มั่นจนกลายเป็นโฉนดที่ดินคือมาตรฐานต่ำสุดของการรอดชีวิต ฐานที่มั่นระดับ 2 ในยามค่ำคืนของโลกนี้สามารถอยู่รอดได้สูงสุดเพียง 3 วันเท่านั้น แต่ตราบใดที่ไฟต้นกำเนิดยังไม่มอดดับ พวกเจ้าก็ยังมีความหวังริบหรี่] [หากไม่สามารถอยู่รอดได้ โปรดเลือกที่จะพึ่งพาผู้ที่แข็งแกร่งในบรรดาสิ่งมีชีวิตพื้นถิ่น หรือมุ่งหน้าไปยังสถานที่อื่นที่มีโฉนดที่ดิน ในดินแดนรหัส 0 นี้มีสถานที่ของผู้ที่แข็งแกร่งดำรงอยู่มากมาย บางทีพวกเจ้าอาจได้รับความคุ้มครองจากพวกเขา] [กล่องสมบัติถูกแจกจ่ายไปทั่วทุกมุมโลกแล้ว พวกเจ้ายังคงสามารถเปิดเพื่อรับทรัพยากรได้] [หน้าต่างสถานะส่วนบุคคลเปิดใช้งานแล้ว นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายจากม่านหมอก]

ตึง!

เมื่อนาฬิกานับถอยหลังสิ้นสุดลง เสียงอันไร้ชีวิตที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงการบุกโจมตีของเหล่าอสูรในความมืด

เพียงชั่วพริบตา จำนวนผู้เสียชีวิตในวินาทีนี้กลับมากกว่าทุกวันที่ผ่านมารวมกันเสียอีก เสียงร้องโหยหวนและเสียงแห่งความหวาดกลัวดังขึ้นจากทุกมุมโลก

ในเวลาเดียวกัน ไม่รู้ว่ามีฐานที่มั่นกี่แห่งที่ถูกทำลายลง ไม่รู้ว่ามีกี่ชีวิตที่ต้องจบสิ้นลงทันทีที่เที่ยงคืนมาถึง

จางจิ้งจิ้ง (张静静 - Zhāng Jìngjìng) กอดตุ๊กตาของเธอแน่น ความมั่นใจที่มีก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น เธอค่อยๆ ถอยหลังด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นฝูงอี้กุ่ย (异鬼 - Yìguǐ) เบื้องหน้า ตุ๊กตาอีกสองตัวข้างกายเธอต่างกอดกันตัวสั่นเทา

จางเมี่ยว (张庙 - Zhāng Miào) ยืนอยู่ในลานบ้าน ข้างกายคือหุ่นเชิดสงครามที่เขาสร้างขึ้น ฝั่งตรงข้ามคือหนอนสีขาวที่กำลังคืบคลานออกมาจากใต้ดิน เขามองไปเบื้องหน้าด้วยสายตามุ่งมั่น

เยิ่นซิงสิง (任星行 - Rèn Xíngxíng) กำลังถือขวดน้ำยาด้วยลมหายใจหอบถี่ สายตาจับจ้องไปที่อสูรยามค่ำคืน

ยังมีคนอื่นๆ ที่มีโฉนดที่ดิน บางแห่งถูกโจมตีจนพังทลายเป็นมุมเล็กๆ ไม่ใช่แค่เพราะอสูรโดยรอบน่ากลัวเกินไป แต่เพราะโฉนดที่ดินนั้นเป็นเพียงของที่อัปเกรดมาจากฐานที่มั่นธรรมดาซึ่งมีความเปราะบาง

อาณาเขตของลู่เสวียนเหอก็เผชิญกับกองทัพอสูรมหาศาลเช่นเดียวกัน

แสงจันทร์อาบไล้ไปทั่วแม่น้ำและผืนป่าราวกับเส้นด้ายสีเงิน

เขามองผ่านหน้าต่างสถานะของตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปสนใจสถานการณ์นอกอาณาเขต

[ชื่อ: ลู่เสวียนเหอ] [เผ่าพันธุ์: มนุษย์] [ระดับ: 9 (ปุถุชน)] [อาณาเขต: โฉนดที่ดินระดับ 1 - ทะเลลึก (กางอาณาเขต)] [อาชีพ: ไม่มี] [แรงบันดาลใจ: 10] [โชค: 6] [เสน่ห์: 8] [คุณสมบัติ: (คลิกเพื่อขยาย) (หมายเหตุ: มนุษย์มาตรฐานมี 5 แต้ม)] [ไอเทม: หอกจิ้นซู่, มีดสั้นพลังงานความร้อน]

ปีศาจต้นไม้ที่ทำจากไม้ชิง (青木) พุ่งตัวขึ้นจากดินพร้อมถอนรากถอนโคนและกวัดแกว่งกิ่งก้านเข้าใส่ที่นี่ ในขณะที่เหล่าอี้กุ่ยเพียงแค่เหลือบมองจากระยะไกลแล้วก็หลีกเลี่ยงไปทางอื่น

เถาวัลย์อสรพิษที่โตจนสูงถึงสองเมตรเริ่มขยับกิ่งก้านราวกับงูยักษ์เพื่อบดขยี้หนอนเงาที่กำลังพยายามคืบคลานเข้ามา ส่วนเจ้าลูกไก่ดาวมิ่งก็ไม่ได้ดูมั่นใจเหมือนตอนออกมาใหม่ๆ มันรีบหดตัวมาหลบข้างๆ ลู่เสวียนเหอ ในขณะที่เจ้าม้าเกราะเงินตัวน้อยยังคงคึกคะนองและพยายามจะพุ่งออกไปสู้รบ จนเขาต้องรีบดึงตัวเอาไว้

ลู่เสวียนเหอละสายตาจากความมืด ก่อนจะรีบวิ่งไปที่จุดไฟต้นกำเนิดกลางลานบ้านเพื่อเติมฟืน เพราะฟืนที่นั่นถูกเผาไหม้อย่างรวดเร็วเหลือเกิน

ในแม่น้ำ คลื่นน้ำโหมกระหน่ำพร้อมกับการปรากฏตัวของอสูรหมึกยักษ์แปดหนวด!