ตอน 14

ลู่เสวียนเหอ (陆悬河 - Lù xuánhé) จ้องมองผืนฟ้ายามค่ำคืนที่กำลังมืดมิดลง พร้อมกับแสงจันทร์ที่ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เขาถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

วันนี้เขาไม่ได้วางแผนจะทำอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่ต้องการสังเกตการณ์สถานการณ์ในยามค่ำคืนเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ไม่มีอะไรต้องสงสัยเลยว่า เผยให้เห็นเสี้ยวหนึ่งของโลกแห่งความพิศวงในยามค่ำคืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว

เขาจดจ้องความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัวนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในอาคารหลัก

ฟืนสำหรับมือใหม่ได้มอดไหม้จนหมดสิ้น ในฟอรัมและช่องแชทข้อความต่างเด้งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ชื่อของผู้เล่นในช่องแชทโลกและช่องแชทเขตต่างทยอยเปลี่ยนเป็นสีเทาไปทีละชื่อสองชื่อ

ถึงแม้ทรัพยากรในจุดเริ่มต้นจะอุดมสมบูรณ์เพียงใด แต่ก็ไม่อาจทานทนต่อพฤติกรรมนั่งรอให้โชคชะตาหล่นทับจากฟากฟ้าได้ เมื่อผ่านไปหลายวันขนาดนี้แล้วไฟยังดับลงได้ นั่นหมายความว่าแม้แต่ฟืนชิ้นเดียวพวกเขาก็ยังไม่ได้เตรียมไว้ คนที่ใช้ชีวิตในโลกเช่นนี้ด้วยท่าทีเช่นนั้น หากไม่ตายในวินาทีนี้ ก็ย่อมต้องตายในวินาทีถัดไปอยู่ดี

เวลาในยามค่ำคืนค่อยๆ ผ่านไป

นี่เข้าสู่วันที่สี่แล้วที่พวกเขามาถึงโลกใบนี้ เพียงแค่สี่วันเท่านั้น แต่กลับรู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปยาวนานเหลือเกิน

เมื่อถึงวันที่สี่ จำนวนผู้รอดชีวิตที่อัปเกรดฐานเป็นโฉนดที่ดินก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากลู่เสวียนเหอ (陆悬河 - Lù xuánhé) ตื่นขึ้น เขาได้นำแปลงเกษตรสองแปลงที่ผลิตจากห้องทำงานมาวางไว้ในลานบ้าน และหว่านเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศกับข้าวโพดที่ซื้อแบบเหมาจากตลาดซื้อขายลงไป แม้จะไม่รู้ว่าคนอื่นไปหาเมล็ดพันธุ์มาจากไหน แต่เมื่อตรวจสอบผ่านคู่มือแล้วพบว่าเป็นเมล็ดพันธุ์จริง เขาจึงจัดการเพาะปลูกลงไป หวังเพียงว่าจะได้ผักสดๆ มาทานบ้าง หากได้ข้าวเจ้าหรือข้าวสาลีด้วยก็จะยิ่งดี

บนโฉนดที่ดินแห่งใต้ทะเลลึกของเขาก็มีสิ่งใหม่ปรากฏขึ้นมา ประการแรกคือ "บ่อน้ำจันทร์" (月亮井 - Yuèliàng jǐng) ที่ค่อยๆ หลอมรวมและงอกเงยขึ้นมา ตามด้วยแปลงเกษตรอีกสองแปลง

แปลงเกษตรขนาด 3x3 เหล่านี้ถูกวางไว้ข้างคลังสินค้า มันถูกสร้างขึ้นโดยใช้ดินพิเศษที่แลกเปลี่ยนมาจากตลาดซื้อขายผสมกับน้ำในที่พักของเขา แม้แปลงเกษตรนี้จะเป็นแค่ระดับ 1 แต่คุณสมบัติของมันคล้ายกับแปลงเกษตรในเกมมากกว่า เพราะถูกแบ่งออกเป็นเก้าช่องปลูก ให้ผลผลิตสูงลิ่ว เพียงแค่ขุดดินหย่อนเมล็ดลงไปและรดน้ำมันก็จะเติบโต แถมยังโตเร็วกว่าปลูกบนดินปกติตามธรรมชาติถึงหนึ่งในสาม โดยไม่ต้องมานั่งกำจัดวัชพืช พรวนดิน หรือใส่ปุ๋ยคอยพะวงอยู่ตลอดเวลา

หากเขาขุดดินปลูกเองแบบวิถีปกติ ผลผลิตที่ได้คงไม่ถึงหนึ่งในห้าของแปลงเกษตรระดับ 1 นี้เป็นแน่ สาเหตุที่เขามีแปลงเกษตรเพียงสองแปลงก็เพราะต้องใช้ทรัพยากรระดับเก้าในการแลกเปลี่ยนดินพิเศษมา ซึ่งราคาของมันพุ่งสูงจนน่าตกใจในช่วงก่อนหน้านี้ ดีที่ช่วงสองวันมานี้ราคามันลดลงเขาจึงรีบคว้ามาทันที เพราะนี่ถือเป็นทรัพยากรที่หายากยิ่ง

ลู่เสวียนเหอมองดูต้นกล้ามะเขือเทศและข้าวโพดที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

"ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย"

เขากวาดสายตามองลานบ้านที่เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว ก่อนจะลงมือตัดไม้ ขุดแร่ และตากปลาแห้งเพื่อตุนเสบียง สลับกับการเข้าไปในตลาดซื้อขายเผื่อว่าจะโชคดีได้ของดีราคาถูกหรือวัตถุดิบที่ต้องการ ซึ่งผลที่ได้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

หนึ่งวันผ่านไปกับการตุนเสบียงเช่นนี้ ยามค่ำคืนก็นับว่าสงบสุขดีนอกเหนือจากเสียงประหลาดที่ดังก้องในความมืด คลังสินค้าเริ่มอัดแน่นไปด้วยทรัพยากรจนเต็มไปถึงหนึ่งในสามของพื้นที่ แม้จะวางกระจัดกระจายไปบ้างแต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองช่างมีความมานะพยายามเหลือเกิน

ส่วนหีบสมบัติระดับ 2 ใบแรกที่เปิดได้นั้น เขาใช้เป็นที่เก็บฟืนและวางไว้ในพื้นที่ชั้นใต้ทะเล

พอเข้าสู่วันที่ห้า จำนวนผู้รอดชีวิตที่อัปเกรดฐานจนได้โฉนดที่ดินระดับ 3 ก็มีจำนวนมหาศาล และทันทีที่เข็มนาฬิกาผ่านเที่ยงคืนวันนี้ไป ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่ก็จะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

ดังนั้นในวันนี้ แม้แต่คนที่เฉื่อยชาที่สุดก็ยังรับรู้ได้ว่า วิกฤตและความท้าทายที่แท้จริงกำลังจะมาถึง วันนี้เขาแทบไม่มีเวลาว่างเลย แม้แต่การตอบแชทก็แทบไม่ได้ทำ เพราะมุ่งมั่นไปกับการจัดเตรียมทรัพยากรเพียงอย่างเดียว

ในช่วงครึ่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนพลบค่ำ ในที่สุดเขาก็หยุดพัก

ต้นข้าวโพดและมะเขือเทศเติบโตอย่างแข็งแรง อีกไม่นานคงได้กินผักแล้ว ส่วนบ่อน้ำจันทร์ที่หลอมรวมจากโฉนดที่ดินที่แตกหักก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในลานบ้านมีราวไม้เพิ่มมาสองอันซึ่งแขวนปลาเค็มตากแห้งเอาไว้

ลู่เสวียนเหอนั่งลงบนบันไดหินของอาคารหลัก มองดูทุกสิ่งที่ตนเองจัดเตรียมไว้ ข้างกายมีปืนสีดำกระบอกหนึ่งวางอยู่ นั่นคือ "ปืนจิ้นซู่" (劲夙枪 - Jìnsù qiāng) ปัจจุบันด้วยพลังหนุนจากโฉนดที่ดิน เขาได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติตราบเท่าที่ยังอยู่ภายในเขตแดนของตน เขาก็สามารถใช้งานปืนกระบอกนี้ได้อย่างอิสระ

เขาเฝ้ารอคอยให้ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลงอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเที่ยงคืนมาถึง ช่องแชทโลกก็รัวข้อความไม่หยุด

"ทำยังไงดี ฉันยังอัปเกรดฐานไม่ได้ ยังไม่ได้โฉนดที่ดินเลย ฉันจะตายไหมเนี่ย" "ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ฉันที่มีโฉนดพร้อมนอนรอสวยๆ ดูพวกคุณโชว์ฝีมือกันดีกว่า" "พวกคุณเห็นข้อความในฟอรัมไหม เหมือนว่านอกจากสัตว์ประหลาดอย่างต้นไม้อสูรแล้ว ยังมีพวกของแปลกพวกผีด้วย!" "โลกนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน" "หลังจากฟืนหมดลง รายชื่อในลิสต์เพื่อนฉันก็กลายเป็นสีเทาไปเยอะมาก ไม่รู้ว่ารอบนี้จะเป็นยังไงบ้าง" "พวกคุณยังมีทรัพยากรระดับเก้าเหลือไหม ฉันยอมเอาตัวเองแลกเลย!" "ดึกดื่นขนาดนี้ยังจะมาฝันหวานหวังของฟรีอีกรึไง?" "มีใครยอมให้ยืมทรัพยากรระดับเก้าไหม ฉันขอกู้! หลังจากนั้นจะคืนให้ร้อยเท่า!" "มีใครแลกอาหารไหม ฉันให้ราคาเป็นสองเท่า!"

ข้อความวุ่นวายมากมายไหลผ่านหน้าจอไม่หยุดหย่อน ทั้งช่องแชทเขตและแชทส่วนตัวต่างก็คึกคัก ในขณะที่ฟอรัมกลับเงียบเหงากว่าที่เคย

ในช่องแชทส่วนตัวก็เช่นกัน จางจิ้งจิ้ง: ทุกคนเตรียมตัวกันพร้อมหรือยัง? เตรียมตัวรับมือกับการเผชิญหน้ากับโลกใบนี้ครั้งแรกในคืนนี้ให้ดี หวังว่าทุกคนจะรอดนะ เริ่นซิงสิง: พี่ๆ ทุกคนต้องรอดนะ! พรสวรรค์ของผมมันค่อนข้างไร้ประโยชน์ ต่อไปคงต้องฝากชีวิตไว้กับพี่ๆ แล้ว จางเมี่ยว: ไม่ใช่ว่านายมีพรสวรรค์เกี่ยวกับโชคหรอกเหรอ? เริ่นซิงสิง: ใช่ครับ แต่มันขึ้นๆ ลงๆ บางทีดวงดีก็ดีไป บางทีดวงซวยก็เจอพวกปิดประตูหน้าบ้าน ใครจะไปทนไหวล่ะ จริงสิ ผมได้ยามาจากพี่สื่ออวี้ด้วย ผลลัพธ์มันสุดยอดมาก!

ในขณะนั้น ซ่งสื่ออวี้กลับไม่มีเวลามาสนใจข้อความแชท เพราะเขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการปรุงยา เพราะเงื่อนไขในการทำสัญญากับวิญญาณแห่งขุนเขาคือเขาต้องส่งมอบยาให้เพียงพอ

"ฟู่..."

เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้น ราวกับลมร้อนพัดผ่านใบหู

เมื่อพลบค่ำผ่านไป โลกก็มืดมิดลงทันที ในพื้นที่แห่งนี้มีเพียงลานบ้านของเขาเท่านั้นที่ยังคงมีแสงจากไฟแห่งความหวังอันเลือนราง ทว่าแม้จะเป็นเพียงแสงไฟริบหรี่ แต่มันกลับช่วยปกป้องอาณาเขตแห่งนี้เอาไว้

แสงจันทร์ค่อยๆ สาดส่องลงมา

เหล่าสัตว์ประหลาดในความมืดมิดยังไม่ทันได้ส่งเสียง บนผิวน้ำก็ปรากฏเงาร่างสีขาวอันเลือนรางขึ้นเสียแล้ว นั่นคือเงาร่างสีขาวอันน่าสะพรึงกลัวตัวนั้น

เมื่อเวลาผ่านไป ในความมืดภายใต้เงาจันทร์ เหล่าสัตว์ประหลาดต่างพากันคลานออกมาพร้อมเสียงกระซิบกระซาบ

จากส่วนลึกของป่าดิบชื้นเริ่มมีเสียงฝีเท้าและเสียงเคี้ยวฟันดังขึ้น อสูรมารร่างซีดเผือด (異鬼 - Yìguǐ) เดินออกมาจากหุบเขาเป็นกลุ่มก้อน ต้นไม้อสูร (树精 - Shùjīng) เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงภายใต้แสงจันทร์ บนลำต้นปรากฏปากที่น่าสยดสยองราวกับปากมนุษย์ กิ่งก้านสาขาโบกสะบัดไปมา จับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาเพื่อยัดลงไปในร่างกายของมัน

ภายในผืนดิน ผุดดวงตาประหลาดสีแดงฉานขึ้นมา

โลกแห่งความเป็นจริงได้ปรากฏให้ชาวโลกเห็นอย่างสมบูรณ์แล้ว