ตอน 11

ถานโย่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเขียนสูตรคณิตศาสตร์สองบรรทัดลงบนกระดาษว่างเปล่า อาจารย์ซือส่ายหน้าพลางเขียนเพิ่มให้อีกสองบรรทัดใต้สูตรของถานโย่ว ถานโย่วจ้องมองอยู่ไม่กี่วินาทีก็เผยรอยยิ้ม "หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

"เข้าใจก็ดีแล้ว เธอเป็นเด็กฉลาด ครูรู้อยู่แล้วว่าเธอทำได้" อาจารย์ซือกล่าวด้วยความปิติ การที่ได้เห็นนักเรียนคนหนึ่งจากเดิมที่สอบวิชาคณิตศาสตร์แทบไม่ผ่าน จนตอนนี้สามารถทะลวงโจทย์ปัญหาที่ยากได้สำเร็จ ความรู้สึกภาคภูมิใจในฐานะครูก็เอ่อล้นออกมา

ถานโย่วเม้มปากยิ้ม "งั้นหนูขอตัวกลับไปที่ห้องเรียนก่อนนะคะ ขอบคุณอาจารย์ซือค่ะ"

อาจารย์ซือลูบผมของถานโย่วอย่างเอ็นดู "จ้ะ พักผ่อนบ้างนะช่วงนี้"

ถานโย่วเพียงแค่ยิ้มตอบ "ทราบแล้วค่ะ อาจารย์สวัสดีค่ะ"

เมื่อถานโย่วเดินออกจากห้องพักครูไป บรรดาอาจารย์ที่เหลือก็เริ่มจับกลุ่มคุยถึงตัวเธอ "นักเรียนคนนี้ทำเอาประหลาดใจจริงๆ พัฒนาการรวดเร็วมาก ต้องยกความดีความชอบให้คุณนะตงหลาน (ชื่อของอาจารย์ซือ) ที่อดทนสอนโจทย์ให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

อาจารย์ซือถ่อมตัว "เธอเองก็พยายามมากค่ะ ครูช่วยอะไรได้ไม่มากหรอก"

หัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์หัวเราะร่า "ตอนนี้เหมือนเธอจะเริ่มหัวไวขึ้น ก่อนหน้านี้อาจจะยังไม่เข้าที่เข้าทาง เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้เริ่มสว่างไสวเอาตอนโต แต่ดูจากแววแล้วในวิชาวิทยาศาสตร์เธอยังมีขีดจำกัดอยู่ เกรงว่าอนาคตเธอคงเลือกสายศิลป์มากกว่า"

"สายศิลป์ก็ดีเหมือนกันนะ" ครูสอนภาษาจีนจากห้องข้างๆ เสริมด้วยรอยยิ้ม "วิชาภาษาจีนและภาษาอังกฤษของเธอโดดเด่นมาก ต่อไปถ้าเรียนสายศิลป์ คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยต้องไม่ธรรมดาแน่นอน"

บรรดาครูในห้องพักต่างวิพากษ์วิจารณ์เธอโดยที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้เรื่อง สำหรับถานโย่วตอนนี้เป้าหมายหลักคือการเรียนเท่านั้น ถามว่าเหนื่อยไหม? แน่นอนว่าเหนื่อย

แต่เมื่อนึกถึงค่า "ค่าสติปัญญา" (Intelligence stat) ถานโย่วก็ไม่ยอมผ่อนแรงลงแม้แต่นิดเดียว เพื่อค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยความเหนื่อยยากแค่ไหน เธอก็จะพยายามให้ถึงที่สุด

การเรียนภาคค่ำของนักเรียนมัธยมต้นปีที่ 2 สิ้นสุดลงในเวลาสองทุ่มสี่สิบนาที ตอนที่ถานโย่วสะพายกระเป๋ากลับถึงหอพักก็เกือบจะสามทุ่มแล้ว การกลับเร็วไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเพราะทุกคนกำลังรุมแย่งกันใช้ห้องน้ำพอดี

บังเอิญว่าวันนี้เป็นเวรทำความสะอาดของเธอ แต่มีเพื่อนร่วมเวรคนหนึ่งปวดท้องกะทันหันเลยขอลาครูกลับบ้านไปตั้งแต่ช่วงบ่าย ทำให้หน้าที่ทำความสะอาดในคืนนี้ตกเป็นของถานโย่วเพียงลำพัง ซึ่งเธอกลับรู้สึกว่าแบบนี้เงียบสงบดี

ถึงจะเหนื่อยที่ต้องกวาดห้องคนเดียว แต่มันก็แลกมาด้วยความสงบ ถานโย่วจึงไม่รู้สึกว่าหนักหนาอะไร

มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ต้องช่วยล็อคประตูห้องเรียนช่วยถานโย่ววางเก้าอี้ขึ้นบนโต๊ะ เธอคนนี้ค่อนข้างสนิทกับถานโย่วและมักจะมีเรื่องพูดคุยกันบ่อยครั้ง เธอเป็นเด็กนักเรียนประจำ ไม่ได้พักอยู่นอกโรงเรียนเหมือนถานโย่ว

เมื่อทำความสะอาดเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินลงบันไดไปพร้อมกัน ก่อนจะแยกทางกันที่หน้าถนน ถานโย่วเดินไปทางที่พัก ส่วนเพื่อนหญิงคนนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปยังตึกหอพักฝั่งตรงข้าม

เมื่อถึงหอพัก เหล่านักเรียนหญิงส่วนใหญ่ต่างล้างหน้าแปรงฟันกันเสร็จแล้วและนั่งเล่นกันอยู่บนเตียง พอเห็นถานโย่วเดินเข้ามา ทุกคนไม่ได้ลดเสียงลงเพื่อรักษามารยาท ถานโย่วเองก็ไม่ได้ทักทายใคร เพราะรู้ดีว่ายังไงก็คุยกับพวกเธอไม่รู้เรื่อง

ตัวจริงของหานถิงถิง (韩亭亭) นั้นเป็นเด็กเข้าสังคมเก่ง แต่ตัวถานโย่วนั้นไม่ใช่ สิ่งที่แปลกคือตั้งแต่นับถือนับอ่านหนังสือมาจนจบช่วงมัธยมต้น ถานโย่วแทบไม่มีเพื่อนในห้องเลย เธอไม่สามารถเข้ากับเพื่อนร่วมห้องหรือเพื่อนร่วมหอพักคนไหนได้

แน่นอนว่าถานโย่วไม่ได้ให้ความสำคัญกับเพื่อนร่วมหอพักมากนัก ในทางกลับกัน เธอรู้สึกว่าการได้ทำอะไรด้วยตัวคนเดียวแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว เมื่อมาอยู่ในโลกนี้ ถานโย่วก็ยังคงนำนิสัยการใช้ชีวิตแบบเดิมติดตัวมาด้วย

อย่างไรเสียพวกเธอก็เป็นเพียงนักเรียน ต่อให้พฤติกรรมของถานโย่วจะแตกต่างจากหานถิงถิงคนเดิมไปบ้าง แต่ทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งไปไกล

ในตอนนี้นห้องน้ำไม่มีคนแล้ว ถานโย่วจึงถือถังน้ำร้อนเข้าไปทำธุระส่วนตัว ทันทีที่เธอเดินออกมา สาวๆ กลุ่มเดิมก็ยังคงนั่งคุยเล่นกันสนุกสนานเหมือนก่อนหน้า

บางคนในมือถือหนังสือนิยายหน้าปกสีสันสดใส ดูจากชื่อเรื่องก็รู้ว่าเป็นนิยายแนวที่เด็กผู้หญิงชอบอ่าน ถานโย่วรู้สึกสนใจขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของหานถิงถิงในตอนนี้ เธอก็ชะงักฝีเท้าลง

เลิกสนใจหนังสือนิยายในมือคนอื่น ถานโย่วกลับมานอนคว่ำลงข้างเตียงเพื่อทำการบ้านต่อ การบ้านที่ครูสั่งเธอทำเสร็จไปหมดแล้วตั้งแต่ช่วงเรียนภาคค่ำ ส่วนที่ทำอยู่นี้คือแบบฝึกหัดที่เธอตั้งโจทย์เพิ่มให้ตัวเอง

เวลาสิบนาฬิกาทุ่มสิบนาที เฉาเสียและโจวเหวินก็กลับมา พอโจวเหวินยื่นสมุดจดวิชาเคมีให้ถานโย่วเสร็จก็รีบแจ้นเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำทันที

เพราะถ้ามัวรอให้พวกเธอเรียนเสร็จแล้วค่อยไปอาบน้ำ ก็จะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของคนอื่นเข้า

เมื่อได้สมุดจดเคมีของโจวเหวินมาแล้ว ถานโย่วก็เลิกจดจ่อกับเลขแล้วหันมาคัดลอกโน้ตเคมีพวกนี้แทน เนื่องจากนี่คือช่วงเทอมแรกของมัธยมต้นปีที่ 3 ซึ่งเพิ่งจะมีการเรียนวิชาเคมีเป็นครั้งแรก เนื้อหาในสมุดจดจึงยังไม่เยอะเท่าไหร่

รอจนกระทั่งทั้งสองคนออกมา ถานโย่วก็บุ้ยปากไปทางชั้นล่าง ทั้งสามคนจึงชวนกันแอบย่องลงไปข้างล่าง

"ถิงถิง เธอเก่งเกินไปแล้วนะ? แค่มองปราดเดียวก็รู้เลยเหรอว่าโจทย์เคมีต้องทำยังไง?" เฉาเสียกอดแขนถานโย่วด้วยความตื่นเต้นจนเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

เมื่อครู่เธอแค่ลองเชิงถามโจทย์เคมีกับถานโย่ว ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายมองแค่แวบเดียวก็ตอบได้ทันที แถมคำตอบยังเป๊ะเหมือนเฉลยอีก!

ถานโย่วคิดในใจ 'ฉันเพิ่งผ่านการสอบเข้ามัธยมปลายมาหมาดๆ ถ้าทำโจทย์พื้นฐานแค่นี้ไม่ได้ ก็คงเสียชื่อเด็กมัธยมต้นที่สอบผ่านน่ะสิ' แต่นั่นแหละ วิชาเคมีเป็นสิ่งที่เธอไม่ค่อยถนัดนัก เรื่องนี้ถานโย่วรู้ดีแก่ใจ

"ฉันแค่เห็นที่เธอจดไว้ในสมุดน่ะ" ถานโย่วอมยิ้ม "ความจำฉันค่อนข้างดี แค่เห็นผ่านตาก็จำได้แล้ว"

"ความจำเธอดีเกินไปแล้วจริงๆ" โจวเหวินถอนหายใจ "ถ้าฉันมีความจำแบบเธอบ้าง การท่องคำศัพท์คงไม่ต้องทุกข์ทรมานขนาดนี้ ทีนี้ดีเลย ในเมื่อถิงถิงทำเคมีได้ ต่อไปเราก็มานั่งติวด้วยกันได้แล้ว"

ถานโย่วเขินจนทำตัวไม่ถูก "แหะๆ..."

เห็นเธอหัวเราะแบบนั้น เฉาเสียก็อดไม่ได้ที่จะบีบแก้มเธอ "เธอควรยิ้มแบบนี้บ่อยๆ นะ รู้ไหมว่าเวลาเธอยิ้มแล้วสวยแค่ไหน?"

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมว่าเธอสวย ถานโย่วถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แม้จะเป็นคำชมที่มอบให้รูปลักษณ์ของหานถิงถิง แต่ถานโย่วก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ก็ในเมื่อตอนนี้เธอก็คือหานถิงถิงคนนี้อยู่นี่นา

กลุ่มติวหนังสือของเด็กสาวทั้งสามคนดำเนินมาจนถึงช่วงสอบปลายภาค ซึ่งตอนนั้นอากาศเริ่มหนาวเย็นเข้าสู่ช่วงปลายปีแล้ว เวลาผ่านไปเกือบสองเดือนนับตั้งแต่เธอมาอยู่ในโลกนี้ และจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของหานถิงถิงเลยแม้แต่น้อย

หลังการสอบปลายภาคของนักเรียนมัธยมต้นปีที่ 2 สิ้นสุดลง นักเรียนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนเด็กมัธยมต้นปีที่ 3 ยังคงต้องอยู่ที่โรงเรียนเพื่อเรียนชดเชยต่อไป ตอนที่ถานโย่วเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน เฉาเสียและโจวเหวินต่างก็อาลัยอาวรณ์สุดชีวิต

"ถิงถิง พวกเราไม่อยากให้เธอไปเลย"

"ถ้าเธอไปแล้ว พวกฉันกับเฉาเสียคงเหลือกันแค่สองคนแล้ว"

"ไม่มีใครช่วยสอนโจทย์ ไม่มีใครช่วยสรุปเนื้อหาสำคัญให้พวกเราแล้วด้วย"

ถานโย่วกล่าวอย่างเขินอาย "อาจารย์ก็สอนเรื่องสำคัญๆ ไว้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ คะแนนของพวกเธอก็ดีออกจะตายไป"

เฉาเสียยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "นั่นสินะ ช่วงนี้คะแนนฉันพัฒนาขึ้นเยอะเลย เห็นทีว่าต้องคบเพื่อนที่ขยันหมั่นเพียรถึงจะดีขึ้นจริงๆ"

โจวเหวินไม่ยอมแพ้ "ฉันก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าสอบปลายภาคครั้งนี้อันดับฉันจะเป็นยังไงบ้าง"

"แต่ฉันรู้ว่าถิงถิงเธอต้องสอบได้คะแนนดีเยี่ยมแน่นอน ฉันได้ยินมาว่าการสอบย่อยหลายครั้งที่ผ่านมา เธอได้อันดับหนึ่งของระดับชั้นตลอดเลยนะ"