ตอน 13

【โฉนดที่ดินชำรุด: โฉนดที่ได้รับความเสียหาย 87% สามารถหลอมรวมกับโฉนดอื่นเพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างพิเศษ ‘บ่อน้ำจันทร์’ (Moon Well) และขยายอาณาเขตโฉนดให้กว้างขึ้นได้】 【ม้าเกราะเงิน: สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์พิเศษที่เติบโตได้ นิสัยเชื่องต่อมนุษย์ ร่างกายสวมชุดเกราะสีเงินทั้งตัว มีหกขา สามารถเดินทางไกลวันละพันลี้ เหยียบน้ำข้ามเขาสบายๆ แต่จำเป็นต้องได้รับอาหารที่ละเอียดอ่อน (กดเพื่อดูข้อมูล) ในการเลี้ยงดู ควรจัดเตรียมคอกม้าไว้】 【ไข่มุกวารีต้นกำเนิด: สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์พิเศษที่เติบโตได้ มีเพียงผู้ที่เกี่ยวข้องกับทะเลลึกเท่านั้นจึงจะควบคุมมันได้ สามารถหลบเลี่ยงน้ำ สร้างน้ำ และควบคุมน้ำได้ ทุกเจ็ดวันจะผลิต 'หยดน้ำวารีต้นกำเนิด' ออกมาหนึ่งหยด ใครก็ตามที่ได้ดื่มจะช่วยยกระดับร่างกายและคุณสมบัติเหนือธรรมชาติ】 【หอกจิ้นซู่ (劲夙枪): อาวุธระดับ 8 มีพลังเจาะทะลุรุนแรงสูงมาก เฉพาะสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติเท่านั้นจึงจะใช้งานได้】 【ไก่ดาวมิ่ง (昴星雞): ว่ากันว่าสืบทอดสายเลือดจากตัวตนระดับตำนาน เสียงร้องของมันสามารถสยบสิ่งเร้นลับได้ แต่ต้องใช้อาหารพิเศษ (กดเพื่อดูข้อมูล) ในการเลี้ยง ทุกสิบวันจะออกไข่หนึ่งฟอง และในไข่หนึ่งร้อยฟองจะมีโอกาสฟักออกมาเป็นไก่ดาวมิ่งหนึ่งตัว】

ลู่เสวียนเหอจ้องมองสมบัติทั้งห้านี้อยู่ตรงหน้า จนอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "สมกับที่เป็นหีบสมบัติพิเศษระดับ 3 ของรางวัลที่ได้มานี่มันเหลือเชื่อจริงๆ" "น่าเสียดายที่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะยังใช้ประโยชน์จากพวกมันไม่ได้เลยสักอย่าง..."

พลันเขาก็เกิดความสงสัย อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองปลาหมึกยักษ์ตัวนั้น หีบสมบัติถูกเปิดออกแล้ว แต่เจ้าปลาหมึกยังคงอยู่ที่เดิม ส่วนอสูรน้ำลึกตัวอื่นๆ ก็ดำดิ่งลงใต้น้ำ ไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตีอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เพราะยังอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่หรือเปล่า? แล้วหลังจากนี้จะมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง?

ในขณะที่เขากำลังลังเล ราวกับว่าเขาเห็นปลาหมึกตัวนั้นพยักหน้าให้เขา ก่อนจะจมหายลงไปใต้น้ำ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาเขาประหลาดใจอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่คิดจะบ้าบิ่นไปถามไถ่พวกอสูรเหล่านี้หรอกว่าทำไมถึงไม่ฆ่าเขา ส่วนเหตุผลนั้นคงต้องรอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ในภายหลัง

สำหรับของในหีบ เขาหยิบเพียงหอกจิ้นซู่ (劲夙枪) ออกมา ส่วนชิ้นอื่นยังคงเก็บไว้ข้างในตามเดิม เพราะตอนนี้เขายังไม่มีปัญญาเลี้ยงดูพวกมัน โดยเฉพาะไก่กับม้าที่แค่ชื่ออาหารเขาก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน แม้ในข้อมูลจะบอกว่าสามารถใช้ของที่ใกล้เคียงกันทดแทนได้ แต่... เขาก็ยังไม่มีความรู้อยู่ดี

ลู่เสวียนเหอจึงปิดหีบ แล้วยกมันกลับเข้าไปในอาคารหลัก ส่วนโฉนดที่ดินชำรุดได้หลอมรวมเข้ากับโฉนดของเขาเรียบร้อยแล้ว บริเวณใกล้ฐานหลักเริ่มมีบ่อน้ำค่อยๆ งอกเงยออกมาทีละนิด ทว่ากระบวนการนี้ช้ามาก ต้องใช้เวลาสามวันถึงจะสมบูรณ์ ซึ่งก็คือวันแรกหลังจากช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลงพอดี

ท้องฟ้าเริ่มเข้าสู่ช่วงบ่าย เวลาในแต่ละวันผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน รางวัลสำหรับผู้ที่อัปเกรดฐานระดับ 3 ได้หนึ่งพันคนแรกนั้นเต็มไปนานแล้ว ยิ่งผ่านไปนาน คนอัปเกรดก็ยิ่งเยอะ เพียงครึ่งวันมานี้มีคนทำสำเร็จไปหลายหมื่นคนแล้ว การแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาเรื่อยๆ ทำให้ลู่เสวียนเหออดไม่ได้ที่จะถอนใจว่า วีรบุรุษใต้หล้านั้นมีมากมายดั่งฝูงปลาที่แหวกว่ายในแม่น้ำ และโลกใบนี้ก็ดูจะไม่ขาดแคลนทรัพยากรพื้นฐานเหล่านี้เลย

แม้ปลาหมึกยักษ์จะไม่ได้โจมตีเขา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ช่วงเวลานี้เขาควรเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ นอกจากนี้ เขายังกังวลเรื่องร่างมนุษย์เร้นลับที่เห็นตอนเช้าตรู่ เมื่อช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลงจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครรู้ได้ ดังนั้นต้องรักษาความปลอดภัยของตัวเองให้ถึงที่สุด ในระหว่างนี้ เขาจึงพยายามเก็บรวบรวมทรัพยากรให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะบนบกหรือในน้ำ

ระหว่างพัก เขาเปิดสมุดคู่มือเพื่อตรวจสอบข่าวสารใหม่ๆ เยิ่นซิงสิง (任星行) กำลังเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความร้อนรน เมื่อโพล้เพล้ใกล้เข้ามาแต่ในช่องแชทส่วนตัวกลับมีเพียงเขาที่พูดอยู่คนเดียว ทำให้เขารู้สึกวิตกกังวล แม้จะเหลือเวลาอีกสองวัน แต่ในใจกลับรู้สึกไม่มั่นคงเลย โชคดีที่คนกลุ่มนี้เชื่อถือได้ เมื่อทุกคนอัปเกรดฐานเสร็จ ต่างก็นำวัสดุระดับเหนือธรรมชาติที่ตกลงกันไว้มาแลกเปลี่ยนให้เขา จนกระทั่งวันนี้วัสดุทั้งหมดก็รวบรวมได้ครบ

ซ่งสืออวี้ (宋时域): รู้สึกว่าขาดทุนแฮะ การอัปเกรดไฟต้นกำเนิดต้องใช้วัสดุระดับ 9 ถึง 100 ชิ้น ข้อมูลที่คุณให้มายังไม่คุ้มกับวัสดุที่ฉันแบกรับเลย จำไว้ว่าคุณติดหนี้ฉัน @เยิ่นซิงสิง จางเมี่ยว (张庙): รู้สึกแตกต่างจากตอนอัปเกรดฐานโดยสิ้นเชิง ในที่สุดพรสวรรค์ 'สระทหาร' (兵池) ของฉันก็ได้ใช้งานเสียที (ดูรูปภาพ) จางจิ้งจิ้ง (张静静): เหนื่อยจะตายแล้ว ทุกคนรีบเตรียมตัวกันเถอะ วันนี้ฉันออกไปตัดไม้ พวกภูตต้นไม้พวกนั้นเริ่มฟื้นคืนชีพจนน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ จางจิ้งจิ้ง: @ลู่เสวียนเหอ ฉันเห็นข้อความที่คุณส่งแล้ว สรุปคือ... คุณจบเห่แล้วเหรอ? จางเมี่ยว: ฉันก็เห็น มันเป็นสิ่งที่อันตรายมาก ถ้าเป็นฉันคงไม่มีปัญญาจัดการกับมันแน่ ซ่งสืออวี้: ลองสื่อสารดูสิ สิ่งเร้นลับในโลกนี้สื่อสารไม่ได้ แต่พวกอสูรทำได้ ฉันได้ทำสัญญากับวิญญาณขุนเขา ซึ่งก็คืออสูรที่ทุกคนเข้าใจนั่นแหละ (ดูรูปภาพ) ตอนกลางคืนฉันไม่ต้องกังวลเลย ถ้าใครต้องการ ฉันสามารถแบ่งยาให้ได้ แต่ต้องทำสัญญาหนี้ไว้นะ

จางจิ้งจิ้ง: มีพรสวรรค์แบบนี้ด้วยเหรอ? ไม่นึกเลยว่าทุกคนที่นี่จะเป็นยอดฝีมือกันหมด ลู่เสวียนเหอ: ฉันไม่เป็นไร ยังมีชีวิตอยู่

เขาอ่านบันทึกการแชทด้านบนแล้วอดทึ่งไม่ได้ นี่แต่ละคนไม่ธรรมดาจริงๆ เขาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ตอบกลับแล้วหันไปสะสมทรัพยากรต่อ ทั้งไม้ หิน และอาหาร แม้จะกินปลาเผาจนเลี่ยน แต่มีกินก็ดีกว่าอด เพราะตอนนี้เขาก็แทบไม่มีอะไรเลย เขาค่อนข้างกังวลว่าหลังจากหมดช่วงมือใหม่ ใต้น้ำจะเต็มไปด้วยอันตราย

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เยิ่นซิงสิงส่งข้อความมาบอกว่าเขาอัปเกรดสำเร็จและได้รับสัญญามาแล้ว อสูรที่ปิดล้อมเขาก็ได้รับแรงผลักดันบางอย่างจนล่าถอยไป เยิ่นซิงสิง: มีพระคุณต้องทดแทน ขอบคุณพี่ชายพี่สาวทุกคนที่ช่วยเหลือ ถ้าไม่ได้พวกคุณ ผมคงตายอยู่ที่นี่แล้ว เยิ่นซิงสิง: ผมไม่มีหีบสมบัติระดับ 3 แต่รางวัลเป็นหีบระดับ 2 เพิ่งเปิดไปเมื่อกี้ ได้ของดีมาพอสมควร พี่ๆ ลองดูว่าต้องการอะไรไหม ซ่งสืออวี้: ไม่เอา เอาของในหีบคุณไปเถอะ เกรงว่าคุณคงอยู่ได้ไม่ถึงสองวันก็ตายแล้ว ใครอยากได้ก็ทักแชทส่วนตัวมา ฉันไม่มีความสนใจ จางจิ้งจิ้ง: เอา เอา @เยิ่นซิงสิง ให้ฉันดูหน่อย จางเมี่ยว: ส่งมาให้ฉัน ลู่เสวียนเหอ: ไม่ต้อง เยิ่นซิงสิง: ผมส่งไว้ตรงนี้เลยละกัน (ดูรูปภาพ)

ซ่งสืออวี้เห็นข้อความสุดท้ายก็ประหลาดใจ ไม่นึกว่าจะมีคนปฏิเสธอีกคน ตัวเขามีวิญญาณขุนเขาหนุนหลังและมีพลังพิเศษ แต่เจ้าลู่เสวียนเหอนี่เอาอะไรมามั่นใจ? ขณะนี้อาณาเขตของเขาสร้างอยู่ในถ้ำทั้งหมด ข้างในมีมนุษย์หินประปราย ดูแล้วเหนือกว่าฐานของคนอื่นไปไกลและก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องแล้ว

ลู่เสวียนเหอเห็นของในหีบระดับ 2 แล้วก็ไม่ได้สนใจ เขารู้สึกว่าไม่จำเป็นจริงๆ เพราะเขาก็มีของดีเยอะเกินพอแล้ว อีกอย่างคือเขาคิดว่าเยิ่นซิงสิงเป็นคนนิสัยใช้ได้ การให้เขารอดชีวิตไปมีค่ามากกว่า แน่นอนว่าตัวเขาเองก็ต้องรอดให้ได้เช่นกัน

เมื่อเขาเดินผ่าน 'เถาวัลย์อสรพิษ' (蛇藤) ที่สูงกว่าเมตร รากของมันที่หยั่งลึกลงในลานบ้านนั้นกว้างถึงครึ่งเมตร เถาวัลย์ยื่นส่วนหนึ่งลงไปในน้ำเพื่อจับปลาหาอาหารด้วยตัวเอง เห็นภาพนี้แล้วลู่เสวียนเหอก็พอใจอย่างยิ่ง เขาชอบสัตว์เลี้ยงที่ดูแลตัวเองได้แบบนี้ที่สุด

พลบค่ำมาเยือน เขากลับเข้ามาในอาคารหลักแล้วเดินลงไปยังชั้นหนึ่งใต้น้ำเพื่อจัดเก็บเสบียงที่เพิ่งได้มา คืนนี้ในที่สุดก็ได้นอนบนเตียงเสียที เขาวางอ่างหินใบเล็กที่ซื้อมาไว้ใกล้ๆ กับแหล่งกำเนิดน้ำ แล้วตั้งใจว่าน้ำ 'วารีต้นกำเนิด' (渊水) ที่ผลิตได้วันละ 100 มิลลิลิตรในอนาคต จะถูกเก็บไว้ในอ่างใบนี้ จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้อง ไปหยุดยืนอยู่ที่ลานบ้าน เขานั่งลงบนขั้นบันไดหน้าบ้าน เฝ้ารอความมืดมิดที่กำลังจะมาถึงทีละน้อย ฟืนไฟคุ้มครองมือใหม่จะมอดดับลงในคืนนี้

ช่วงเวลาที่ผ่านมา เสียงของป่าดงดิบและสายน้ำเปลี่ยนจากความเงียบงันเป็นความอึกทึก ทว่าเมื่อลองพยายามมองหาที่มาของเสียงเหล่านั้น กลับไม่พบสิ่งใดเลย แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาอาศัยการดื่มน้ำวารีต้นกำเนิดและนอนใกล้ไฟต้นกำเนิดทุกคืน ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก และท่ามกลางแสงกองไฟสีอุ่นในอาณาเขต เขาก็เห็นว่าผืนดินกำลังสั่นไหว เถาวัลย์อสรพิษที่เคยดูสงบสุขก็เปลี่ยนท่าทีเป็นการเฝ้าระวัง เถาวัลย์ที่เติบโตขึ้นพันเกี่ยวกันจนเป็นรูปร่างหัวงู จ้องมองออกไปนอกลานบ้านอย่างระแวดระวัง

*ฟู่...* เสียงลมยามค่ำคืนพัดผ่าน ใบไม้นอกอาณาเขตปลิวไสวส่งเสียงดังกรอบแกรบ นี่เป็นครั้งแรก เป็นครั้งแรกที่ลู่เสวียนเหอต้องเผชิญหน้ากับโลกยามค่ำคืนอย่างแท้จริง ทุกวันก่อนหน้านี้เวลานี้เขาจะกลับเข้าห้องไปแล้ว แต่ในเวลานี้เขากลับยืนอยู่ในอาณาจักรที่เพิ่งอัปเกรดขึ้นมาใหม่ มองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของโลกใบนี้ ลมราตรีกำลังพัดพาใบไม้ให้ไหวเอน ทว่าใบไม้ภายในอาณาเขตของเขากลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังความมืดมิด เห็นเงามืดบางอย่างกำลังคืบคลานอยู่ในกระแสลมและพุ่มไม้ สิ่งมีชีวิตจากเงามืดเริ่มก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น