ตอน 12

ถานโย่วรูดซิปกระเป๋านักเรียนปิด “มันก็แค่การสอบประจำสัปดาห์เท่านั้นค่ะ ยังไม่รู้เลยว่าพอถึงสอบปลายภาคคะแนนจะเป็นยังไง พวกท่านก็รู้ว่าหนูเรียนเลขกับฟิสิกส์ไม่ค่อยเก่ง”

ในด้านสายศิลป์ ถานโย่วอาจจะเรียนได้อย่างราบรื่นและถนัดมือ แต่สำหรับวิชาสายวิทย์นั้น เธอต้องอาศัยกลยุทธ์ ‘ตะลุยโจทย์’ เพียงอย่างเดียว แบบฝึกหัดเล่มไหนที่เคยทำไปแล้ว ถานโย่วก็จะหยิบมันออกมาทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จบ

ครอบครัวของหานถิงถิงไม่ได้ให้ความสำคัญกับการศึกษาเท่าที่ควร พ่อแม่ต่างก็ไม่เคยใส่ใจ ทำให้ถิงถิงไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อหนังสือแบบฝึกหัดเสริมเหล่านั้น หากไม่ได้อาจารย์ซือคอยช่วยหาข้อสอบมาให้ ถานโย่วก็คงไม่มีโจทย์มากพอที่จะฝึกฝน

เมื่อนึกถึงพ่อแม่ของหานถิงถิง มือของถานโย่วก็ชะงักไปเล็กน้อย ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอยังไม่เคยเจอหน้าพ่อแม่ของเจ้าของร่างเลย แต่ดูจากปฏิทินที่ใกล้ถึงช่วงเทศกาลตรุษจีนแล้ว อย่างไรเสียก็ต้องมีใครสักคนกลับมา

ถึงแม้ทั้งคู่จะหย่าร้างกันไปหลายปีแล้ว แต่ในเมื่อยังมีลูกสาวคนเดียวกัน ก็เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงการพบหน้า

หากต้องเจอพ่อแม่ของหานถิงถิงในครั้งนี้ เธอควรจะรับมืออย่างไร? ชั่วขณะหนึ่งถานโย่วตกอยู่ในภวังค์ความคิด ทว่าต่อให้เธอเตรียมใจไว้มากแค่ไหน เมื่อกลับถึงบ้านแล้วได้พบกับหานฉุนหมิง เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรรู้สึกดีใจหรือเสียใจดี

หานฉุนหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พ่อกับแม่โทรมาบอกแล้ว ปีนี้ช่วงตรุษจีนพวกเขาจะไม่กลับมา พ่อเจ้าเป็นลูกเขยที่เข้าบ้านภรรยาใหม่จะปลีกตัวมาได้ยังไง ส่วนแม่เจ้าทางนั้นก็มีลูกคนใหม่ที่ต้องดูแล”

ถานโย่วอึ้งไปครู่หนึ่ง “อ้อ... แล้วพวกเขาได้โอนเงินกลับมาบ้างไหมคะ?”

หานฉุนหมิงชะงัก “เงิน?”

ถานโย่วในตอนนี้เปรียบเสมือนคนที่มองเห็นแต่เรื่องเงิน “พ่อไม่เคยส่งเงินมาให้ท่านเลยตลอดทั้งปีเหรอคะ? ท่านทำไร่ทำนาที่บ้านเหนื่อยจะตาย จะไปมีเงินเก็บสักเท่าไหร่กัน? หลังปีใหม่หนูต้องเปิดเทอมแล้ว เขาโอนค่าเทอมมาหรือยัง?”

“แล้วไหนจะตอนที่หย่ากันอีก หนูอยู่กับพ่อก็จริง แต่แม่ไม่เคยส่งค่าเลี้ยงดูมาเลย...” เธอไล่เรียงในใจ ก่อนจะวางกระเป๋านักเรียนลงแล้วเริ่มคิดบัญชี “หนูจำได้ว่าตอนนั้นตกลงกันไว้ว่าแม่ต้องส่งค่าเลี้ยงดูเดือนละห้าร้อยหยวน แต่หนูไม่เคยเห็นเงินก้อนนั้นมานานมากแล้ว เรื่องนี้ยังไงก็ต้องทวงคืน”

หานฉุนหมิงลังเล “นั่นแม่เจ้านะ... ไปขอเงินเขาแบบนั้น ชีวิตเขาก็ลำบากอยู่...”

“หนูไม่สนหรอกค่ะว่าเขาจะลำบากไหม” ถานโย่วจ้องหน้าหานฉุนหมิง “ถ้าหนูไม่ขอเงิน แล้วค่าเทอมมัธยมปลายจะเอาที่ไหน? หนูต้องเรียนต่อแน่นอน และปู่ก็คงส่งหนูเรียนไม่ไหว หนูถึงต้องไปทวงเงินจากพวกเขา”

“ตอนนี้ยังเป็นภาคบังคับเลยไม่ค่อยเปลือง แต่พอเข้ามัธยมปลายเมื่อไหร่ ค่าใช้จ่ายมันมหาศาล” ถานโย่วพูดอย่างจริงจัง “พวกเขาต่างคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่มีเวลามาสนใจหนู ดังนั้นหนูต้องวางแผนเพื่อตัวเอง ปู่ไม่ต้องห้ามหนูนะคะ”

หานฉุนหมิงนิ่งเงียบไปนานก่อนจะถอนหายใจ “ก็ได้ ปู่จะไม่ห้าม”

เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ถ้าทวงไม่ได้จริงๆ ปู่ก็จะส่งเสียเจ้าเรียนเอง ตราบใดที่เจ้ายังอยากเรียนต่อ”

“หนูเป็นภาระของพวกเขา ไม่ใช่ภาระของปู่ค่ะ” ในจุดนี้ถานโย่วเข้าใจสถานการณ์ดี “พวกเขามีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูหนู และมีภาระผูกพันที่ต้องดูแลท่าน แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยทำหน้าที่เหล่านั้นเลย”

“หนูเข้าใจเจตนาของปู่ค่ะ แต่ปู่เองก็ลำบากมากแล้ว”

ขณะที่พูด ถานโย่วก็เขียนตัวเลขยาวเหยียดลงบนกระดาษ “พวกเขาหย่ากันมาห้าปีแล้ว แต่ตั้งแต่หนูอายุสิบขวบ หนูไม่เคยได้รับค่าเลี้ยงดูจากแม่เลย ปีหนึ่งหกพันหยวน สี่ปีก็สองหมื่นสี่พันหยวน”

“ถ้าได้เงินก้อนนี้มา หนูจะพยายามทำคะแนนให้ได้ทุนการศึกษาของทางโรงเรียนมัธยม เงินก้อนนี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายตลอดสามปีที่เรียนมัธยมปลายแล้วค่ะ”

หานฉุนหมิงหัวเราะอย่างขบขัน “ด้วยคะแนนแบบเจ้าเนี่ยนะ? จะไปเอาทุนการศึกษาอะไร? ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นคนรั้งท้ายห้องตลอดเลยรึไง?”

ถานโย่วหรี่ตา “หยางซุ่นไม่ได้กลับมาเล่าเรื่องของหนูให้ปู่ฟังเหรอคะ?”

“เล่าเรื่องอะไร?” หานฉุนหมิงถามด้วยความสงสัย “เจ้าไปก่อเรื่องที่โรงเรียนมาหรือไง?”

ถานโย่วเข้าใจในทันที ปรากฏว่าหยางซุ่นปกปิดเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนไว้เป็นอย่างดี ก็นะ... การกระทำของหยางซุ่นจะต่างอะไรกับเพื่อนสนิทของเธอในอดีตล่ะ?

พวกเขาไม่เคยบอกครอบครัวว่าตัวเองสอบได้คะแนนดีแค่ไหน เพราะนั่นจะนำมาซึ่งคำตำหนิหรือการเปรียบเทียบจากพ่อแม่

“หนูไม่ได้ก่อเรื่องแน่นอนค่ะ” ถานโย่วหัวเราะ “ผลสอบปลายภาคจะออกในอีกสองวันข้างหน้า แต่หนูมั่นใจว่าตัวเองทำได้ดี ถ้าปู่ไม่เชื่อ วันที่ไปโรงเรียนเพื่อขนหนังสือกลับมา ปู่ไปกับหนูสิคะ”

หานฉุนหมิง “พูดซะมั่นใจขนาดนี้ แสดงว่าเริ่มตั้งใจเรียนแล้วสินะ?”

ถานโย่ว “แน่นอนค่ะ แต่พูดตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ รออีกสองวันถ้าเราไปโรงเรียน ปู่ก็จะได้รู้เอง... จริงสิ เดี๋ยวหนูจะโทรหาแม่ก่อน”

“หนูคาดว่าการขอเงินครั้งนี้คงไม่ง่าย ถ้าคุยทางโทรศัพท์แล้วไม่ได้ผล หนูจะบุกไปทวงถึงบ้านเขาเลย”

ถึงหานฉุนหมิงจะมีนิสัยใจร้อน แต่กับคนอื่นเขายังปฏิบัติตัวดีด้วยเสมอ ยิ่งคนนั้นเป็นอดีตลูกสะใภ้ เขาก็ไม่อยากให้ทำอะไรจนหักหาญน้ำใจกันเกินไป “ถ้าเจ้าทำแบบนั้น แม่เจ้าอาจจะใช้ชีวิตลำบากขึ้น”

“นั่นมันเรื่องของเขาค่ะ” ถานโย่วตอบอย่างเย็นชา “ในเมื่อเขาไม่เคยใส่ใจหนู หนูเองก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจเขาเหมือนกัน”

เธอยิ้ม “เรื่องนี้ปู่ต้องฟังหนูนะคะ ไม่ใช่ว่าจะให้ปู่มาส่งหนูเรียนเพียงลำพัง ต่อให้ปู่ยินยอม หนูเองก็ทำใจให้ปู่ทำแบบนั้นไม่ได้”

“หนูเดาว่าเขาคงคิดจะให้หนูเลิกเรียนเร็วๆ เพื่อจะได้ออกมาหาเงินเข้ากระเป๋าเขา แต่หนูไม่มีวันยอมทำตามใจเขาหรอกค่ะ” เมื่อนึกถึงชาติก่อนของหานถิงถิงที่เฉินเฟิ่งฉินเป็นคนบังคับให้เธอลาออกจากโรงเรียน ถานโย่วก็แทบไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับผู้หญิงคนนั้นเลย

หานฉุนหมิงจนใจ “เอาเถอะ ปู่เถียงเจ้าไม่ชนะหรอก แต่ที่เจ้าพูดมาก็ถูก ถึงตอนนั้นปู่จะไปด้วยกัน”

เมื่อเกลี้ยกล่อมหานฉุนหมิงได้แล้ว ถานโย่วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก สองวันในช่วงวันหยุดเธอไม่ได้อยู่นิ่ง แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำความสะอาดบ้าน ปกติหานฉุนหมิงอยู่คนเดียว เขาจะไปทำความสะอาดอะไรกัน? บ้านช่องก็แทบไม่ต่างอะไรกับคอกหมู

ถานโย่วทนเห็นภาพนั้นไม่ได้ สองวันที่กลับมาเธอจึงซักล้างตากแดดไปมากมาย ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนถูกนำไปตากเต็มลานบ้านหน้าประตู เมื่อนึกถึงเครื่องซักผ้าฝาหน้าในความทรงจำของหานถิงถิง ถานโย่วก็อยากได้มันขึ้นมาจริงๆ

แต่พอเห็นราคา เธอก็ต้องตัดใจ หากรอบนี้ทวงเงินสำเร็จ เธอคงต้องซื้อเครื่องซักผ้ากึ่งอัตโนมัติมาใช้ อย่างน้อยในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวที่เสื้อผ้าหนาๆ เธอจะได้เบาแรงลงบ้าง

ขณะที่กำลังคิดเรื่องนี้ ถานโย่วก็ตวัดตะหลิวทำอาหารด้วยความรวดเร็วยิ่งขึ้น

ตั้งแต่ถานโย่วกลับมาบ้าน มาตรฐานชีวิตของหานฉุนหมิงก็พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฝีมือการทำอาหารของถานโย่วอาจจะไม่ได้เลิศเลออะไรนัก แต่เมื่อเทียบกับฝีมือของหานฉุนหมิงแล้ว ราวกับฟ้ากับเหว

เพียงแค่สองวัน สีหน้าท่าทางของหานฉุนหมิงก็ดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขากำลังหรี่ตาพิงกองฟืนอยู่หลังบ้านพลางก่อไฟ ท่าทางดูเชื่องช้าเกียจคร้าน ใบหน้าที่เคยดูดุดันกลับดูอ่อนโยนลง

ในเมื่อถานโย่วบอกว่าจะพาหานฉุนหมิงไปดูที่โรงเรียน หานฉุนหมิงจึงยอมไปด้วยอย่างว่าง่าย เขาก็มีการคำนวณในใจของตัวเอง หากคะแนนของหานถิงถิงไม่ได้เรื่อง เขาก็คงไม่สนับสนุนให้หลานสาวไปแตกหักกับพ่อและอดีตลูกสะใภ้ให้เสียความรู้สึก

แต่หากผลสอบของหานถิงถิงออกมาดี หานฉุนหมิงก็จะเปลี่ยนความคิดของเขาเอง เขาเป็นคนเรียนน้อย แต่เขารู้ดีว่าการศึกษานั้นสำคัญเพียงใด

คนเราตรากตรำทำงานหนักในไร่นาแทบตาย ตลอดทั้งปียังหาเงินได้แค่สองสามพันหยวน แต่พวกที่นั่งทำงานในออฟฟิศนั่นสิ เงินเดือนสูงกว่ามาก แถมยังไม่ต้องเหนื่อยยาก หานฉุนหมิงจึงมีบรรทัดฐานในใจของเขาอยู่แล้ว

ขอบคุณเพื่อนๆ สำหรับคะแนนโหวต ขอบคุณทุกคนมากครับ!