ตอน 56

เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างหยุดฝีเท้าลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาอยากรู้นักว่า การจ่ายเงินจำนวน "ห้าล้านห้าแสนหยวน" อย่างบ้าคลั่งในคืนนี้ จะลงเอยด้วยวิธีการใด? เว่ยสวินจะยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อเอาใจหญิงงาม และรับ 'เผือกร้อน' ชิ้นนี้ไปครอบครองจริงหรือไม่? ถึงอย่างไรที่ดินผืนนี้ก็เป็นหนึ่งในไฮไลต์สำคัญของค่ำคืนนี้ เมื่อขั้นตอนการประมูลหลักจบลง ทุกคนจึงมีเวลาว่างพอที่จะสวมบทบาทเป็นผู้ชม ภายในงาน จากกลุ่มคนที่เคยพูดคุยกันประปราย ตอนนี้ต่างพากันลดระดับเสียงลงโดยมิได้นัดหมาย สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่จุดเดียวกัน ซูฉิงและอู๋เชี่ยนที่นั่งอยู่ด้านหลัง รีบแหวกฝูงชนพุ่งตัวไปแถวหน้าสุด ดวงตาของพวกเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับว่าอีกไม่กี่วินาทีจะได้เห็นฉากที่หลินมี่ถูก 'ตบหน้า' จนหน้าแตก ซูฉิงควงแขนเพื่อนสาวพลางกระซิบกระซาบ แต่เสียงนั้นกลับดังพอให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "หึ คอยดูเถอะว่านางจะทำอย่างไรต่อไป เงินห้าล้านกว่าไม่ใช่จำนวนน้อยๆ คนที่มาจากเมืองเล็กๆ แบบนาง แค่ห้าหมื่นหยวนยังไม่รู้จะมีหรือเปล่า คราวนี้คงต้องบีบน้ำตาขอร้องเว่ยสวินให้ช่วยล่ะมั้ง อยากจะรู้นักว่าท่าทางสูงส่งนั่นจะเสแสร้งต่อไปได้นานแค่ไหน" "นั่นสิ นึกว่าเกาะผู้ชายรวยๆ แล้วจะทำตัวกร่างที่นี่ได้หรือไง" อู๋เชี่ยนเองก็โผล่เข้ามาสมทบ ดวงตาฉายแววอาฆาต น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉาและดูแคลนที่ปิดไม่มิด ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังกลั้นหายใจรอชม 'ละครฉากใหญ่' เว่ยสวินซึ่งนั่งอยู่ข้างหลินมี่กลับทำตัวราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราว เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีสงบ ผ่อนคลายถึงขั้นยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างเชื่องช้า ท่าทีแบบนี้ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะต้องจ่ายเงินเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นดังนั้น ซูฉิงและอู๋เชี่ยนต่างรู้สึกยินดีปรีดา นี่แหละ! หลินมี่ต้องขายหน้าจนไม่มีที่ยืนแน่ "..." เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้น? คุณเว่ยไม่คิดจะจ่ายเงินเหรอ?" "ใครจะไปโง่จ่ายห้าล้านเพื่อซื้อที่ดินรกร้างล่ะ" "ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน" "งั้นแม่สาวน้อยคนนี้คงจะลำบากแล้วล่ะ~" "โธ่ คุณจาง ถ้าคุณทนเห็นหญิงงามตกที่นั่งลำบากไม่ได้ คุณก็จ่ายแทนเธอสิ" "เหอะ นั่นคนของประธานเว่ยนะ ใครจะกล้าไปยุ่ง?" ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ พนักงานเดินตรงเข้าไปหาหลินมี่พร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นสัญญาและเครื่องรูดบัตรให้อย่างสุภาพตามมารยาทมืออาชีพ "คุณหลินคะ ยินดีด้วยค่ะที่คุณประมูลได้สำเร็จ! ราคาปิดประมูลของที่ดินชานเมืองผืนนี้อยู่ที่ห้าล้านห้าแสนหยวน ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะสะดวกชำระเป็นบัตรเครดิตหรือโอนเงินคะ?" หลินมี่ยังคงรักษารอยยิ้มที่มั่นใจไว้บนใบหน้า โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบเล็กหรูหราออกมาจากนั้นก็ดึงบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาอย่างใจเย็น มันคือบัตรสีดำที่มีพื้นผิวหรูหราพร้อมประกายมุก ขอบบัตรฝังด้วยเพชรเม็ดเล็กละเอียดโดยรอบ ดีไซน์เช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นบัตรระดับสูงรุ่นลิมิเต็ดที่ธนาคารออกให้เฉพาะกลุ่มเท่านั้น เมื่อเห็นดังนั้น บรรดาประธานบริษัทต่างสีหน้าปกติไม่ได้แสดงอาการตกใจมากนัก แต่เพื่อนสาวที่อยู่ข้างซูฉิงกลับเผลอสูดปากออกมาเบาๆ "นั่นมันบัตรไดมอนด์ไม่ใช่เหรอ?" "ใช่แล้ว ฉันเคยเห็น บัตรระดับสูงสุดรองจากบัตรแบล็กการ์ด ผู้ถือบัตรจะมีผู้จัดการส่วนตัวดูแล ไม่ใช่คนที่มีฐานะร่ำรวยระดับหนึ่งจะทำไม่ได้หรอกนะ" "ดูท่าคุณเว่ยจะทุ่มสุดตัวจริงๆ ถึงกับยอมยกบัตรไดมอนด์ให้เธอ" "นั่นสิ จ่ายเงินห้าล้านกว่าโดยไม่กระพริบตา ความใจป้ำแบบนี้ น่าอิจฉาจริงๆ!" น้ำเสียงของพวกเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ช่างโชคดีไม่เท่ากันจริงๆ! ส่วนซูฉิงและอู๋เชี่ยนหน้าถอดสี จ้องมองหลินมี่ด้วยสายตาอาฆาต เห็นได้ชัดว่าทุกคนในที่นี้ต่างเข้าใจไปเองว่าบัตรใบนี้คือบัตรที่เว่ยสวินมอบให้ ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและกังขา หลินมี่ยื่นบัตรไดมอนด์ให้พนักงานโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า พนักงานรับบัตรไปแล้วเสียบเข้าเครื่องรูดบัตรอย่างสุภาพ ‘ติ๊ด!’ เสียงแจ้งเตือนการทำรายการสำเร็จดังขึ้น นั่นหมายความว่าเงินจำนวนห้าล้านห้าแสนหยวนได้ถูกหักออกจากบัตรเรียบร้อยแล้ว "คุณหลินคะ รบกวนเซ็นชื่อยืนยันตรงนี้ด้วยค่ะ" พนักงานยื่นสัญญาและปากกาให้ แม้ในใจจะมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง แต่ภายนอกยังคงความสุภาพไว้ หลินมี่รับปากกามาแล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงในช่องว่างอย่างคล่องแคล่วและสง่างาม—'หลินมี่' พนักงานเหลือบมองใบเสร็จแล้วก็ต้องชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินมี่โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะตัดสินใจถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง "คุณหลินคะ... ขอโทษนะคะ บัตรใบนี้เป็นของคุณลูกค้าเองใช่ไหมคะ? ในใบเสร็จของยูเนี่ยนเพย์นี้จำเป็นต้องเซ็นชื่อเจ้าของบัตรค่ะ" "ฉันทราบค่ะ เป็นบัตรของฉันเอง ฉันไม่ได้เซ็นผิดหรอกค่ะ" เมื่อสบตากับสายตาที่จ้องจับผิดของพนักงาน หลินมี่ก็ยิ้มออกมาอย่างใจเย็น น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและมั่นคง อะไรนะ? ผู้จ่ายเงินคือหลินมี่งั้นหรือ? ไม่ใช่ 'เว่ยสวิน'! และไม่ใช่ชื่อบริษัทของเว่ยสวินด้วย! คนที่คิดว่าเว่ยสวินจะเป็นคนจ่ายเงินให้ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน พวกเขาคิดว่าหลินมี่จะเซ็นชื่อเว่ยสวิน หรืออย่างน้อยก็ต้องเป็นชื่อบริษัท แต่เธอกลับเซ็นชื่อตัวเอง! นั่นหมายความว่าเงินห้าล้านห้าแสนหยวนก้อนนี้ มาจากบัตรธนาคารส่วนตัวของหลินมี่เอง! "เงินของเธอเองเหรอ?! ไม่ใช่ของคุณเว่ยงั้นเหรอ?!" "เธอรวยขนาดนี้เลยเหรอ? เด็กสาวอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ควักเงินห้าล้านกว่าออกมาจ่ายได้ง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?" "หรือว่าเธอไม่ใช่แค่คู่ควงของคุณเว่ย แต่เป็นนักลงทุนหน้าใหม่จริงๆ?" "ดูไม่เหมือนเลยนะ ไม่ใช่ว่าบอกว่ามาจากเมืองเล็กๆ หรอกเหรอ?" "หรือว่าที่บ้านของเธอจะเป็นเศรษฐีที่ซ่อนตัวอยู่กันแน่?" สายตาของผู้คนเริ่มเปลี่ยนไปจากความอยากรู้อยากเห็นกลายเป็นความตกตะลึงและประเมินค่าใหม่ หลินมี่คนนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอกเสียแล้ว! บัตรไดมอนด์ที่เธอถือครองอยู่เป็นเครื่องพิสูจน์ได้ว่าเธอมีความมั่งคั่งพอตัว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตัดสินพลาดไปเสียแล้ว "เฮ้อ ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่เราจะมองคนพลาดเหมือนกัน" "นั่นสินะ" ส่วนซูฉิงและอู๋เชี่ยนนั้นราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเธอแข็งค้าง ในดวงตาไม่มีความเยาะเย้ยเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความไม่เชื่อและความริษยาที่แผดเผา จะเป็นไปได้อย่างไร? หลินมี่มีบัตรไดมอนด์?! ถึงแม้พวกเธอจะไม่เชื่อ แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า การเซ็นชื่อนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นหรือตบตากันได้ และคำตอบที่หนักแน่นของหลินมี่ก็เปรียบเสมือนฝ่ามือที่มองไม่เห็น ตบเข้าที่ใบหน้าของพวกเธออย่างจัง จนเหลือเพียงความอับอายขายหน้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด จากที่ตั้งใจจะรอดูเรื่องตลก กลับกลายเป็นว่าพวกเธอเองนั่นแหละที่เป็นตัวตลกในคืนนี้!