ตอน 21

แม้ท่ามกลางป่าดิบชื้นที่เงียบสงัด ผืนป่าสีเขียวขจีแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง บดบังทุกสรรพสิ่งไว้จนมิด

นับตั้งแต่คณะของซีเทรลล่า (絲特拉 - Sī tèlā) หลบหนีจากสายหมอกลึกลับเข้ามาในป่าแห่งนี้ จากกลุ่มคนที่เคยมีเกือบหนึ่งร้อยชีวิต บัดนี้เหลือรอดอยู่เพียงสิบเก้าคนเท่านั้น ความทรงจำถึงช่วงเวลาเลวร้ายที่ผ่านมาเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากหวนนึกถึง เพราะมันช่างทุกข์ทรมานและปวดร้าวเกินจะรับไหว

เมื่อดวงอาทิตย์ทอแสงขึ้นอีกครั้ง ความมืดมิดผ่านพ้นไป เริ่มต้นวันใหม่ที่น่าหวั่นใจ พวกเธอจำเป็นต้องหาที่ปลอดภัยให้ได้โดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้น... คืนถัดไปพวกเขาคงไม่มีทางรอดชีวิตแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองสตรีผู้หนึ่งที่เดินอยู่กลางกลุ่ม

เหตุผลเดียวที่ทำให้พวกเขายังคงประคองตัวกันมาได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะ...

“อุแว้...”

เสียงร้องไห้แผ่วเบาดังมาจากใจกลางขบวน

สตรีผู้นั้นผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เส้นผมรุงรังดุจหญ้าแห้ง ดวงตาของนางโปนออกมาจนดูน่าสะพรึงกลัว เสื้อผ้าบนร่างส่งกลิ่นเหม็นอับโคลนตมซึ่งดูเหมือนว่าจะไม่ได้ซักมาเนิ่นนานนัก ทว่าในยามนี้ แววตาของนางกลับฉายความอ่อนโยนออกมาอย่างเปี่ยมล้น แม้สติสัมปชัญญะจะเลือนลาง แต่ในอ้อมอกของนางกลับห่อหุ้มด้วยใบไม้แห้งกรอบและเศษผ้าเปื้อนเลือด

เมื่อเพ่งมองให้ดี จะพบว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นคือทารกคนหนึ่ง!

ทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นานกำลังสะอื้นไก้อย่างหมดแรง เพราะความหิวโหยทำให้มันไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้องดังๆ สภาพของเด็กน้อยดูย่ำแย่เหลือเกิน ผิวพรรณเป็นสีเขียวคล้ำและหายใจหอบถี่

ท้ายที่สุดแล้ว ในสภาวะที่ต้องวิ่งหนีอย่างหักโหม ร่างกายของผู้เป็นแม่ที่ถึงขีดจำกัดไปนานแล้ว การที่สามารถให้กำเนิดเด็กคนนี้ออกมาได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างยิ่ง ทว่าเด็กน้อยก็ยังคงผอมโซและอ่อนแอเกินกว่าจะจินตนาการได้ว่ารอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร

สภาพของทุกคนในกลุ่มสิบเก้าคนนี้แทบไม่ต่างกัน ขาของพวกเขาบวมช้ำจนเปลี่ยนสี ดวงตาบวมเป่งจนแทบลืมไม่ขึ้น ปลายนิ้วผอมเกร็งจนเหลือเพียงกระดูกหุ้มด้วยหนังบางๆ พวกเขาไม่ได้ดูเหมือนมนุษย์อีกต่อไป การที่ยังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงวินาทีนี้เป็นเพราะแรงปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดล้วนๆ

*ซ่า... ซ่า...*

เสียงฝีเท้าลากผ่านผืนดินโคลนดังขึ้นเป็นระยะ

ซีเทรลล่าเดินนำอยู่หน้าสุด เธอใช้ไม้เท้าในมือพยุงร่างที่อ่อนแรงและหยั่งเชิงพื้นดินเพื่อกำหนดทิศทาง เธอคือนักเวทย์ฝึกหัดระดับ 11

ทันใดนั้น เธอพลันได้ยินความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติในระยะใกล้ จึงรีบตั้งท่าป้องกันตัวทันที ดวงตาเริ่มปรากฏแววสีแดงก่ำ

ทว่าในสภาพที่สะบักสะบอมเช่นนี้ พวกเขาจะเอาอะไรไปสู้? ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร พวกเขาก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรมโดยไร้ซึ่งทางขัดขืน หากต้องตายที่นี่ก็คงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้จะโศกเศร้าเพียงใด ซีเทรลล่าก็พยายามรวบรวมแรงใจเฮือกสุดท้ายเพื่อรับมือกับอันตรายเบื้องหน้า อย่างน้อยที่สุด... ก็ต้องพยายามเพื่อเด็กน้อยที่เพิ่งเกิดมาได้เพียงวันเดียวคนนั้น

ขณะที่คิดเช่นนั้น เธอก็รู้สึกว่าอาจถึงวาระสุดท้ายของพวกเขาจริงๆ แต่นั่นก็ดีเหมือนกัน ในโลกที่คนธรรมดาไร้ซึ่งโอกาสรอดพ้น แม้จะพยายามดิ้นรนเหมือนแมลงตัวเล็กๆ ก็ยังถูกความตายพรากไปได้ง่ายดายอยู่ดี

“โอ้ โอ้ว โอ้ว!”

พลันนั้น เสียงร้องของ 'เจ้าตัวเล็ก昴星雞' (ไก่ดาวมิ่ง) ดังขึ้นจากพุ่มไม้ข้างหน้า

เจ้าไก่ดาวมิ่งตัวน้อยดูเหมือนตุ๊กตาขนปุยขนาดจิ๋ว ทั้งคนและไก่ต่างจ้องมองกันอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนที่มันจะร้องเสียงหลงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลงทางมาไกลเกินไป มันกระพือปีกอันเล็กจ้อยอย่างตื่นตระหนก พยายามบินหนีไปในทิศทางหนึ่ง

นั่นคือทิศทางของ 'ต้นไม้ปีศาจชิง' (青樹精) และอาณาเขตของ 'ลู่เสวียนเหอ'

ซีเทรลล่าที่กำลังตกตะลึงรีบตะโกนสุดเสียง พลางลากขาที่บวมเป่งของเธอวิ่งตามไก่ตัวนั้นไป

“ทุกคน เร็วเข้า! แถวนี้อาจจะมีเจ้าของที่ดิน (領主) อยู่!”

การมีเจ้าของที่ดิน หมายถึงการมีพื้นที่ปลอดภัย!

ชาวบ้านที่ราวกับซากศพเดินได้พลันเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า 'เจ้าของที่ดิน' แววตาที่เคยหม่นแสงดุจหลุมศพกลับมามีประกายแห่งความหวังอีกครั้ง พวกเขากัดฟันฝืนลากขาที่เน่าเปื่อยวิ่งตามไก่ตัวนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต

ระหว่างที่วิ่ง ซีเทรลล่าสังเกตเห็นว่าพื้นที่เบื้องหน้าเต็มไปด้วย 'ต้นไม้ปีศาจชิง'

*สวรรค์! นี่มันที่อันตรายอะไรกัน!* พวกเขากำลังวิ่งเข้าสู่ความตายชัดๆ!

แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่กัดฟันวิ่งต่อไป ในเมื่อยังไงก็จะตายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะตายที่ไหนก็ค่าเท่ากัน แต่โอกาสเดียวที่จะรอดได้ คงมีเพียงไก่ที่ดูเหมือนจะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวนั้นเท่านั้น

การตายมุ่งหน้าสู่ความหวัง ย่อมดีกว่าการตายมุ่งหน้าสู่ความตายโดยไร้เป้าหมาย

ทว่า เมื่อพวกเขาติดตามไก่ตัวนั้นบุกเข้าไปในดินแดนของต้นไม้ปีศาจชิง ซีเทรลล่าที่เตรียมใจจะถูกจู่โจมกลับพบว่า... ไม่เกิดอะไรขึ้นเลย

เจ้าไก่ดาวมิ่งเห็นกลุ่มคนวิ่งไล่ตามมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก็ยิ่งตื่นตระหนก ร้อง “โอ้ โอ้ว โอ้ว” เสียงดังกว่าเดิม

ในขณะเดียวกัน ลู่เสวียนเหอกำลังจ้องมอง 'บ่อน้ำจันทร์' (月亮井) ของตนอยู่

หลังจากการหลอมรวมโฉนดที่ดินจนสมบูรณ์ พื้นที่ในสวนขยายกว้างขึ้นอีก 100 ตารางเมตร และมีสิ่งปลูกสร้างใหม่ปรากฏขึ้น บ่อน้ำจันทร์แห่งนี้ก่อสร้างจากหินแร่สีเงินขาวโบราณ มีลวดลายวิจิตรบรรจง ปากบ่อน้ำมีน้ำสีเงินยวบยาบสะท้อนแสงราวกับละอองดวงจันทร์ เมื่อเดินเข้าใกล้จะรู้สึกถึงไอเย็นจางๆ

ลู่เสวียนเหอเปิดอ่านข้อมูลของบ่อน้ำจันทร์ในคู่มือ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

【บ่อน้ำจันทร์: มักซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกหรือหุบเขา เกิดจากปรากฏการณ์ธรรมชาติที่สอดประสานกับวงโคจรของดวงจันทร์ ผู้ใช้ที่ดื่มน้ำจากบ่อจะได้รับพลังจิตและมานาฟื้นฟูในเวลาสั้นๆ รอบบ่อจะมีพืชเรืองแสงเติบโต เมื่อถึงคืนจันทร์เต็มดวงจะดึงดูดเผ่าพันธุ์พิเศษอย่าง 'เอลฟ์' ให้ปรากฏตัว】

“บ่อน้ำจันทร์ดึงดูดเอลฟ์ได้ด้วยเหรอ? อยากรู้จริงๆ ว่าเอลฟ์ในโลกนี้หน้าตาเป็นยังไง”

เขาสลับไปที่ช่องแชทส่วนตัว ในกลุ่มกำลังเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญของเหล่าผู้รอดชีวิต

จางจิ้งจิ้ง: “ไม่ไหวแล้ว ตุ๊กตาที่ฉันอุตส่าห์สร้างมาตายไปครึ่งหนึ่งเมื่อคืน ต้นไม้ปีศาจก็ฟื้นคืนชีพหมดแล้ว ไม่รู้จะทำยังไงดี ต่อให้โฉนดที่ดินอัปเกรดแล้วก็ยังรับมือไม่ไหวเลย”

เยิ่นซิงสิง: “อี้กุ่ย (อสูรหลอน) น่ากลัวเกินไป ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนในโลกนี้รอดมาได้ยังไง”

จางเมี่ยว: “พวกนายมี 'ไหมเหล็ก' ไหม? ฉันให้ราคาสูงเลย”

จางจิ้งจิ้ง: “พี่ชายใจนิ่งมาก... @จางเมี่ยว พี่อยู่ที่ไหน ฉันอยากจะขอย้ายไปอยู่ด้วย ตอนนี้เหมือนจะยังดีอยู่ แต่ฉันว่าฉันคงต้านได้อีกแค่ระลอกแรกเท่านั้นแหละ”

จางเมี่ยว: “? ตอนนี้ยังระบุตำแหน่งไม่ได้ แต่ถ้าจะมาก็ยินดีนะ หุ่นรบของฉันดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว กำลังใช้สงครามเลี้ยงสงครามอยู่”

ซ่งสืออวี้: “จริงๆ ฉันยังโอเคนะ @ลู่เสวียนเหอ นายเป็นยังไงบ้าง”

ลู่เสวียนเหอเพิ่งมีโอกาสตอบข้อความ เขาถ่ายรูปบ่อน้ำจันทร์แล้วโพสต์ลงไป

ลู่เสวียนเหอ: (ดูรูปภาพ) ก็เรื่อยๆ ครับ กำลังสร้างอาณาเขตอยู่

จางเมี่ยว: “?? พี่ชาย นั่นมันอะไรน่ะ?”

จางจิ้งจิ้ง: “?? นี่มันบ่ออะไร ดูพิเศษจัง?”

ช่องแชทส่วนตัวระเบิดขึ้นทันทีหลังจากเขาโพสต์รูปนั้น ลู่เสวียนเหอไม่ได้สนใจจะตอบกลับต่อ เขากำลังจะศึกษาบ่อน้ำจันทร์ให้ละเอียดขึ้น รวมถึงเช็คกระทู้ที่ตั้งไว้ตอนเช้าเรื่องการหาม้าเกราะเงินและไก่ดาวมิ่ง ไม่คิดว่าจะมีคนตอบรับจริงๆ

ขณะที่เขากำลังจะทักส่วนตัวไปหาคนเหล่านั้น เขาก็ได้ยินเสียงร้องของไก่ดังขึ้นใกล้ๆ

“โอ้ โอ้ว โอ้ว”

?