ตอน 13

หานฉุนหมิงมองสถานการณ์ออกอย่างแจ่มชัด ในเมื่อหานถิงถิงแซ่หาน นางก็คือคนในครอบครัวของเขา ลูกชายนั้นพึ่งพาไม่ได้ไปเสียแล้ว หากหลานสาวคนนี้เอาดีได้ วันหน้าเขาก็สามารถให้นางรับเขยเข้าบ้าน แล้วเขาก็จะมีคนคอยเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า

ว่ากันว่าในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่โง่เขลา? คนที่โง่จริงๆ ก็คงมีแค่หานถิงถิงในอดีตกับถานโย่วในตอนนี้กระมัง แต่ไม่เป็นไร ตราบใดที่ถานโย่วค่อยๆ เติบโตขึ้น ทุกอย่างก็ยังมีหวัง

การมาครั้งนี้ นอกจากหานฉุนหมิงจะมาดูผลการเรียนของถานโย่วที่โรงเรียนแล้ว เขายังตั้งใจจะมาช่วยขนเครื่องนอนและสัมภาระของหลานสาวกลับบ้านด้วย เพราะหากปล่อยให้ถานโย่วทำเพียงลำพังคงไม่ไหวแน่

จุดหมายแรกของพวกเขาคือหอพัก ซึ่งบรรยากาศในนั้นวุ่นวายไม่น้อย ผู้ปกครองหลายคนกำลังช่วยลูกหลานเก็บของ หานถิงถิงนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังจนผู้ปกครองแทบทุกคนรู้จัก ทันทีที่เห็นหานฉุนหมิง ต่างคนต่างก็รี่เข้ามาเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสายว่าเขาเลี้ยงดูหลานสาวมาดีเหลือเกิน

“คุณลุงหาน คุณนี่เก่งจริงๆ ที่ปั้นหลานสาวออกมาได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เดี๋ยวนี้เจ้าถิงถิงคะแนนดีมากเลยนะ”

“ลูกผมเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนถิงถิงเคยรั้งท้ายห้อง แต่พอผ่านไปสองเดือนนี้ จู่ๆ ก็ตั้งใจเรียนขึ้นมา กลายเป็นสอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้นไปซะแล้ว”

“สุดยอดจริงๆ ได้ยินมาว่าตอนกลางคืนเธอกับพวกนักเรียนหญิงชั้นปีสามอ่านหนังสือด้วยกันถึงเที่ยงคืนเชียวหรือ? ทุ่มเทขนาดนี้เลยหรือเปล่า?”

“ถ้าลูกฉันขยันได้ขนาดนี้ ต่อให้ต้องขายสมบัติกิน ฉันก็จะส่งมันเรียนให้ถึงที่สุด!”

“ใช่ไหมล่ะ? เด็กตัวแค่นี้ถ้าไม่เรียนแล้วจะไปทำอะไร ยิ่งหานถิงถิงผลการเรียนดีขนาดนี้ด้วย ยิ่งต้องสนับสนุน”

หานฉุนหมิงยืนอึ้งเมื่อได้ยินคำชมเหล่านั้น ‘ที่หนึ่งของระดับชั้น?’ เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? เมื่อก่อนหานถิงถิงไม่ใช่ตัวรั้งท้ายหรอกหรือ? เหตุใดถึงกลายเป็นที่หนึ่งไปได้?

แม้จะประหลาดใจแต่หานฉุนหมิงยังคงคุมสติได้ดี เขาไม่ได้ถามกลางวง เอาไว้เห็นคะแนนกับตาก็คงรู้เอง ทว่าตลอดครึ่งชั่วโมงที่เก็บของ เขากลับได้ยินแต่เสียงชื่นชมหานถิงถิงเข้าหูไม่ขาดสาย

โดยเฉพาะแม่ค้าเจ้าของหอพักที่เอ่ยขึ้นว่า “หานถิงถิงของบ้านคุณอนาคตไกลแน่นอน! คนอื่นเอาแต่วิ่งเล่น แต่พอเธอกลับมาถึงก็เอาแต่เรียน วันๆ อ่านถึงเที่ยงคืนตลอด”

“นิสัยใจคอก็เรียบร้อย แถมเวลาทำอะไรก็ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่มาก คุณต้องสนับสนุนดีๆ นะ”

หานฉุนหมิงพยักหน้าตอบรับเป็นระยะ “วางใจเถอะครับ ตราบใดที่แกยังอยากเรียน ผมก็จะส่งเสียให้ถึงที่สุดแน่นอน”

แม่ค้าหอพักนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะดึงตัวหานฉุนหมิงไปกระซิบข้างๆ “ลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการแผนกมัธยมปลาย ฉันเคยเล่าเรื่องของหานถิงถิงให้เขาฟัง เขาได้ดูสมุดคะแนนของแกแล้วบอกว่า หากรักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ มีโอกาสสูงมากที่จะได้รับทุนการศึกษาจากทางโรงเรียน”

“ยกเว้นค่าธรรมเนียมเบ็ดเตล็ดทั้งหมด แถมทางโรงเรียนยังให้ค่าครองชีพรายเดือนอีกด้วย แน่นอนว่าเงื่อนไขคือถิงถิงต้องสอบได้ดีแบบนี้ตลอดไปนะ”

“หนูจะพยายามคว้าทุนนี้มาให้ได้ค่ะ” ถานโย่วโพล่งขึ้นมา นางพอจะรู้อยู่บ้างว่ามีเรื่องนี้ แต่พอได้ฟังคำยืนยันจากแม่ค้าหอพัก ถานโย่วก็จดจำเรื่องนี้ไว้ในใจทันที

แม่ค้าหอพักยิ้มตอบ “แค่เธอตั้งใจ ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้หรอก”

หานฉุนหมิงเองก็เก็บเรื่องนี้ไปคิดหนัก หากหลานสาวได้รับทุนนี้จริงๆ การเรียนต่อมัธยมปลายก็ไม่ใช่ปัญหา และถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้... ก็ค่อยว่ากันอีกทีตอนนั้น

ระหว่างทางที่เดินไปที่ห้องเรียน หานฉุนหมิงยังคงจมอยู่กับความคิด ถานโย่วไม่ได้เปลี่ยนที่นั่งหลังจากมาถึงโลกนี้ นางยังคงนั่งอยู่แถวหลังสุด เพื่อนคนอื่นต่างมีคู่หูที่นั่งข้างๆ มีเพียงนางที่นั่งโต๊ะเดียวอย่างโดดเดี่ยว

หานฉุนหมิงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กของหลาน “ยังนั่งแถวหลังสุดอยู่อีกหรือ? เด็กเรียนเก่งเขาไม่นั่งหน้ากันหรอกหรือ?”

ถานโย่วที่กำลังเช็ดโต๊ะตอบ “เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้ แถมก็ไม่มีเรื่องจะคุยด้วย นั่งคนเดียวแบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ”

หานฉุนหมิงไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาเป็นเพียงชายชราจากชนบทธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ถนัดเรื่องการจัดการความสัมพันธ์ในโรงเรียนนัก แม้กระทั่งตัวเขาเองในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีคนนับหน้าถือตามากมาย เขาจึงไม่รู้จะสอนหลานอย่างไร

วันนี้ในห้องเรียนคึกคักมาก ผู้ปกครองมากันหนาตา เพราะใกล้สิ้นภาคเรียนแล้ว ทุกคนต่างต้องการทราบผลการเรียนของลูกหลาน ส่วนใหญ่ที่มาก็มักจะเป็นคุณปู่คุณย่า จะมีพ่อแม่มาบ้างแต่น้อยคนนัก

หานฉุนหมิงไม่ได้ชวนใครคุย แต่ก็มีผู้ปกครองบางคนเดินเข้ามาหาเขา โดยเฉพาะหลังจากทราบว่าเขาเป็นปู่ของหานถิงถิง ต่างก็พากันมาขอคำแนะนำเรื่องการสอนลูกหลาน

หานฉุนหมิงตอบอย่างติดขัด “แก... แกขยันด้วยตัวเองครับ ผมไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ กลับถึงบ้านแกก็เอาแต่อ่านหนังสือ”

“เมื่อก่อนยังเคยอยากดูทีวี อยากออกไปเที่ยว แต่ตอนนี้ไม่แตะเลย เอาแต่เรียนอย่างเดียว”

ผู้ปกครองคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย “วันหยุดกลับบ้านก็ยังเรียน? ไม่พักผ่อนบ้างหรือ?”

หานฉุนหมิงนึกถึงภาพหลานสาวที่จุดตะเกียงอ่านหนังสือจนดึกดื่นในคืนวันเสาร์ “อืม คืนไหนที่ผมตื่นขึ้นมากลางดึกก็ยังเห็นแกนั่งอ่านหนังสืออยู่ วันอาทิตย์ก็ตื่นหกโมงเช้าทุกวัน ไม่เคยนอนตื่นสายเลย”

พ่อคนหนึ่งตบหัวลูกชายตัวเองฉาดใหญ่ “ได้ยินไหม? นั่นล่ะคือความขยัน!”

เด็กชายทำหน้าเหยเก “ได้ยินแล้วครับพ่อ แต่ให้ผมเป็นแบบหานถิงถิง ผมก็ทำไม่ได้หรอกครับ”

คนเป็นพ่อคำราม “ถ้าไม่ตายก็ต้องอ่านให้ตาย! ขนาดเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ยังทำได้ แล้วแกเป็นผู้ชายทำไมจะทำไม่ได้? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกก็ต้องอ่านหนังสือถึงเที่ยงคืนทุกวัน!”

หานฉุนหมิงที่เพิ่งจะทำลายชีวิตเด็กๆ โดยไม่ได้ตั้งใจถึงกับเงียบกริบ... เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?

เก้าโมงเช้า หวังหลานเฟิ่งเดินถือตารางคะแนนเข้ามาในห้อง ทันทีที่นางปรากฏตัว ห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ถานโย่วยืนอยู่ด้านหลังหานฉุนหมิง แผ่นหลังพิงกำแพง ดวงตาจ้องมองหวังหลานเฟิ่งด้วยความนิ่งเฉย

ดูเหมือนนางจะเป็นคนที่มีความรู้สึกค่อนข้างเบาบางแต่กำเนิด ต่อให้หวังหลานเฟิ่งจะเคยคิดร้ายอย่างไร นางก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดชังมากนัก อาจเป็นเพราะนางไม่ใช่หานถิงถิงตัวจริง จึงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกลึกซึ้งเหล่านั้นได้

ด้านหลังห้องมีนักเรียนยืนอยู่ไม่น้อย เนื่องจากที่นั่งส่วนใหญ่ถูกผู้ปกครองจับจองไปหมดแล้ว เด็กชายที่ชอบมาขอคำปรึกษาจากถานโย่วสะกิดศอกนาง “ครูหวังมองคุณตลอดเลย สงสัยคราวนี้คุณจะสอบได้ดีมาก”

“ตัดคำว่าสงสัยออกไปเถอะ” เด็กหญิงที่นั่งข้างถานโย่วกระซิบ “ตั้งแต่ถิงถิงสอบได้ที่หนึ่ง ก็ไม่เคยร่วงจากตำแหน่งนี้เลย ครั้งนี้ต้องเป็นที่หนึ่งเหมือนเดิมแน่นอน”

ถานโย่วตอบอย่างใจเย็น “ไม่แน่ใจค่ะ รอประกาศผลก่อนดีกว่า”

หวังหลานเฟิ่งอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด นางวางตารางประเมินคุณภาพและตารางคะแนนไว้บนโต๊ะหน้าชั้น กวาดสายตามองผู้ปกครองทีละคนก่อนจะหยุดลงที่หานฉุนหมิง

“การสอบปลายภาคครั้งนี้เป็นการสอบร่วมทั้งเมือง ความยากนั้นสูงมาก ทำให้นักเรียนบางคนทำคะแนนได้ไม่ค่อยดีนัก” นางเว้นจังหวะหายใจก่อนจะยิ้มกว้าง “แต่ในห้องเรามีนักเรียนคนหนึ่งที่ทำผลงานได้อย่างโดดเด่นเป็นพิเศษ”

เด็กชายทางขวาของถานโย่วพึมพำ “ต้องเป็นคุณแน่ๆ”

เด็กหญิงทางซ้ายของถานโย่วเสริม “ต้องเป็นถิงถิงแน่นอน!”

เป็นดังคาด หวังหลานเฟิ่งเอ่ยต่อ “นักเรียนหานถิงถิงในชั้นเรียนของเรา ในการสอบร่วมของเมืองครั้งนี้ คว้าอันดับที่เก้าของเมืองมาครอง และยังเป็นที่หนึ่งของระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สองอีกด้วย!”