ตอน 55

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เป็นบริษัทเซิ่งซื่อ (盛世) ของเรา! เราประมูลงานนี้ได้!” โจวหมิง (周铭) ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความดีใจจนคุมไม่อยู่ เขาชูสองมือขึ้นฟ้าประหนึ่งกำลังประกาศชัยชนะโดยไม่สนสายตาใครต่อใครที่มองมา เขาเดินยืดอกอย่างผยองไปยังตำแหน่งที่เว่ยสวิน (魏浔) นั่งอยู่ มุมปากยกยิ้มเหยียดหยามอย่างผู้ชนะที่เหนือกว่า “เสียใจด้วยนะคุณเว่ย ครั้งนี้บริษัทเซิ่งซื่อของเราชิงจังหวะได้ก่อน ครั้งหน้าบริษัทหย่าฉวง (亚创) ของคุณคงต้องทุ่มงบให้มากกว่านี้หน่อย อย่าได้ตระหนี่ไปเลย เพราะว่า ‘ต้องปล่อยสายยาวจึงจะจับปลาใหญ่ได้’ จริงไหมล่ะ?” โจวหมิงจงใจพูดจาเหน็บแนม หวังจะกระชากหน้ากากที่ดูเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของเว่ยสวินให้หลุดออกมา ที่ผ่านมาเขาเคยเสียท่าให้เว่ยสวินมาหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถเอาชนะได้สำเร็จ และยังเป็นโครงการขนาดใหญ่ระดับหลายแสนล้าน เขาอยากเห็นนักว่าถ้าเว่ยสวินทำหน้าพ่ายแพ้จนหมดท่า มันจะน่ารื่นรมย์แค่ไหน ทว่าเหตุใดปฏิกิริยาของอีกฝ่ายถึงไม่เป็นไปตามที่เขาคิดกันนะ? สูญเสียโครงการใหญ่ขนาดนี้ เหตุใดเว่ยสวินถึงยังนิ่งสงบได้ถึงเพียงนี้? ทั้งที่เป็นโครงการระดับหลายแสนล้าน ตามนิสัยของเว่ยสวินไม่น่าจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ หรือว่าเขาจะช็อกจนสติหลุดไปแล้ว? โจวหมิงก้าวเข้าไปใกล้ก้มมองเว่ยสวินจากมุมสูงด้วยแววตาดูแคลน “แต่ไม่เป็นไรหรอกนะคุณเว่ย หากโครงการเริ่มเดินหน้าแล้ว ถ้ามีโอกาสที่เหมาะสม เซิ่งซื่อจะช่วยดึงหย่าฉวงไปร่วมด้วยเอง วางใจเถอะ ขอแค่พวกเรามีเนื้อกิน พวกคุณก็จะได้น้ำซุปติดไม้ติดมือไปบ้าง ฮ่าฮ่าฮ่า!” คำพูดนี้เรียกได้ว่าเชือดเฉือนถึงจิตใจ เจตนาชัดเจนว่าต้องการกดหัว ‘หย่าฉวงว่านเซี่ยง’ (亚创万象) ของเว่ยสวินให้จมดิน และบอกเป็นนัยแก่ทุกคนในที่นี้ว่านับจากนี้หย่าฉวงจะต้องก้มหัวให้เซิ่งซื่อไปตลอดกาล โจวหมิงเห็นว่าแค่นี้ยังไม่พอ เขาหันไปมองหลินมี่ (林觅) แล้วเยาะเย้ยต่อ “ถึงคุณเว่ยจะมีความสามารถในการประมูลแย่ไปหน่อย แต่เรื่องมองผู้หญิงถือว่าไม่เลวเลยนะ เพื่อแลกกับรอยยิ้มของหญิงงาม คืนนี้ถือว่าคุณเว่ยไม่เสียเที่ยว อย่างน้อยก็ได้ที่ดินเปล่ามาผืนหนึ่ง” “ฮ่าฮ่าฮ่า!” คำพูดนี้เรียกเสียงหัวเราะครืนจากคนรอบข้าง การประมูลที่ดินผืนนั้นไปในราคาห้าล้านกว่าถือเป็นเรื่องตลกที่สุดของคืนนี้ โจวหมิงจงใจเอ่ยถึงหลินมี่เพื่อหยามเกียรติเว่ยสวินให้ถึงที่สุด เขาอยากเห็นชายหนุ่มเสียอาการและโมโหจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ หลินมี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำยั่วยุของผู้ชายคนนี้ ช่างเป็นคนที่ไร้ระดับเสียจริง ถึงกับเอาผู้หญิงมาเป็นเครื่องมือโจมตีคู่แข่ง? วิธีการแบบนี้มันต่ำเกินไปจนเธอรู้สึกรังเกียจ แทนที่จะสมน้ำหน้าเขาที่ซื้อ ‘ระเบิดเวลา’ ราคาแพงไป เธอเริ่มรู้สึกว่าคนแบบนี้ไม่สมควรได้รับความเห็นใจเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นผลจากการกระทำของเขาเอง เธอนึกถึงที่เว่ยสวินเคยช่วยพูดให้เธอ จึงตั้งใจจะโต้กลับสักประโยค ทว่าเว่ยสวินกลับกุมมือเธอไว้แน่น เธอหันไปมองเขา เห็นชายหนุ่มยิ้มออกมาบางๆ อย่างใจเย็นประหนึ่งทุกอย่างยังคงอยู่ในกำมือ หลินมี่ผ่อนคลายร่างกายพิงพนักเก้าอี้ทันที เธอเลือกจะปล่อยให้เขาจัดการด้วยตัวเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเว่ยสวินไม่เคยลุกขึ้นยืน เขาเพียงวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า ท่าทางนั้นดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ สายตาเขาเลื่อนไปมองโจวหมิงที่ใบหน้ากำลังบิดเบี้ยวด้วยความลำพองใจ เขาขยับยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่อ่านยากและแฝงความหมายลึกซึ้ง “คุณโจวครับ โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน อนาคตใครจะกล้ารับประกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์? บางโครงการดูเหมือนจะดี แต่ก็อาจจะเดินไปไม่ถึงฝั่งฝันก็ได้” โจวหมิงไม่เห็นด้วยและปักใจเชื่อว่านี่เป็นเพียงข้อแก้ตัวของเว่ยสวินเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น “คุณเว่ยไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอกครับ อนาคตและตลาดของโครงการพลังงานใหม่นั้นทุกคนต่างเห็นพ้องกันว่าเป็นโอกาสทอง วันนี้ต้องขอบคุณคุณเว่ยที่ออมมือให้ เซิ่งซื่อเราถึงได้ชิงจังหวะก่อน” น้ำเสียงของเว่ยสวินต่ำทุ้มและเรียบเฉย ทว่ากลับทรงพลังจนไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เขาไม่ถูกคำพูดของโจวหมิงกระตุ้นให้เดือดดาลเลยแม้แต่น้อย “การทำธุรกิจอย่ามองเพียงผลประโยชน์เฉพาะหน้า ถ้าวิสัยทัศน์สั้นนัก สุดท้ายก็มีแต่จะเสียมากกว่าได้” “งั้นเราก็มาคอยดูกัน!” โจวหมิงแค่นหัวเราะทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินกลับที่นั่งไป “หึ! สมน้ำหน้า! ฉันบอกแล้วว่านังจิ้งจอกนั่นเป็นตัวซวย เพื่อเอาใจมันจนยอมเสียงานประมูลไป อยากรู้นักว่านังนั่นจะอยู่ข้างกายพี่เว่ยได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว!” ซูชิง (苏晴) ที่แอบดูอยู่สะใจขึ้นมาทันที เธอขอดแขนมองด้วยแววตาสมเพชเวทนา หลังจากเหตุการณ์คืนนี้ เว่ยสวินจะต้องโกรธหลินมี่จนไล่เธอออกไปแน่ๆ ผู้หญิงสวยแค่ไหนก็ไร้ค่าถ้าไร้พื้นฐานครอบครัวที่ดี รอให้ถูกทิ้งก่อนเถอะ เธอจะสั่งสอนให้รู้ซึ้งถึงความอัปยศในคืนนี้! ในขณะเดียวกัน อู๋เชี่ยน (吴茜) ซึ่งนั่งอยู่แถวหลังสุดก็มองด้วยแววตาสนุกสนานเช่นกัน เธอไม่พอใจที่เห็นหลินมี่สามารถยกป้ายประมูลได้ คืนนี้เหล่าคุณนายและคู่ควงต่างก็นั่งนิ่งอยู่ในที่ของตน มีเพียงหลินมี่คนเดียวที่ทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตา แถมยังจ่ายเงินห้าล้านกว่าเพื่อซื้อที่ดินรกร้างอีก ทำไมผู้หญิงคนอื่นทำไม่ได้ แต่เธอคนนี้กลับได้สิทธิพิเศษ? นั่นมันตั้งห้าล้านกว่าเชียวนะ! ขนาดเสี่ยที่เปย์เธอที่สุดยังให้แค่ล้านเดียวเอง ไม่นึกเลยว่าเว่ยสวินจะตามใจผู้หญิงของเขาถึงขนาดนี้ ถ้าต้องเลือกเสี่ยสักคน ทำไมเธอจะเลือกคนหล่อรวยแบบนี้ไม่ได้บ้าง? หลินมี่ผู้หญิงจืดชืดไร้เสน่ห์เหมือนลูกแอปริคอตดิบๆ แบบนั้นมีอะไรดี? แค่ชายตามองก็รู้ว่าไม่ประสีประสาเรื่องปรนเปรอผู้ชาย เว่ยสวินคงแค่หลงชั่วคราวเท่านั้นแหละ! อู๋เชี่ยนเริ่มกระสับกระส่ายด้วยความริษยา เธอเริ่มวางแผนในใจอย่างหมายมั่น