ตอน 87

หมู่บ้านปี้เฉิง (碧城花园 - Bìchéng Huāyuán) ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีเยี่ยม รายล้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ห่างจากตัวหมู่บ้านไปเพียงสามร้อยกว่าเมตรก็มีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ตั้งอยู่ อากาศในเดือนตุลาคมเริ่มมีความเย็นเยือกเจือจาง ทั้งสองเดินทอดน่องไปตามทางราวกับกำลังเดินเล่นพลางพูดคุยกันอย่างผ่อนคลาย หลินมี่ (林觅 - Lín Mì) เล่นพวงกุญแจในมือขณะฟังเว่ยสวิน (魏浔 - Wèi Xún) เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบริษัทของเขา สายตาของเธอเผลอจับจ้องไปยังรูปร่างที่สูงโปร่งของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ปกติมักจะเห็นเขาในมาดนักธุรกิจหนุ่มผู้ปราดเปรื่องและเปี่ยมด้วยอำนาจ แต่การได้เห็นเขาในชุดลำลองเช่นนี้กลับทำให้เขาดูอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ลดความน่าเกรงขามที่เคยมีลงไป แล้วแทนที่ด้วยบรรยากาศที่ดูเข้าถึงง่ายและเป็นกันเองราวกับคนในครอบครัว ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตเนืองแน่นไปด้วยผู้คน สินค้าละลานตาถูกวางเรียงรายราวกับมหาสมุทรแห่งสีสัน หลินมี่เข็นรถเข็นโดยมีเว่ยสวินเดินตามอยู่ข้างกายไม่ห่าง บางครั้งเขาก็ยื่นมือไปหยิบของบนชั้นวางให้ หรือไม่ก็เข้ามาช่วยจับคันบังคับรถเข็นอย่างเป็นธรรมชาติ "เอาอันนี้ดีกว่าไหม" ดูเหมือนเขาจะสามารถเดาใจเธอได้แม่นยำทุกครั้งในจังหวะที่เธอลังเล เช่น ตอนที่หลินมี่หยุดยืนเลือกนมยี่ห้อต่างๆ เว่ยสวินก็หยิบยี่ห้อที่เธอชอบดื่มเป็นประจำขึ้นมาทันที "นี่คือยี่ห้อที่คุณดื่มบ่อยใช่ไหม?" "อื้อ" หลินมี่เงยหน้ามองเขาพร้อมส่งยิ้มบางๆ ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทำให้อุ่นวาบขึ้นในหัวใจโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามชั้นวางสินค้า ตั้งแต่โซนของสด ของใช้ในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงโซนขนมและเครื่องดื่ม บางครั้งก็ช่วยกันเลือกของและปรึกษาหารือกัน ภาพที่เห็นดูอบอุ่นและกลมกลืนอย่างยิ่ง ราวกับคู่รักธรรมดาๆ คู่หนึ่ง ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะเลี้ยวผ่านชั้นวางของ เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นเบาๆ และเสียงกระซิบกระซาบดังมาจากไม่ไกลนัก กลุ่มเด็กสาวที่ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนมัธยมปลายกำลังเข็นรถเข็นพลางชำเลืองมองมาทางพวกเขาด้วยแววตาเป็นประกาย "พระเจ้า! ดูคู่รักคู่นั้นสิ" "กรี๊ดดด พวกเขาหน้าตาดีมากเลยแก" "ผู้ชายทั้งสูงทั้งหล่อ ผู้หญิงก็สวยดูเท่ พอมายืนคู่กันเหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์เลย" "เหมาะกันมาก! เหมือนเกิดมาเพื่อคู่กันชัดๆ" "ตายแล้ว! เหมาะสมกันสุดๆ หน้าตาระดับนี้ฆ่าดาราในวงการได้สบายๆ เลยนะ" "ผู้ชายออร่าแรงมาก ส่วนสูงก็กำลังดี เห็นแล้วนึกถึงนิยายแนวประธานจอมบงการกับภรรยาตัวน้อยเลยอ่ะ" "ชู่ว... เบาๆ หน่อย เขาหันมาแล้ว!" แม้เสียงของพวกเธอจะถูกกดให้เบาลงแล้ว แต่ในพื้นที่ที่เงียบสงบเช่นนี้ เสียงเหล่านั้นก็ยังชัดเจนพอที่จะลอดเข้าหูหลินมี่และเว่ยสวินได้เต็มๆ หลินมี่ที่กำลังจะยืดตัวขึ้น เมื่อได้ยินคำว่า 'ภรรยาตัวน้อย' ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองจนเกือบไอออกมา "แค็กๆ..." เธอเผลอหันไปมองเว่ยสวินข้างกาย เห็นเขาก็หันมามองสบตากับเธอพอดี ในดวงตาของทั้งคู่มีความขบขันและร่องรอยของความกระอักกระอ่วนเล็กๆ ปนอยู่ "ไปกันเถอะ ไปโซนผลไม้ดีกว่า" มุมปากของเว่ยสวินยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่จากการถูกเข้าใจผิด รวมถึงความรู้สึกใกล้ชิดและหวานละมุนที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ