ตอน 5

เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก็จะถึงการสอบประจำเดือนแล้ว หากผลสอบออกมาตามนี้ ต่อให้คนอื่นอยากจะกดดันให้เธอลาออก ก็คงไม่มีทางเป็นไปได้อีกต่อไป

สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในการสอบทุกครั้ง ทางโรงเรียนจะคละนักเรียนเพื่อจัดห้องสอบใหม่ โดยแบ่งตามอันดับคะแนนจากการสอบครั้งก่อน เช่น นักเรียนสามสิบอันดับแรกของระดับชั้นจะถูกจับไปไว้ในห้องสอบเดียวกัน เป็นต้น

ห้องสอบที่ 'ถานโยว' (谭柚) นั่งอยู่นี้ คือห้องของนักเรียนสามสิบอันดับสุดท้ายของระดับชั้น เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ของ 'หานถิงถิง' (韩亭亭) พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอยู่ครู่หนึ่ง

เธอไม่ได้อยากจะมานั่งอยู่ในห้องสอบแบบนี้ทุกครั้งหรอกนะ! ครั้งหน้า... เธอจะต้องพยายามให้หนักเพื่อให้ได้เข้าไปนั่งในห้องสอบอันดับหนึ่งให้ได้!

ถานโยวไม่ได้มีความมั่นใจแบบเลื่อนลอย เพราะผลการเรียนของเธอตอนมัธยมต้นปีที่สองก็ถือว่าไม่เลว แม้จะไม่ถึงขั้นท็อปสิบของระดับชั้น แต่ติดท็อปห้าของห้องนั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น โรงเรียนที่หานถิงถิงเรียนอยู่ก็เป็นเพียงโรงเรียนมัธยมประจำตำบลธรรมดาๆ ซึ่งมาตรฐานการสอนและคุณภาพครูอาจารย์แทบไม่ต่างจากโรงเรียนมัธยมต้นที่เธอเคยเรียนมาเลย ถานโยวจึงมีความมั่นใจเช่นนี้

ส่วนอนาคตหลังจากนั้น ถานโยวไม่ได้คิดไปไกลกว่านี้ สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นเพียงเด็กสาวจากเมืองเล็กๆ คนหนึ่ง วิสัยทัศน์ของเธอยังไม่กว้างไกลนัก หรือจะพูดให้ถูกก็คือเป็นเพียงยัยเด็กบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น

แต่ไม่เป็นไร ในตอนนี้ถานโยวอาจจะยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แต่ในอนาคต เธอจะค่อยๆ เติบโตขึ้นเอง

การสอบวิชาแรกคือวิชาภาษาจีน ในฐานะที่เป็นวิชาถนัด ถานโยวจึงค่อนข้างมั่นใจ โดยเฉพาะหลังจากไล่สายตาอ่านข้อสอบทั้งฉบับแล้ว ความมั่นใจของเธอก็ยิ่งเพิ่มพูน

จนกระทั่งเธอเขียนเรียงความจบ เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งคาบเท่านั้น แต่เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องต่างพากันวางปากกาลงแต่เนิ่นๆ ถานโยวก็รู้สึกประหลาดใจ พวกเขาทำกันเสร็จแล้วหรือ?

เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษคำตอบของเพื่อนบางคนยังคงว่างเปล่า ถานโยวก็ถึงบางอ้อ ที่แท้พวกเขาก็ทำไม่ได้ เลยปล่อยว่างไว้เสียอย่างนั้น

สำหรับห้องสอบที่รวมเหล่านักเรียนรั้งท้ายแบบนี้ คุณครูมักไม่ค่อยให้ความสนใจนัก เพราะรู้ดีว่าถึงจะให้ลอกกัน ก็คงไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ลอกกันไปจะได้คะแนนที่หนึ่งของระดับชั้นมาได้ยังไง?

ถานโยวไม่ได้สนใจเรื่องคนอื่น เธอเป็นคนทำข้อสอบไวมาโดยตลอด โดยเฉพาะวิชาภาษาจีนและภาษาอังกฤษ เธอทำเสร็จก่อนเวลาเสมอ บางครั้งยังมีเวลาเหลือให้ทบทวนถึงหนึ่งชั่วโมง

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงทำข้อสอบกันช้าขนาดนี้ ยิ่งเห็นเพื่อนในห้องสอบสมัยก่อนยังนั่งปั่นข้อสอบตอนครูเดินมาเก็บกระดาษคำตอบ ยิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

ในมุมมองของถานโยว เวลาสอบที่มีให้นั้นมันเหลือเฟือเหลือเกิน

การสอบประจำเดือนมัธยมต้นปีที่สองจะสอบวิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และฟิสิกส์ ส่วนวิชาประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และชีววิทยา จะมีสอบเฉพาะช่วงกลางภาคและปลายภาคเท่านั้น อีกทั้งคะแนนเหล่านี้ไม่ได้ถูกนับรวมในคะแนนรวม ปกติทุกคนจึงไม่ค่อยให้ความสำคัญนัก

เมื่อการสอบภาษาจีนจบลง นักเรียนต่างพากันไปเข้าห้องน้ำ เพราะเดี๋ยวจะต้องสอบวิชาคณิตศาสตร์ต่อ โรงเรียนมักเป็นเช่นนี้เสมอ การสอบดำเนินไปอย่างต่อเนื่องแทบไม่มีเวลาให้พัก

ถานโยวไม่ได้ลุกไปไหน เธอฟุบลงบนโต๊ะเร่งใช้เวลาอ่านหนังสือคณิตศาสตร์ วิชาคณิตศาสตร์คือวิชาที่เธอไม่มั่นใจที่สุด จึงต้องรีบกอดขาพระเจ้าชั่วคราวในช่วงเวลานี้

ขณะที่ถานโยวอ่านหนังสือก็ไม่มีใครเข้ามาทักทาย เพราะต่างคนต่างเป็นนักเรียนคนละห้อง ไม่รู้จักกัน พวกเขาทำได้เพียงแอบนินทาในใจว่า ‘คะแนนก็รั้งท้ายขนาดนี้ จะมานั่งแสร้งทำเป็นเด็กเรียนขยันขันแข็งทำไม?’

ถานโยวไม่เข้าใจความนึกคิดของเพื่อนข้างๆ และเธอก็ไม่ได้อยากจะเข้าใจด้วย สองวันนี้ถึงเธอจะทุ่มเทให้กับคณิตศาสตร์ไปมาก แต่ถานโยวรู้ดีว่าระดับของตัวเองเป็นอย่างไร คาดว่าการสอบครั้งนี้วิชาเลขคงน่าเป็นห่วงแน่ๆ

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ถูกแจกมา ถานโยวถึงกับมืดแปดด้าน เธอมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่งคือ เมื่อได้ข้อสอบมา เธอจะอ่านทบทวนทั้งฉบับก่อนเพื่อประเมินสถานการณ์

เพียงแค่อ่านผ่านตาครั้งเดียว ในหัวของเธอก็มีเพียงคำเดียวคือ ‘จบกัน’ โจทย์หลายข้อเธอทำไม่ได้เลย สำหรับคนที่ไม่ถนัดวิชาวิทยาศาสตร์อย่างเธอ เธอแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าข้อไหนยากข้อไหนง่าย รู้เพียงว่าข้อส่วนใหญ่เธอทำไม่ได้

เธอพยายามทำโจทย์ตัวเลือกและโจทย์เติมคำอย่างทุลักทุเล ส่วนโจทย์ข้อใหญ่ด้านหลัง ถานโยวก็ตั้งใจเขียนอย่างสุดความสามารถ ต่อให้ทำไม่ได้ เธอก็พยายามเขียนสูตรที่พอจะจำได้ลงไป

บางสูตรที่เขียนลงไปถึงขั้นเป็นทฤษฎีของมัธยมต้นปีที่สาม แต่ในตอนที่สมองตื้อไปหมดเพราะความยากของโจทย์ ถานโยวจะไปนึกถึงเรื่องพวกนั้นได้ที่ไหนกัน? เธอเพียงแค่ทำข้อสอบอย่างตั้งใจจริงจัง ขนาดตอนสอบเข้ามัธยมปลายเธอยังไม่เคยตั้งใจขนาดนี้เลย

ในตอนนั้นถานโยวไม่เข้าใจว่าการสอบเข้าสำคัญกับตัวเองอย่างไร แต่ในเวลานี้ ถานโยวรู้ดีว่าการสอบครั้งนี้สำคัญต่อหานถิงถิงมากเพียงใด มันเกี่ยวพันว่าหานถิงถิงจะได้เรียนต่อหรือไม่ และเกี่ยวพันกับชีวิตในอนาคตของเธอด้วย

การสอบประจำเดือนดำเนินไปตลอดทั้งวัน จนกระทั่งจบสิ้นในเวลาหกโมงเย็น วันนี้เป็นวันเสาร์ ตอนกลางคืนไม่มีสอนเสริม ทุกคนจึงมีเวลาพักผ่อนหนึ่งวัน แล้วค่อยกลับมาเข้าเรียนค่ำในวันอาทิตย์

หลังสอบเสร็จถานโยวก็กลับที่พัก เพื่อนร่วมห้องต่างพากันกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงเธอคนเดียวที่กำลังเก็บข้าวของ เพราะเธอต้องแวะเคลียร์สมุดโจทย์ที่ห้องเรียนจึงกลับมาช้ากว่าคนอื่น

สองวันมานี้ถานโยวปั่นทำโจทย์ของหานถิงถิงอย่างบ้าคลั่ง เมื่อภาษาจีนและภาษาอังกฤษเริ่มเข้าที่เข้าทาง เธอก็เริ่มลุยกับเลขและฟิสิกส์ต่อ

เธอเป็นคนประเภทที่มีความดื้อรั้นอยู่ในตัว ต่อให้วิชาวิทยาศาสตร์จะไม่เก่ง แต่ถ้าทุ่มเทเวลาและตั้งใจทำโจทย์ เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะทำไม่ได้ เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้ที่หนึ่งของระดับชั้น ขอแค่ได้คะแนนผ่านเกณฑ์เธอก็พอใจแล้ว

การกลับบ้านเพียงวันเดียว ถานโยวจึงไม่ได้นำหนังสือติดตัวไปมากนัก หยิบไปเพียงตำราคณิตศาสตร์กับสมุดโจทย์อีกหนึ่งเล่ม แค่ทำโจทย์ได้สักสิบหน้าเธอก็พอใจแล้ว

บ้านเดิมของหานถิงถิงอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ บริเวณชายขอบของตำบล ขี่จักรยานจากโรงเรียนกลับไปใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที ตลอดทางเป็นถนนสายเล็กที่คดเคี้ยวไปมา การได้เดินบนเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยแตกต่างจากบ้านของตัวเองเช่นนี้ ทำให้ถานโยวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

เนื่องจากสายตาของหานถิงถิง (ในร่างเดิม) ไม่ค่อยดี ทุกครั้งที่เลิกเรียนวันเสาร์เธอจึงต้องรีบกลับก่อนฟ้ามืดด้วยความกลัวว่าจะมองไม่เห็นทาง อีกทั้งยังต้องระวังไม่ให้ไปชนใคร เรื่องพวกนี้พ่อกับแม่มักจะกำชับเธอเสมอ

ในโลกที่แปลกประหลาดใบนี้ เมื่อไม่ได้พบหน้าพ่อแม่ ถานโยวกลับรู้สึกแปลกใจที่ตัวเองไม่ได้โหยหาพวกท่านมากนัก บางทีอาจเป็นเพราะพวกท่านไม่ค่อยได้ปรากฏตัวในชีวิตของเธอเท่าไรนักก็ได้

ต้องขอบคุณสายตาอันดีเยี่ยมของหานถิงถิง ถานโยวจึงขี่จักรยานด้วยความเร็วตลอดทาง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงบ้านเดิมของหานถิงถิง พอเข้าบ้านไปก็เห็นคุณปู่กำลังทำอาหารอยู่ เมื่อเห็นถานโยวกลับมา ท่านก็ขยับตัวลุกจากหน้าเตาให้อย่างรู้หน้าที่

ถานโยวไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงวางกระเป๋าลงแล้วเดินตรงเข้าครัว ไม่นานกลิ่นหอมฟุ้งก็ลอยอบอวลไปทั่ว

คุณปู่หานสูดจมูกฟืดฟาด "ที่โรงเรียนเขาสอนทำอาหารด้วยหรือ?"

มือของถานโยวชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "หนู... หนูเรียนมาจากป้าเจ้าของหอพักค่ะ"

ปกติถานโยวไม่มีงานอดิเรกอะไรนอกจากอ่านนิยายและดูคนอื่นทำอาหาร ประจวบเหมาะกับเจ้าของหอพักที่เธอพักอยู่ทำอาหารเก่งพอดี ถานโยวเลยเคยเห็นผ่านตามาบ้างสองสามครั้ง