ตอน 20

หลังจากผ่านการสอบเข้าชั้นมัธยมปลายมาหมาดๆ เนื้อหาของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่สอง แทบจะยังคงติดอยู่ในหัวของถานโยว (谭柚) ทั้งหมด เมื่อทบทวนเนื้อหาในตำราผ่านตาจนครบถ้วนแล้ว เธอก็เริ่มลงมือทำแบบฝึกหัดท้ายบททันที

ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับกองโจทย์เหล่านั้น เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ต่างทยอยกันออกไปหมดแล้วโดยที่เธอไม่ทันสังเกต หากไม่ได้เจ้าของร้านที่เดินขึ้นมาเรียกให้ไปทานมื้อเย็น ถานโยวก็คงจะนั่งทำโจทย์ต่อไปเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

เจ้าของร้านตบไหล่เธอเบาๆ “เพิ่งเปิดเทอมก็ขยันขนาดนี้เชียว? เรียนหนักน่ะดี แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ ป้าแบ่งมื้อเย็นไว้ให้หนูต่างหากแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ ป้าตักข้าวเพิ่มให้เยอะเลย”

ถานโยวได้สติกลับมา “ขอบคุณค่ะป้า ช่วงนี้หนูหิวบ่อยเป็นพิเศษเลยค่ะ”

“ก็ต้องหิวสิ การเรียนมันใช้สมอง ถ้าไม่กินเยอะๆ สมองจะเอาแรงที่ไหนไปแล่นล่ะ” เจ้าของร้านรู้สึกว่าถานโยวเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมาก กินข้าวเยอะแต่กับข้าวน้อย แถมแค่ราดน้ำแกงก็กินได้จนอิ่ม ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ที่มักจะเลือกกินไปหมด

ถ้าไม่กินให้อิ่ม จะมีแรงที่ไหนไปตั้งใจเรียน?

ขณะเดินลงบันได ถานโยวมีท่าทีงุนงงเล็กน้อย “ทุกคนกลับกันไปหมดแล้วเหรอคะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ เหลือแต่หนูนั่นแหละที่ยังนั่งเรียนอยู่ข้างบน” เจ้าของร้านยกสำรับอาหารมาให้แล้วยิ้มแย้ม “รีบกินเถอะ กินเสร็จก็รีบไปที่ห้องเรียน เดี๋ยวจะสายเอา”

“เปิดเทอมวันแรกก็สายเลยแบบนั้นไม่ดีหรอกนะ”

ด้วยคำเตือนของเจ้าของร้าน ทำให้ถานโยวรีบเร่งฝีเท้าจนก้าวเข้าห้องเรียนทันเวลาพอดีเป๊ะ โชคดีที่ครูประจำชั้นยังมาไม่ถึง เธอจึงรอดพ้นจากชื่อเสียงที่ไม่ดีนักอย่างการมาสายในวันเปิดเทอมไปได้

การสอบต้นเทอมเป็นธรรมเนียมปฏิบัติเพื่อให้เหล่านักเรียนได้ตั้งหลัก หลังจากที่ปล่อยตัวสบายๆ มาตลอดช่วงปิดเทอมฤดูหนาวร่วมเดือน ตามปกติแล้วระดับความยากของการสอบครั้งแรกมักจะถูกเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษ

เปรียบเสมือนการฟาดแส้ลงมา เพื่อให้นักเรียนตื่นตัวและหันกลับมาโฟกัสกับการเรียนอย่างรวดเร็ว

ทว่าถึงระดับความยากจะเพิ่มขึ้นแค่ไหน คะแนนของถานโยวก็ยังคงมั่นคงอย่างน่าทึ่ง นับตั้งแต่ที่เธอสอบได้ที่หนึ่งเมื่อช่วงก่อนปีใหม่ ไม่ว่าจะเป็นการสอบครั้งไหน เธอก็ไม่เคยสละตำแหน่งที่หนึ่งนั้นเลย

ผลการเรียนของเธอทำเอาคนรอบข้างถึงกับท้อใจ วิชาภาษาจีนและภาษาอังกฤษยังคงรักษามาตรฐานได้ยอดเยี่ยม ส่วนคณิตศาสตร์และฟิสิกส์แม้จะมีสะดุดบ้างในบางครั้ง แต่ก็มีพัฒนาการไปในทิศทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนนับแต่เปิดเทอม และแล้วก็ถึงเวลาของการสอบย่อยครั้งแรก วันนี้ระหว่างที่ถานโยวเข้าไปส่งการบ้านที่ห้องพักครู ครูฉิน (秦老师) ก็ได้หยิบเอา "รางวัล" มาล่อใจเธออีกครั้ง “ครูซือ (施老师) กลับมาสอนที่แผนกมัธยมปลายอย่างเป็นทางการเมื่อวานนี้แล้วนะ”

ดวงตาของถานโยวเป็นประกายวับ เธออดใจแทบไม่ไหวอยากจะวิ่งไปที่ตึกมัธยมปลายเดี๋ยวนี้ ครูฉินรีบคว้าหมวกของเธอไว้ “จะไปไหนน่ะ อยู่เฉยๆ ตรงนี้เลย หนูคิดว่าตึกมัธยมปลายใครจะเดินเข้าไปก็เข้าได้หรือไง?”

ถานโยวคอตก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของครูฉิน เธอก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายแค่แกล้งหยอก เธอจึงฉีกยิ้มให้ครูฉิน “ครูคะ หนูอยากไปหาครูซือค่ะ”

เมื่อเห็นลูกศิษย์คนโปรดที่ปกติมักจะนิ่งเฉยไร้อารมณ์ ยอมฉีกยิ้มเอาอกเอาใจตนเช่นนี้ ครูฉินก็อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง “ก็ได้”

ถานโยวขมวดคิ้วสงสัย ตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?

และแล้วเงื่อนไขก็ตามมา “ดูผลงานการสอบย่อยของหนูสิ ครั้งนี้เป็นการสอบรวมระหว่างหลายโรงเรียนในเมือง จำได้ว่าเทอมที่แล้วหนูสอบได้ที่เก้าของทั้งเมือง ครูไม่ขออะไรมาก แค่เลื่อนขึ้นมาอีกอันดับเดียวก็พอ”

ถานโยวเม้มปากแน่นแล้วตอบตกลงโดยไม่ลังเล “หนูจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ!”

หากไม่มีครูฉินนำทาง เธอจะเข้าไปที่ตึกมัธยมปลายได้ง่ายๆ ได้อย่างไร? ประตูตึกมัธยมปลายปิดตายตลอดเวลา จะเข้าออกต้องมีการลงทะเบียน แถมถานโยวก็อยากให้ครูซือรู้ด้วยว่า ตอนนี้ผลการเรียนของเธอดีขึ้นแล้ว จะได้ไม่เสียแรงที่ครูซือเคยพร่ำสอนมา

ครูคนอื่นๆ ต่างมองดูครูฉินที่กำลังล่อใจหานถิงถิง (韩亭亭) ให้มีแรงฮึด เมื่อหานถิงถิงเดินออกจากห้องไป ครูสอนภาษาจีนห้องข้างๆ ก็หัวเราะออกมา “เป็นครูฉินจริงๆ ที่รู้วิธีจูงใจคน ดูสิ หานถิงถิงตื่นเต้นใหญ่เลย”

“การสอบครั้งนี้คงสนุกน่าดู”

“หวังให้เด็กนั่นขยับอันดับขึ้นไปอีกขั้น นี่คาดหวังสูงไปหรือเปล่า?”

ครูฉินยังคงนั่งสบายใจเฉิบ “เด็กอย่างหานถิงถิงน่ะต้องมีคนจูงทาง ตอนนี้เห็นครูซือกลับไปประจำที่ตึกมัธยมปลายก็ถือเป็นเรื่องดี มีครูซือคอยเป็นแรงจูงใจแบบนี้ จะกลัวหานถิงถิงไม่ก้าวหน้าได้ยังไง?”

ครูสอนวิชาการเมืองหัวเราะ “คุณนี่เปรียบเทียบครูซือเป็นเหมือนแครอทที่แขวนไว้หน้าลาเลยนะ”

ทั้งห้องพักครูต่างพากันหัวเราะร่า คำเปรียบเปรยนี้ช่างเข้าทีนัก

ครูฉินสรุป “เด็กคนนี้หัวรั้น ยึดติดกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อ แต่ความรั้นก็มีข้อดีของมัน ขอแค่รู้วิธีรับมือให้ถูกจุด ก็คุมได้อยู่หมัด”

ด้วยแรงกระตุ้นจากครูฉิน ทำให้ถานโยวทุ่มเทอย่างหนักกับการสอบย่อยครั้งนี้ จากปกติที่ไม่ค่อยตรวจสอบข้อสอบหลังทำเสร็จ แต่ครั้งนี้หลังจากทำเสร็จแล้ว เธอทวนซ้ำถึงสามรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าจะเก็บคะแนนได้ครบทุกจุด

ความพยายามเห็นผลจริงๆ เมื่อผลสอบออกมา ครูทุกคนต่างตื่นเต้นกันถ้วนหน้า

“ครูฉินนี่มีวิธีจริงๆ ไม่นึกเลยว่าหานถิงถิงจะพัฒนาได้มากขนาดนี้ กลายเป็นที่สามของทั้งเมืองแล้ว”

ครูสอนคณิตศาสตร์ห้องข้างๆ รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย “ทำไมหานถิงถิงถึงไม่ใช่ลูกศิษย์ฉันนะ? สิ่งที่ครูฉินทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกันนั่นแหละ”

ครูฉินยิ้มภูมิใจ “นั่นเพราะฉันมีสายตาเฉียบคมไงล่ะ ตั้งแต่แรกฉันก็ดูออกว่าหานถิงถิงมีของ เธอเห็นการเปลี่ยนแปลงของเด็กคนนี้ไหม? กลายเป็นเด็กดี ขยันหมั่นเพียร แม้ทักษะด้านวิทย์จะอ่อนไปนิด แต่ถ้าตั้งใจลงมือทำ เธอก็ทำได้ดี”

ครูวิชาการเมืองเสริม “ฉันว่าถ้าต่อไปเธอเรียนสายศิลป์คงจะง่ายกว่านะ วิทย์ของมัธยมปลายมันยากมากเลยนะ”

“ไม่แน่หรอก ครูซือเขาเป็นครูคณิตสายวิทย์นี่นา” ครูอีกคนหัวเราะ “ว่าแต่พอถึงเวลาเลือกสายตอนขึ้น ม.4 เธอคิดว่าหานถิงถิงจะเลือกสายศิลป์หรือสายวิทย์?”

“ฉันว่าเธอน่าจะเลือกสายวิทย์ที่มีครูซืออยู่มากกว่ามั้ง?”

ครูฉินยิ้มละไม “เรื่องอนาคตใครจะไปรู้ล่ะ? แต่หานถิงถิงมาแล้ว ฉันเองก็ต้องทำตามสัญญา ช่วงพักเที่ยงนี้แหละ ฉันจะพาเธอไปเดินเล่นที่ตึกมัธยมปลาย”

ถานโยวตั้งใจมาถามผลสอบ แต่ระหว่างทางเธอก็เตรียมใจไว้แล้ว หากผลไม่เป็นไปตามเป้า เธอก็จะพยายามในครั้งหน้าให้ดีขึ้น แต่ครั้งนี้ต่อให้ต้องดื้อดึงยังไง เธอก็จะรบเร้าให้ครูฉินพาเธอไปให้ได้

ทว่ายังไม่ทันจะถึงห้องพักครู ก็เห็นครูฉินเดินออกมาเสียก่อน ในมือของเขาถือใบรายชื่อคะแนน หัวใจของถานโยวเต้นระรัว “ครูฉินคะ?”

ครูฉินม้วนใบรายชื่อแล้วเคาะหัวถานโยวเบาๆ “ครูรักษาคำพูดเสมอ ไปกันเถอะ วันนี้ครูซือคุมพักเที่ยงที่ตึกวิทย์พอดี เดี๋ยวครูพาไปหาเขา”

ถานโยวดีใจจนแทบจะหน้ามืด เธอพูดเจื้อยแจ้วมากกว่าปกติ “จริงเหรอคะ? หนูจะได้ไปเจอครูซือจริงๆ ใช่ไหม? ครูฉินรีบไปเถอะค่ะ...”

เมื่อเสียงของหานถิงถิงค่อยๆ ห่างออกไป ครูในห้องพักต่างมองตากันด้วยความรู้สึกหลากหลาย เห็นได้ชัดว่าบรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นมาก หวังหลานเฟิ่ง (王兰凤) ครูประจำชั้นของเธอรู้สึกซับซ้อนใจนัก ทั้งที่เป็นครูประจำชั้นแท้ๆ แต่ในใจของหานถิงถิงกลับเฝ้าคิดถึงแต่ครูสอนคณิตศาสตร์ที่ย้ายกลับไปตึกมัธยมปลายแล้ว

ช่องว่างในความรู้สึกนี้ช่างห่างไกลเสียจริง

“ไม่เคยเห็นหานถิงถิงร่าเริงขนาดนี้มาก่อนเลย” ครูภาษาอังกฤษยิ้ม “ปกติเธอเก็บตัวเกินไปจริงๆ”