ตอน 15

ทันทีที่เข้าห้อง ลี่เสี่ยวเหมยก็รีบโทรหาหานกวงจื้อทันที ใจความหลักคือบอกว่าคนจากบ้านเกิดมาหา ให้รีบกลับบ้านหลังเลิกงาน

หานกวงจื้อเองก็แปลกใจ ทำไมพ่อถึงโผล่มาที่เมืองอวิ๋นเฉิงโดยไม่บอกกล่าว ไม่แม้แต่จะโทรมาบอกก่อนสักคำ? หรือที่บ้านเกิดจะมีเรื่องอะไรกันแน่?

แม้ลี่เสี่ยวเหมยจะเข้าห้องไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ละความสนใจจากข้างนอก เธอจงใจแง้มประตูห้องไว้เล็กน้อยเพื่อคอยชำเลืองมองห้องนั่งเล่นเป็นระยะ เธอก็เห็นหานถิงถิงหลังจากดื่มน้ำชาถ้วยนั้นไปแล้วก็ไม่ได้แตะต้องของกินอย่างอื่นบนโต๊ะเลย กลับหยิบการบ้านออกจากกระเป๋านักเรียน แล้วก้มหน้าก้มตาเขียนการบ้านลงบนโต๊ะน้ำชาแทน

นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอเคยได้ยินหานกวงจื้อบอกว่าผลการเรียนของหานถิงถิงแย่มากไม่ใช่หรือ? หรือว่าเธอจะจำผิดไปเอง?

หากเป็นที่บ้านของตัวเอง พอถึงเวลาอาหาร ถันโยว่จะจัดการทำกับข้าวโดยอัตโนมัติ แต่ที่นี่คือบ้านของลี่เสี่ยวเหมย ถันโยว่ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ อย่างแรกคือความสัมพันธ์ของพวกเธอมันอึดอัด อีกทั้งไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกัน ถันโยว่จึงไม่มีทางขันอาสาไปทำงานบ้านให้แน่นอน

หานฉุนหมิงเองก็คิดเช่นนั้น เขามีตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองชัดเจน ลูกชายในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนอื่น ดังนั้นตัวเขาที่มาอยู่ที่นี่ก็เป็นเพียงคนนอก ในเมื่อเป็นแขก จะมีแขกที่ไหนไปทำกับข้าวให้เจ้าบ้านกินกัน?

อีกอย่าง หานฉุนหมิงเองที่บ้านนอกจากทำนาเขาก็ไม่เคยทำงานอื่นเลย

พ่อแม่ของลี่เสี่ยวเหมยต่างก็มีงานทำ พวกเขากลับมาถึงบ้านเร็วกว่าหานกวงจื้อเสียอีก เมื่อเห็นหานถิงถิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำการบ้านอยู่บนโต๊ะน้ำชา สองตายายก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

แม่ของลี่ดูจะตั้งสติได้เร็วกว่า “หนูคือถิงถิงสินะ? โตขึ้นขนาดนี้เชียวหรือ?”

แม้ถันโยว่จะไม่ถนัดเรื่องการเข้าสังคม แต่ความมารยาทพื้นฐานเธอย่อมมี เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “สวัสดีค่ะคุณย่าฉี คุณปู่หลี่ ขอโทษที่รบกวนด้วยนะคะ หนูคือหานถิงถิงค่ะ”

หานถิงถิงเคยพบตายายคู่นี้มาแล้ว ดังนั้นถันโยว่จึงทักทายได้อย่างไม่เคอะเขิน หลังจากส่งยิ้มให้ทั้งคู่แล้ว ถันโยว่ก็ก้มหน้าทำการบ้านต่อ

ลี่เสี่ยวเหมยเดินออกมาจากห้องนอนพอดี เธอไม่ได้มีความรู้สึกว่าจะต้องเอาใจใส่หานถิงถิงเป็นพิเศษ เมื่อเห็นแม่ตัวเองจึงเอ่ยว่า “แม่กลับมาแล้วหรือคะ เสี่ยวเป่าเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เอง”

นี่นับเป็นการอธิบายอ้อมๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่อยู่ต้อนรับหานฉุนหมิงและหานถิงถิงที่ห้องนั่งเล่น แม่ของลี่ดูจะเข้าข้างลูกสาวของตัวเอง เธอจึงยิ้มพลางกล่าวว่า “นอนหลับก็ดีแล้ว เด็กกินอิ่มนอนหลับถึงจะโตไว”

“ทำไมไม่โทรบอกแม่ล่ะ? พ่อของลูกเขยมาหาทั้งที แม่จะได้แวะซื้อกับข้าวเข้ามาด้วย” เธอแสร้งทำเป็นตำหนิลี่เสี่ยวเหมย แต่ในคำพูดนั้นมีความไม่พอใจต่อหานฉุนหมิงและหานถิงถิงอย่างเห็นได้ชัด

ถันโยว่ฟังภาษาถิ่นของเมืองอวิ๋นเฉิงไม่ออก แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าสิ่งที่ทั้งสองคนพูดคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ เธอขยี้ปากกาในมือ ไม่สนใจการปะทะคารมของคนทั้งคู่ อย่างไรเสียเป้าหมายของพวกเขาในวันนี้คือหานกวงจื้อ ไม่ใช่คนอื่น

ทันทีที่แม่ของลี่กลับมา ลี่เสี่ยวเหมยก็มุดเข้าครัวไปกับแม่ ส่วนพ่อของลี่ก็อยู่ดูหลานในห้องนั่งเล่น หานฉุนหมิงนั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง เขาแทบไม่ได้ชายตามองหลานชายตัวน้อยนั่นเลย

มองไปแล้วจะได้อะไร? นั่นก็หลานของคนอื่น ไม่ใช่หลานของเขาเสียหน่อย ในจุดนี้หานฉุนหมิงมองขาดกว่าใคร ยิ่งไปกว่านั้น ในใจเขายังมีเครื่องชั่งวัดอยู่ เขารู้สึกว่าหลานสาวคนนี้พึ่งพาได้มากกว่าไอ้หนูนั่นเยอะ

หานถิงถิงทำการบ้านอยู่ หานฉุนหมิงก็ไม่ได้รบกวน เพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน เขารู้ดีว่าลูกชายกลายเป็นคนของบ้านอื่นไปแล้ว ดังนั้นเขาก็ต้องเก็บหลานสาวไว้กับตัว และต้องเตรียมพร้อมเพื่อหลานสาวในทุกๆ ด้าน

เธอยังเด็กขนาดนี้ ค่าเทอมและค่าใช้จ่ายในการครองชีพในอีกหลายปีข้างหน้า เขาต้องเตรียมไว้ให้เธอ ไหนจะเงินเก็บสำหรับบั้นปลายของตัวเองอีก ทั้งหมดนี้ต้องจัดการให้ชัดเจน หานฉุนหมิงคิดคำนวณในใจโดยไม่รู้สึกเลยว่านี่เป็นการคิดเล็กคิดน้อย

ในห้องครัว แม่ของลี่เหลือบมองตาสองปู่หลานในห้องนั่งเล่นพลางลดเสียงต่ำ “พวกเขามาทำไมกัน?”

ลี่เสี่ยวเหมยก็หงุดหงิด “บอกว่าจะมาเยี่ยมกวงจื้อ กวงจื้อบอกแล้วว่าปีนี้ไม่กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเกิด คุณดูสิ พวกเขาจะไม่มาปักหลักฉลองปีใหม่ที่บ้านเราหรอกนะ? บ้านเราอยู่ไม่พอหรอกนะ!”

แม่ของลี่มีความคิดที่ลึกซึ้งกว่า “แม่ดูแล้วพวกเขาไม่ได้พกสัมภาระมาด้วย คงไม่คิดจะอยู่ยาวหรอก”

ลี่เสี่ยวเหมยถาม “งั้นพวกเขามาทำไม?”

“ใครจะไปรู้ เดี๋ยวพอกวงจื้อกลับมา แกก็ปล่อยให้เขาจัดการเอง เราอย่าไปยุ่ง พ่อของเขากับลูกสาวของเขา เราเข้าไปยุ่งคงพูดอะไรไม่ได้มาก” แม่ของลี่ครุ่นคิดเล็กน้อย มีประโยคหนึ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมา คือกลัวว่าสองปู่หลานคู่นี้จะมาเพื่อขอเงินนั่นแหละ

หกโมงเย็น หานกวงจื้อก็ถึงบ้านเสียที เมื่อเห็นหานถิงถิงที่ก้มหน้าทำการบ้านอยู่บนโต๊ะน้ำชา คิ้วของหานกวงจื้อก็ขมวดมุ่นทันที เขาเปิดปากมาก็ตำหนิ “นั่งให้มันดีๆ หน่อย”

ถันโยว่เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเรียก “พ่อ” อย่างเชื่องช้า เมื่อเห็นหานกวงจื้อ เธอก็รู้สึกเหมือนเห็นถันหลิน พ่อแท้ๆ ของเธอเด๊ะ ทั้งคู่เปิดปากมาก็ชอบดุด่า ซึ่งถันโยว่ชินเสียแล้ว

หานฉุนหมิงทนเห็นหลานสาวโดนต่อว่าต่อหน้าแบบนี้ไม่ได้ เขาจึงถลึงตาใส่ทันที “แกด่าเด็กมันทำไม? ฉันเคยสอนให้แกเจอกันก็เอาแต่ด่าหรือไง!”

พอเห็นผู้เฒ่าถลึงตา หานกวงจื้อก็หดหัวลงทันที เพราะเขากลัวไม้เรียวของพ่อมาตั้งแต่เด็ก

“ผมเห็นแกก้มหน้าทำการบ้านบนโต๊ะน้ำชา มันไม่ดีหรอกครับ สายตาจะเสีย ผมไปช่วยเสี่ยวเหมยในครัวดีกว่า ถิงถิง แกก็โตเป็นสาวแล้วนะ ทำไมไม่มีความเกรงใจบ้างเลย” หานกวงจื้อแก้ตัวเสียงอ่อยพลางถือถุงกับข้าวเข้าไปในครัว

หานฉุนหมิงไม่มีทางยอมให้หานกวงจื้อหนีง่ายๆ เขาพูดขึ้นอย่างเด็ดขาดว่า “เราเดินทางมาด่วน มีธุระจะคุยกับแก คุยเสร็จค่อยกินข้าว”

หานกวงจื้อชะงักกึก ได้แต่เอาของไปวางในครัวแล้วกลับมานั่งที่โซฟา เมื่อรู้ว่าต้องคุยเรื่องสำคัญ ลี่เสี่ยวเหมยและแม่ของลี่ก็ออกจากครัวมาด้วย แม้แต่พ่อของลี่ที่เลี้ยงหลานอยู่ก็ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้น

หานฉุนหมิงหยิบกระเป๋านักเรียนของถันโยว่ขึ้นมา แล้วนำใบรายงานผลการเรียนและเกียรติบัตรของเธอวางลงตรงหน้าหานกวงจื้อ

หานกวงจื้อตกใจกับผลการเรียนของหานถิงถิง “สอบได้ดีขนาดนี้เลย? ไม่ได้โกงมานะ?”

ถันโยว่ยังไม่ทันพูดอะไร หานฉุนหมิงก็เดือดพล่าน “พ่นเรื่องบ้าบออะไรของแก! ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากไปเลย! ผลการเรียนของถิงถิงดีขึ้นมาสองเดือนแล้ว คนอื่นเขาไม่เคยพูดว่าแกโกง มีแต่แกนี่แหละที่ไม่รู้อะไรเลยก็เอาแต่พูดว่าโกง!”

โดนพ่อแท้ๆ ด่าสาดเสียเทเสียแบบนี้ หานกวงจื้อจะทำอะไรได้? นี่ก็พ่อตัวเองนะ เขาได้แต่ฝืนยิ้ม “ผมพูดผิดไปครับ ครั้งนี้สอบได้ดีมาก ครั้งหน้าพยายามเข้านะ”

หานฉุนหมิงกล่าว “การสอบปลายภาคครั้งนี้เป็นการสอบร่วมทั้งเมือง ครูประจำชั้นบอกว่าถิงถิงได้ที่เก้าของทั้งเมือง ฉันมีความคิดแบบนี้ ในเมื่อแกเรียนเก่ง ก็ให้แกเรียนต่อไปเรื่อยๆ”

ลี่เสี่ยวเหมยจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกแม่ดึงแขนไว้ สิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้กลายเป็นจริง แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมาเพื่อเรื่องการศึกษาของเด็ก เธอจะพูดอะไรได้?

หานกวงจื้อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนความกดดันของพ่อไม่ไหว “ได้ครับ แน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะเอาค่าเทอมของปีหน้าให้พ่อเดี๋ยวนี้เลย”

หานฉุนหมิงขมวดคิ้วแน่น “แค่ค่าเทอม? แล้วค่ากินอยู่ล่ะ?”