ตอน 86

เมื่อเว่ยสวินตัดสินใจสิ่งใดแล้ว เขาก็ไม่เคยปล่อยให้เวลาเนิ่นนานโดยเปล่าประโยชน์ เขาให้หานหลินเร่งสืบข้อมูลเกี่ยวกับคอนโดหรูที่หลินมี่พักอาศัยอยู่ รวมถึงรายละเอียดของยูนิตในชั้นที่เธออยู่ เมื่อทราบว่าห้องตรงข้ามกับห้องของหลินมี่ว่างอยู่และเจ้าของห้องปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีใครมาอยู่นานแล้ว เขาก็รู้สึกเหมือนถูกหวย เยี่ยม! เว่ยสวินคาดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้ หากเขาสามารถกลายเป็นเพื่อนบ้านของหลินมี่ได้ นั่นคงจะเป็นเรื่องที่ดียิ่งกว่าที่เขาเคยคาดหวังไว้เสียอีก เขาไม่ได้ออกหน้าด้วยตัวเอง แต่สั่งให้หานหลินติดต่อเจ้าของห้องและหาทางซื้อห้องนั้นมาให้ได้ ต่อให้ต้องเสนอราคาที่สูงกว่าตลาดเขาก็ไม่เกี่ยง เมื่อเผชิญกับข้อเสนอที่ล่อตาล่อใจ เจ้าของห้องที่ตอนแรกไม่คิดจะขายก็ถึงกับใจสั่นคลอน สุดท้ายจึงปิดดีลลงได้ด้วยราคาสูงกว่าราคาตลาดถึงสองเท่า เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะราบรื่นไร้ข้อผิดพลาด เว่ยสวินถึงกับยอมจ่าย ‘ค่าดำเนินการด่วน’ เพิ่มเติม โดยกำชับว่าต้องทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์และตกแต่งภายในให้เสร็จสิ้นในเวลาที่สั้นที่สุด เพื่อที่เขาจะได้ย้ายเข้ามาอยู่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ “บอสครับ จัดการเรื่องห้องเรียบร้อยแล้วครับ นี่คือกุญแจครับ” หานหลินยื่นกุญแจให้เจ้านายพลางก่นด่าในใจ เจ้านายของเขาคราวนี้ถลำลึกจนกู่ไม่กลับแล้ว! เพียงเพื่ออยากเป็นเพื่อนบ้านกับคุณหลิน ถึงกับยอมทุ่มเงินเพิ่มอีกสองล้าน นี่มันพวกผลาญเงินชัดๆ! เงินจำนวนนี้ซื้อคอนโดใหม่แถววงแหวนที่สามได้อีกห้องแบบไม่ต้องกู้เลยด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ ใครใช้ให้เขาเป็นคนรวยล้นฟ้า แถมจีบหญิงยังเปย์หนักขนาดนี้ล่ะ? “ลำบากคุณแล้ว” เว่ยสวินรับกุญแจห้องใหม่มาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เขาตระหนักดีว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี้ดูไม่ปกติและเกินวิสัยการกระทำของเขาในอดีตไปมาก มันไม่ใช่สไตล์ของเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะในสายตาของคนทั่วไป เขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงด้วยซ้ำ ด้วยโปรไฟล์ระดับเขา ต่อให้ต้องการผู้หญิงแบบไหน ก็มีแต่คนพร้อมจะเสนอตัวเข้ามาหา แล้วเหตุใดเขาถึงต้องมาคอยใส่ใจและทุ่มเทความพยายามมากมายขนาดนี้เพื่อจีบผู้หญิงเพียงคนเดียว? แต่ในตอนนี้ เขากลับทำมันลงไป และเขาก็เข้าใจตัวเองดีที่สุดว่า เขามีความรู้สึกอย่างไรกับหลินมี่ เขาแน่ใจแล้วว่า เขาชอบหลินมี่! มันคือความชอบแบบที่ผู้ชายมีต่อผู้หญิง ซึ่งมาพร้อมกับความปรารถนาทางอารมณ์และแรงดึงดูดทางกาย อีกทั้งยังทำให้อารมณ์ความรู้สึกของเขาแปรปรวนไปตามอารมณ์ของเธออีกด้วย ทุกวันนี้ ความใส่ใจที่เขามีต่อหลินมี่นั้นก้าวข้ามขอบเขตของเพื่อนปกติไปไกลโขแล้ว เขาเชื่อมั่นว่าตนเองเป็นคนที่มีวุฒิภาวะพอที่จะแยกแยะออกว่าเขารู้สึกชอบใครจริงๆ หรือไม่ ความชอบนี้เริ่มต้นจากความประทับใจและความชื่นชม บวกกับรูปลักษณ์และกิริยาท่าทางที่งดงามของเธอ ทำให้เขายิ่งหลงใหล สรุปได้ว่าทุกอย่างที่เป็นเธอคือสิ่งที่เขาปรารถนา ในเมื่อชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองแล้ว ก็ไม่ควรจะนั่งเฉยๆ ให้เสียเวลา แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้หลินมี่มุ่งความสนใจไปที่การสร้างเนื้อสร้างตัวเสียมากกว่า เกรงว่าในสายตาของเธอ การทำความดีอาจจะน่าดึงดูดใจมากกว่าการมีแฟนเสียอีก! เพราะทุกครั้งที่เธอพูดถึงเรื่องงาน แววตาของเธอมักจะเปล่งประกาย จนดูเหมือนทั้งตัวเธอมีออร่าเจิดจ้าออกมาเลยทีเดียว เดิมทีเขาตั้งใจจะค่อยเป็นค่อยไปเพื่อสร้างความสัมพันธ์และทำความเข้าใจกันทีละน้อย ให้เธอค่อยๆ คุ้นชินกับการมีตัวตนของเขา แต่หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน เขาก็พบว่าเขาคิดผิด ธุรกิจของพวกเขาทั้งสองคนกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น ต่างคนต่างยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้พบหน้า ต่อให้มีโปรเจกต์ที่ต้องร่วมงานกัน แต่ส่วนใหญ่ก็สื่อสารกันผ่านระบบออนไลน์ด้วยภาษาที่เป็นทางการเกินไป หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะพัฒนาไปได้อย่างไร? ดังนั้น สำหรับเรื่องหัวใจ เขาคิดว่าบางครั้งการใจเย็นเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี สู้รุกคืบให้จบสิ้นไปเลยยังจะดีเสียกว่า —— ในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสงแดดสดใส หลินมี่ซึ่งเพิ่งมีเวลาว่างตั้งใจจะออกไปซื้อของใช้เข้าบ้าน สำหรับเธอแล้ว การเดินซูเปอร์มาร์เก็ตก็ถือเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องออกมา ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากห้องข้างๆ เธอถือถุงใส่กุญแจเดินออกมาด้วยความสงสัย แล้วก็พบว่าห้องที่เงียบเหงามานานบัดนี้ประตูเปิดอ้าอยู่ และมีคนหลายคนกำลังช่วยกันขนย้ายเฟอร์นิเจอร์เข้ามา ดูราวกับว่ากำลังจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่จริงๆ “...” หลินมี่ปิดประตูห้องตัวเองด้วยความงุนงง ห้องข้างๆ จะมีคนมาอยู่หรือ? ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดจะซื้อห้องนี้ แต่เจ้าของกลับยอมปล่อยให้ว่างไว้ดีกว่าขายให้ใคร แล้วไฉนตอนนี้ถึงตัดสินใจย้ายมาอยู่เองเล่า? ช่างเถอะ ต่อให้ห้องข้างๆ จะมีคนอยู่หรือไม่ มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเธออยู่แล้ว คอนโดนี้ในหนึ่งชั้นมีแค่สองห้อง ถือว่าเงียบสงบและมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปกดลิฟต์เพื่อลงไปข้างล่าง ประตูลิฟต์ก็ส่งเสียง ‘ติ๊ง’ และค่อยๆ เลื่อนเปิดออก หลินมี่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะสบตาเข้ากับนัยน์ตาคู่ที่แสนคุ้นเคยอย่างไม่คาดฝัน “เอ๊ะ?” หลินมี่ทำหน้าตกตะลึง เว่ยสวินในชุดลำลองสบายๆ กำลังลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำออกมา เขาเองก็แสดงท่าทีประหลาดใจไม่น้อย แต่เพียงครู่เดียวแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เจอหลินมี่ทันทีที่ขึ้นมาถึงชั้นนี้ ดูท่า ‘การได้อยู่ใกล้กัน’ จะช่วยเพิ่มโอกาสในการพบหน้าได้ดีจริงๆ! “เว่ยสวิน?” หลินมี่กะพริบตาปริบๆ เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้ตาฝาดหรือหลอนไปเอง เขามาที่นี่ได้อย่างไร? ไม่สิ เหมือนเธอจะยังไม่ได้บอกเขาด้วยซ้ำว่าพักอยู่ที่ตึกไหนห้องเลขที่เท่าไหร่! “วันหยุดสวัสดีครับ จะออกไปข้างนอกหรือครับ?” เขามองเห็นถุงใส่ของเล็กๆ และโทรศัพท์ในมือหลินมี่ ดูราวกับว่าเธอกำลังจะออกไปเดินเล่น หลินมี่ยังคงมึนงงอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ กำลังจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตแถวนี้ซื้อของน่ะ” นานๆ ทีจะได้มีวันหยุดพักผ่อน เธอได้นอนจนตื่นเต็มอิ่มตามใจต้องการ ล้างหน้าแต่งตัวเสร็จก็ว่าจะออกไปเดินเล่นพลางหาข้าวเที่ยงกินด้วยเลย เธอพบว่าตั้งแต่เริ่มมีเงิน เธอก็ขี้เกียจขึ้นเรื่อยๆ อะไรที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ เธอก็มักจะไม่ค่อยอยากทำเองแล้ว ตอนนี้เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ‘โรคคนรวย’ คืออะไร “เดี๋ยวครับ ไปด้วยกันสิ พอดีผมก็ต้องซื้อของใช้เข้าห้องเหมือนกัน” ได้ยินดังนั้น เว่ยสวินก็รู้สึกว่าโอกาสทองในการอยู่สองต่อสองมาถึงแล้ว เขารีบลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องที่กำลังจัดข้าวของ แล้ววางกระเป๋าทิ้งไว้ก่อนจะหมุนตัวกลับออกมาทันที เห็นภาพนั้น หลินมี่ก็เพิ่งได้สติและถามออกไปด้วยความฉงน “คุณ... คุณเป็นเจ้าของห้องนี้เหรอคะ?” “อืม ใช่แล้วครับ” เว่ยสวินพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ แสร้งทำเป็นพูดไปเรื่อย “ช่วงนี้บริษัทวุ่นมาก ที่พักเดิมมันอยู่ไกลจากบริษัทเกินไป เสียเวลาเดินทางเสียเปล่า เลยตัดสินใจย้ายมาที่นี่ ไม่คิดเลยว่าคุณจะอยู่ข้างห้องพอดี” “...” หลินมี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหรี่ตามองเขาอย่างสงสัย ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าข้ออ้างนี้น่าเชื่อถือไม่ลงกันนะ? ถ้าจำไม่ผิด บริษัทหย่าฉวง (Yà chuàng) ก็อยู่ไกลจากแถวนี้มาก และคนละทิศคนละทางเลยไม่ใช่เหรอ? “เหมือนฉันจะเคยได้ยินหานหลินพูดนะคะว่าคุณมีคอนโดใกล้บริษัทอยู่แล้ว แล้วทำไมถึงย้ายมาฝั่งใต้ล่ะคะ?” “แค่ก! พอดีห้องแถวบริษัทกำลังรีโนเวทใหม่น่ะครับ อยู่ไม่ได้ เลยต้องย้ายมาที่นี่แทน ไปเถอะครับ เราลงไปกันดีกว่า” เว่ยสวินแก้สถานการณ์อย่างรวดเร็วด้วยการหาเหตุผลที่ฟังขึ้น แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ในใจได้แต่ก่นด่าหานหลินว่าไอ้คนปากพล่อย! จะพูดอะไรนักหนา เดี๋ยวเถอะ จะตัดโบนัสทิ้งให้หมด! “อืม ได้ค่ะ” เมื่อเห็นประตูลิฟต์เปิดออก หลินมี่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อและก้าวตามเว่ยสวินเข้าไปในลิฟต์ การย้ายมาที่ใหม่จำเป็นต้องซื้อของจุกจิกเข้าห้องจริงๆ ในเมื่อเธอคุ้นเคยกับแถวนี้พอดี งั้นก็พ่วงเขาไปเดินดูด้วยกันเลยแล้วกัน (ให้ตายเถอะ นึกว่าวันนี้จะมีเวลาปั่นต้นฉบับ ที่ไหนได้โดนขัดจังหวะจนตันไปหมด แย่แล้ว... ค้นพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวว่าตัวเองเริ่มเขียนฉากหวานๆ ไม่เป็นแล้ว /(ㄒoㄒ)/~~)